Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

<a href="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s1600/orfeas_logo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;" target="_blank"><img alt="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s200/orfeas_logo.jpg" title="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" width="200" /></a>Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ.<br /><br />Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλιά της Θράκης.<br /><br />Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του.<br /><br />Πρώτος ποιητής και εμπνευσμένος αοιδός.<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s1600/OrpheusBritonRiviere.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="Ο Μύθος του Ορφέα" border="0" height="186" src="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s320/OrpheusBritonRiviere.jpg" title="Ο Μύθος του Ορφέα" width="320" /></a>Η ζωή του δεν είναι παρά η ιστορία των κυρίαρχων και ακατανίκητων εκφράσεων της αρμονίας.<br />Πολλοί από τους αρχαίους είχαν εξυμνήσει αυτή την υπέροχη δύναμη της λύρας του Ορφέα, αυτό το Θεϊκό μάγεμα που από τους ανθρώπους που τρέχουν να το ακούσουνε μεταδίδεται σε ολόκληρη τη φύση. Τα άγρια θηρία βγαίνουν από τις φωλιές τους και έρχονται να σταθούν μπροστά στα πόδια του, τα δέντρα, ακόμα και οι βράχοι μετακινούνται για να έρθουν να τον ακούσουν.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s1600/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s320/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" title="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">(Ιάσονας, Αργοναυτική εκστρατεία)</span></span></td></tr></tbody></table>Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρίζοντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας.<br /><br />Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε.<br /><br />Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ.<br /><br /><br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s1600/nymph_and_satyr.png" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Ευρυδικη & Σατυρος)" border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s200/nymph_and_satyr.png" title="(Ευρυδικη & Σατυρος)" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small; text-align: left;">(Ευρυδίκη & Σάτυρος)</span></td></tr></tbody></table>Μια μέρα που έτυχε να ξεφύγει από την ερωτική καταδίωξη ενός σάτυρου  τσιμπήθηκε από ένα φίδι που ήταν κρυμμένο στα χόρτα. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο.<br />Ο Ορφέας μένει με τη θλίψη.<br /><br />Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε.<br /><br />Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της. <br /><br /><br />Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη. Μέχρι να φθάσουν στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα!<br /><br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s1600/CerberusDante.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Εξημερωση Κερβερου)" border="0" height="221" src="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s320/CerberusDante.jpg" title="(Εξημερωση Κερβερου)" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small; text-align: left;">(Εξημέρωση Κέρβερου)</span></td></tr></tbody></table>Ο Ορφέας δέχθηκε τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει.<br /><br />Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του.<br /><br /><br /><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="415" src="http://www.youtube.com/embed/LVrZRc5i8w8" width="495"></iframe><br /><br /><br />Σχετικά άρθρα:<br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ellhnikh-mythologia-dias.html" target="_blank"><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος πρώτο: ΔΙΑΣ</span></b></a><br /><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span></b> <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ploytonas-ellhnikh-mythologia.html" target="_blank"><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Δευτερο: ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ</span></b></a><br /><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span></b> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/artemis.html" target="_blank">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τρίτο: ΆΡΤΕΜΙΣ</a></span></b><br /><b><br /></b> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/blog-post_5676.html">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τεταρτο: ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ</a></span></b>

Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s1600/leadership-48.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι"><img alt="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s640/leadership-48.jpg" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" width="513" /></a></div><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις»</b> - Νικολό Μακιαβέλι</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως και σήμερα μια ιδιαίτερη αρνητική χροιά. Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει, ότι όταν ο Μακιαβέλι κείτονταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του, τον πίεζαν να αναθεματίσει τον Σατανά και όλα του τα έργα. Εκείνος υποτίθεται ότι απάντησε: <b>«Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσω εχθρούς». </b>Μήπως λοιπόν ο Μακιαβέλι ήταν όντως <b>«ο φιλόσοφος του Σατανά»;</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο Μακιαβέλι ήταν ένα παιδί της Αναγέννησης, δηλαδή μιας εποχής οπότε ανοίχτηκαν πολλές νέες προοπτικές σε όλους τους τομείς του πολιτισμού. Μελετώντας τον Ηγεμόνα υπό το πρίσμα της ιστορίας και της φιλοσοφίας, παρατηρεί κανείς ανεξάρτητα από την όποια ηθική αξιολόγηση του έργου, νέα ριζοσπαστικά στοιχεία. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά το έργο του πολιτικού απαλλαγμένο από κάθε είδους μεταφυσική, ηθική ή θεολογική παραφιλολογία.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Με τον Μακιαβέλι ξεκινά η πολιτική φιλοσοφία των νεότερων χρόνων, η οποία αντιλαμβάνεται το κράτος σαν ένα είδος οργανισμού που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξετάζει το επάγγελμα του πολιτικού χωρίς να φοράει τα γυαλιά της ηθικής. Ο Μακιαβέλι είναι ο εμπνευστής της διδασκαλίας της πολιτικής σύνεσης. Η διδασκαλία της σύνεσης βασίζεται στην εμπειρία. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος των νεότερων χρόνων, ο οποίος στηρίζει τη θεωρία του σε συγκεκριμένες εμπειρίες και παρατηρήσεις. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο, που τον συνδέει με σημαντικούς ερευνητές της εποχής του, οι οποίοι θεμελίωσαν τις εμπειρικές φυσικές επιστήμες, όπως για παράδειγμα ο αστρονόμος Κοπέρνικος. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του Μακιαβέλι είναι γεμάτο παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύει τις θέσεις του και τα οποία αντλεί από τις ακόλουθες δύο πηγές: τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και περιστατικά που αναφέρονται στα συγγράμματα των ιστορικών.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Ο Ηγεμόνας</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το ουσιώδες της σκέψης του Μακιαβέλι είναι συμπυκνωμένο σε ένα κείμενο που γράφτηκε τάχιστα, μέσα σε λίγους μήνες, στα τέλη του 1513. Ο Ηγεμόνας, από τα πλέον ονομαστά βιβλία στην ιστορία του πολιτικού στοχασμού, σηματοδοτεί πραγματική καινοτομία. Δημιουργεί κατά πολλούς τρόπους ρήξη με τις προηγούμενες πολιτικές σκέψεις. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία ο Μακιαβέλι επεκτείνει στοχασμούς του Αριστοτέλη ή του Πολύβιου. Ωστόσο οι ασυνέχειες υπερτερούν ευρέως των κληροδοτημάτων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Λόγω ακριβώς της εγγενούς καινοτομίας του, ο Ηγεμόνας δεν έχει πάψει να γίνεται αντικείμενο μελετών, σχολιασμών, επαίνων, μομφής, επιθέσεων απομιμήσεων και συχνά παρερμηνειών εδώ και περίπου τέσσερις αιώνες. Ο Χόμπς, ο Σπινόζα, ο Μάρξ και πολλοί άλλοι υπήρξαν προσεκτικοί και παθιασμένοι αναγνώστες του έργου. Ελάχιστα κείμενα έχουν προκαλέσει τόσο έντονη γοητεία και τόσο μεγάλη απόρριψη, ίσως και τόσες παρεξηγήσεις.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μια από τις λέξεις κλειδιά αυτού του κειμένου είναι η virtu. Δεν πρόκειται διόλου για την <b>«αρετή»</b> με τη συνηθισμένη έννοια. Η λέξη virtu καταδεικνύει εδώ τη δύναμη, την ικανότητα δράσης, την επιτηδειότητα την οποία επιδεικνύει κανείς σε μια ενέργεια που το αποτέλεσμα της είναι, το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο πολιτικός αγώνας, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από τη virtu. Εξαρτάται, επίσης, από αυτές τις ίδιες τις καταστάσεις, από την εξέλιξή τους, από τις ενδεχόμενες αιφνίδιες μεταβολές τους. Αυτό το μερίδιο του τυχαίου, ο Μακιαβέλι το αποκαλεί fortuna – η τύχη, η ειμαρμένη, οι τυχαίες και μεταβαλλόμενες περιστάσεις. Διότι ίδιον των ανθρώπινων καταστάσεων είναι να παραμένουν ανοιχτές, κινούμενες, επιρρεπείς σε ξαφνικές και απρόβλεπτες μετατροπές.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η συγκεκριμένη τέχνη του ηγεμόνα ασκείται στο σημείο συνάντησης της fortuna και της virtu: το θέμα είναι να παραμείνει αποτελεσματικός σε ένα κόσμο όπου τα δεδομένα αλλάζουν και μας διαφεύγουν αδιάκοπα. Εκείνο που σκιαγραφεί ο Μακιαβέλι είναι, κατά μία έννοια, μια γενική θεωρία της δράσης: ούτε πλήρως κυρίαρχης (η τύχη ματαιώνει τα σχέδιά μας), ούτε παντελώς αδύναμης (τα σχέδιά μας προσαρμόζονται και ματαιώνουν τα τυχαία γεγονότα).</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η τέχνη του πολέμου είναι ένα βιβλίο λιγότερο γνωστό και λιγότερο κουραστικό, τουλάχιστον φαινομενικά. Ωστόσο ο Μακιαβέλι δεν διστάζει να γράψει ότι αυτή η τέχνη του πολέμου είναι η μόνη που ταιριάζει σ’ αυτόν που διοικεί. Και εδώ, πάλι, ο λόγος είναι απλός: αυτός ο οποίος κατέχει τούτη την τέχνη αλλά δεν έχει ακόμη την εξουσία, θα καταφέρει να την κατακτήσει. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Και αυτός ο οποίος έχει την εξουσία θα καταφέρει να τη διατηρήσει εναντίον των αντιπάλων του. Αντιθέτως αυτός ο οποίος δεν κατέχει τούτη την τέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να κατακτήσει την εξουσία αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει, ούτε θα μπορέσει να τη διατηρήσει αν το έχει ήδη πετύχει.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Είναι λοιπόν ουσιώδες να είναι κανείς «οπλισμένος», όπως λέει ο Μακιαβέλι, πράγμα το οποίο δε σημαίνει να έχει όπλα, αλλά να κατέχει την τέχνη του πολέμου, να γνωρίζει τους νόμους της νικηφόρου μάχης. Ο Μακιαβέλι δεν πλέκει το εγκώμιο του πολέμου. Στη σκέψη του δεν πρόκειται καν περί προτίμησης, αλλά περί διαπίστωσης: αυτή είναι η λειτουργία της πραγματικότητας.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η μεταβολή που εισάγει η σκέψη του Μακιαβέλι συνίσταται εν κατακλείδι στην αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου όπως ακριβώς είναι. Να πάψουμε να κρίνουμε, να θρηνούμε, να ονειρευόμαστε, να συγχέουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα. Να προσπαθούμε, αντίθετα, να αποσυναρμολογούμε τους μηχανισμούς της πραγματικής λειτουργίας της εξουσίας, των ανθρώπινων σχέσεων, της ιστορίας. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο Μακιαβέλι περιορίζει το πεδίο του πολιτικού στοχασμού σε ένα κεντρικό θέμα: παίρνω την εξουσία (αν δεν την έχω) ή τη διατηρώ (αν την έχω). Οι έννοιες – κλειδιά δεν είναι πλέον η philia («φιλία» στα αρχαία ελληνικά), αυτή η έμφυτη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που διέκρινε ο Αριστοτέλης, ούτε η humanitas («ανθρωπιά» στα λατινικά) την οποία ο Κικέρων καθιστούσε το ελατήριο των δημόσιων πραγμάτων στην κοινότητα των ανθρώπων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αυτή η επιστήμη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον Μακιαβέλι με τρόπο κυρίως δυναμικό και όχι στατικό. Αυτό είναι το δεύτερο νέο σημείο: η πολιτική είναι μόνιμη πάλη, αέναη κίνηση, συνεχώς δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: να δημιουργηθούν νέα κράτη. Διότι ο ηγεμόνας οφείλει να αποβλέπει στην επέκταση του, επομένως να έχει το σχέδιο για την απόκτηση νέων κρατών, για την επέκταση της κυριαρχίας και της εξουσίας του. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Στην αντίθετη περίπτωση θα χαθεί, διότι όλοι οι άλλοι θα αυξηθούν εις βάρος του. Η τακτική εκείνου που κυβερνά, λοιπόν, εγγράφεται σε μια κίνηση δίχως τέλος: μάχη για την επέκταση, άμυνα εναντίον των αντιπάλων δυνάμεων, χωρίς να παραλείπει να λαμβάνει υπόψη τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τις αιφνίδιες και επικίνδυνες αλλαγές που προκαλούνται από τα πάθη του λαού. Η δυναμική δεν σταματά ποτέ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η ρήξη που πραγματοποιείται με τη σκέψη του Μακιαβέλι είναι η επικέντρωση της πολιτικής ανάλυσης στο παιχνίδι των πολιτικών παθών. Είναι ο πρώτος που συλλαμβάνει με τρόπο τόσο σαφή και ριζοσπαστικό την πολιτική ως διαμάχη παθών (πάθος για επικυριαρχία, πάθος για διακυβέρνηση, πάθος για εκδίκηση) συνδεδεμένων με αγώνες οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων. Αυτό το παιχνίδι περιπλέκεται εξαιρετικά από τις παρεμβάσεις των παθών του πλήθους.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το να καταλάβει κάποιος την εξουσία και να τη διατηρήσει, σε τελική ανάλυση τι είναι; Τίποτε άλλο παρά η βέλτιστη προς τα συμφέροντα του χρήση των ανθρώπινων παθών και των αυταπατών που τα συντηρούν. Από αυτή την άποψη, η σκέψη του Μακιαβέλι εξετάζει μόνο την αποτελεσματικότητα. Η επιτυχία, για τον ηγεμόνα, επιτυγχάνεται με συγκεκριμένη και σύμφωνα με τις περιστάσεις επιδεξιότητα, και όχι σε σχέση με ιδανικά, ή ηθικά πρότυπα ή κανόνες. Το ουσιώδες είναι να πετύχεις το σκοπό σου, ασχέτως του τύπου των χρησιμοποιούμενων μέσων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Βεβαίως, αυτή η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών συνέβαλε στο να κριθεί αρνητικά η σκέψη του Μακιαβέλι. Επέτρεψε επίσης την πραγματοποίηση της διολίσθησης από τον όρο «μακιαβελιστής» (που του ανήκει αποκλειστικά) στον όρο «μακιαβελικός» (που του αποδίδεται λανθασμένα). Εν τούτοις, αυτή η ριζική απαισιοδοξία έχει το καλό ότι φέρνει απροκάλυπτα στο φως τη δύναμη των ανθρώπινων παθών και τις αδιάκοπες συγκρούσεις των. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Μακιαβέλι για διάφορα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι φιλοσοφούσε ανέξοδα κλεισμένος στο γραφείο του. Υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτικός και διπλωμάτης. Το έργο του γράφτηκε όταν αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να μείνει για κάποιο διάστημα μακριά από την πολιτική και με την ελπίδα ότι τα βιβλία θα τον βοηθούσαν να επανέλθει στην πολιτική σκηνή της Φλωρεντίας.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://axia-logou.blogspot.gr/" rel="nofollow" target="_blank" title="axia">ΠΗΓΗ</a></span></div>

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις» - Νικολό Μακιαβέλι Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η ετερότητα ως ζητούμενο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEQOQslwuO5FuzUoTO8r85D3gXiAdD9263i1P6G3fM08piqYlgDD2kZaEFmKdSu0_vwFdvM8_xLN9xVWKnNXyWozHzgCfM2kp0F6DAzMQMXvll5qNpDZC0hbIqSImgUgaRQeuhuCD9CUDZ/s1600/%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Η ετερότητα ως ζητούμενο" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEQOQslwuO5FuzUoTO8r85D3gXiAdD9263i1P6G3fM08piqYlgDD2kZaEFmKdSu0_vwFdvM8_xLN9xVWKnNXyWozHzgCfM2kp0F6DAzMQMXvll5qNpDZC0hbIqSImgUgaRQeuhuCD9CUDZ/s320/%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" style="display: block; height: 242px; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px; text-align: center; width: 320px;" /></a> Το διαφορετικό είτε φυσικά είτε συμπεριφορικά είναι αναπόφευκτο. <br /><br />Επερχόμενα, η τάση των ανθρώπων να στιγματίζουν δεν μπορεί να θεωρηθεί αφύσικη. <br />Στιγματισμός, βέβαια, υπάρχει και στη μη ανθρώπινη φύση. <br /><br />Για παράδειγμα, μια κοινότητα ζώων, ένα κοπάδι, δεν δέχεται εντός της το παραμορφωμένο, το βιολογικά αλλοιωμένο, το εξοβελίζει. <br /><br />Παρόμοια ήταν και η ευγονική των Σπαρτιατών : ‘ ό,τι ’ υστερούσε, δεν ήταν άξιο να ζήσει, δολοφονούνταν. <br /><br />Έπειτα, ως ανθρώπινη φύση μπορούμε να ορίσουμε είτε την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα, πιθανώς το λόγο, είτε όλα όσα μπορεί να πράξει ο άνθρωπος, όλες του τις δυνατότητες. <br />Συχνά ο τελευταίος, θέλοντας να είναι φυσικός ή να νομιμοποιήσει πράξεις προκειμένου να είναι φυσικός (π.χ. Σπαρτιάτες ) αρνείται να κάνει βήματα πάρα από αυτό το ζωώδες και φυσικό.<br /><br />Είναι, λοιπόν, αυτονόητο το ζητούμενο να υπερβούμε τη διαδικασία μίμησης της φύσης. <br />Λόγου χάρη, οι ανθρώπινες κοινότητες προνοούν για τη φροντίδα των ηλικιωμένων ενώ οι γέρικες αρκούδες εγκαταλείπονται να πεθάνουν αβοήθητες. <br /><br />Ο χαρακτηρισμός, λοιπόν, της φύσης από διάφορους ρομαντικούς ως σύμμετρης και δίκαιης είναι εύλογο να εκληφθεί το πολύ ως σπουδαία αισθητική αποτύπωση. <br />Η απόδοση της δικαιοσύνης στη φύση είναι ανθρωπομορφισμός. <br />Η φύση είναι αδιάφορη. <br /><br />Υπάρχουν, λοιπόν, από τη μία πλευρά οι φυσικές προς εκπλήρωση ανάγκες και από την άλλη ο 'ευτυχισμένος άνθρωπος’ ως ιδανικό. <br /><br />Άρα, ό,τι προσλαμβάνουμε ως διαφορετικό είναι λόγω του ιδανικού – δηλαδή ενός ορισμού της ευτυχίας – που συνέλαβαν κάποιοι άνθρωποι, χωρίς, όμως, να αγνοούν τη φύση. <br /><br />Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η σύγκρουση διαφορετικότητας – ιδανικού να λυθεί και σαφώς όχι μέσω της ομογενοποίησης αλλά μέσω της συμφιλίωσης των ετεροτήτων. <br /><br />Η ύπαρξη κοινότητας, η υπόστασή της, δηλαδή, είναι ενδεχομένως πιο εύκολη με την εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων καθότι η ομογενοποίηση ευνοεί την ενοποίηση. <br /><br />Από την άλλη πλευρά, όμως, η σύσταση μιας κοινότητας Προϋποθέτει κατά κάποιο τρόπο την ανομοιότητα, με την έννοια πως για να αναζητά κανείς να ανήκει κάπου και για το λόγο αυτό να συστήνει ένα όλον, οπωσδήποτε καλύπτεις την ανάγκη του κοινωνικού όντος αλλά επιπλέον συνασπίζεσαι, αμύνεσαι προς κάτι ξένο αποκτώντας συμμάχους. <br /><br />Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό πως στις πρωτόγονες ήδη κοινότητες, οι άνθρωποι συμβίωναν ομαδικά είτε για να επιβιώσουν από φυσικούς κινδύνους είτε για να προστατευτούν από τα άγρια ζώα ή άλλες φυλές είτε για την ασφαλέστερη εξασφάλιση της τροφής. <br /><br />Η πιο αφηρημένη και αφελής ετερότητα είναι εκ των πραγμάτων η ‘χωρικότητα’, η αναγκαστική, δηλαδή, διαφορά θέσης δύο πραγμάτων ή ανθρώπων στο χώρο. <br />Μετά, η ιστορία του κάθε ατόμου και η βιωματική του εμπειρία επίσης το διαφοροποιούν αναγκαστικά από τα υπόλοιπα. <br />Δηλαδή ετερότητα υπάρχει εξ ορισμού και η εξ ολοκλήρου εξάλειψή της μοιάζει αδύνατη και αφύσικη. <br />Οι ίδιες οι έννοιες -και ως έννοιες εδώ ορίζουμε το ευρύτερο χρηστικό λεξιλόγιο του ανθρώπου εξαιρουμένων των φιλοσοφικών και αφηρημένων εννοιών - είναι σε θέση να πραγματώνουν δύο ρόλους. <br />Μας δίνουν, δηλαδή, τη δυνατότητα αφενός να ορίσουμε και να προσδιορίσουμε αφετέρου να ενοποιήσουμε ανόμοια κι εκεί εξαλείφουν διαφορές. <br /><br />Για παράδειγμα, είναι σαφές σε όλους τι είναι ένα παγκάκι και πως όλα τα παγκάκια δεν είναι καρέκλες αλλά συγχρόνως δεν είναι όλα τα παγκάκια ίδια. <br />Δεν ανέκυψε, όμως, η ανάγκη δημιουργίας άλλης έννοιας για το παγκάκι της μορφής χ και άλλη για εκείνο της μορφής ψ. <br />Προκύπτει ότι η εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων δεν είναι εφικτή. <br /><br />Ας επιστρέψουμε στα ζώα για να επιχειρήσουμε μια αναλογία. <br />Στις κοινότητες των ζώων, λοιπόν, δεν τίθεται θέμα αυτά να σκεφτούν πως αυτό που είναι δύσμορφο, ενδέχεται να μην είναι παραγωγικό άρα το διώχνουμε από την ομάδα μας. <br />Παρ’ όλα αυτά, όμως, το διώχνουν. <br />Αυτό θα το απέδιδε κανείς στο ένστικτο, υπόθεση που, όντως. <br />εξελικτικά ευσταθεί. <br />Από την άλλη, μια εύλογη εξήγηση είναι πως το διαφορετικό, πάντα άγνωστο, μπορεί να ειδωθεί ως δυνητικά επικίνδυνο. <br /><br />Άρα, ο κυριότερος λόγος απόρριψης του φυσικού από τη φύση, ίσως είναι αυτός. <br />Η υλική βάση που χρησιμοποιούν όσοι επιδιώκουν τη μαζική διαμόρφωση, επομένως και την εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων, π.χ. Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, είναι αυτός ο ζωικός φόβος του δυνητικά επικίνδυνου.<br />Ταυτόχρονα, η τεχνολογική εξέλιξη εκτός σαφέστατα των θετικών και διευρυμένων ικανοτήτων που προσέφερε στον άνθρωπο, του έδωσε και τη δυνατότητα να αυτοεξαλειφθεί. <br /><br />Στον αντίποδα κι όχι ιδεαλιστικά, θα μπορούσε να απαντήσει μια εξέλιξη που συμφιλιώνεται με και παραδέχεται το διαφορετικό. <br />Κι αυτό ισχύει στο πλαίσιο που επιδιώκεται η συλλογική ευτυχία που περιλαμβάνει αναγκαία την εντός και την εκτός μας φύση. <br />Αν αρνηθούμε το φυσικό, αυτοαναιρούμαστε υπαρξιακά, αφού είμαστε μέρος του. <br />Παράλληλα, όμως, ως πολιτισμός που θέλει να εξελίσσεται συνεχώς, οφείλουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω. <br /><br />Όπως προαναφέρθηκε, συχνά κοινωνίες συστάθηκαν με όρους αντίθεσης προς μία άλλη ομάδα ετερότητας. <br />‘Όμως η ετερότητα ως κατοχυρωμένο δικαίωμα και ζητούμενο προκύπτει από το πρόταγμα της ατομικής ευτυχίας. <br />Αν, δηλαδή, επιθυμεί κάποιος να είναι διαφορετικός, δεν είναι σε θέση κανείς και κανένα δίκαιο να του το στερήσει. <br /><br />Το θέμα είναι να μην του επιβάλλει κανείς την ετερότητα. <br />Παραπάνω μιλήσαμε για τη σύγκρουση πλασματικών ιδανικών και διαφορετικότητας. <br />Η θεωρία της κοινωνικής σύγκρουσης έχει τις ρίζες της στις διδαχές του Καρλ Μαρξ αλλά και των Γκέοργκ Ζίμμελ, Λούις Κόζερ και Ράνταλ Κόλινς. <br />Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η κοινωνία υφίσταται ως ένα σύστημα που αποτελείται από μέρη, τα οποία δέχεται πως βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους. <br /><br />Βέβαια, θεωρούν τη σύγκρουση ως αποτέλεσμα της ανεπάρκειας των πλουτοπαραγωγικών πηγών, διαπιστώνοντας πως για να έχει κάποιος κέρδος, κάποιος άλλος πρέπει να έχει ζημία. <br />Σύμφωνα με τον Simmel, οι κοινωνικές συγκρούσεις αποτελούν από μόνες τους έναν τρόπο ενοποίησης της κοινωνίας. <br /><br />Από τη στιγμή που δύο άτομα έρχονται σε σύγκρουση, αυτομάτως σημαίνει πως κοινωνικοποιούνται. <br />Αν και η σχέση τους είναι σχέση εναντίωσης, παραμένει σχέση. <br />Στοιχείο προς απόδειξη της παρατήρησης αυτής φέρει το γεγονός ότι ένα άτομο δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση μόνο του. <br />Μέσω της σύγκρουσης, η κοινωνία ενοποιείται από δύο τουλάχιστον απόψεις ή συμφέροντα σε ένα έστω κι αν αυτό έχει επιβληθεί με δυναμικά μέσα από την πιο δυνατή παράταξη, καθώς είναι δυνατή ακόμη και η σύνθεση των αντιμαχόμενων στοιχείων. <br /><br />Για το λόγο αυτό, πιστεύει ο Simmel, η κοινωνία χρειάζεται τις κοινωνικές συγκρούσεις ώστε να εξελιχθεί αλλά και να σταθεροποιηθεί. <br />Πολλές θεωρίες σε σχέση με την ισχύ και την εξουσία έχουν αναφερθεί στη σύγκρουση και δεν την αντιμετωπίζουν όλες ως ‘αναγκαίο κακό’ ή καταλύτη κοινωνικής εξέλιξης. <br />Τουναντίον. <br /><br />Όσο θεωρητικά κι αν είναι κάποια μοντέλα, αφήνουν περιθώρια εφαρμογής, αρκεί να καταφέρουν να επέμβουν στο συλλογικό ασυνείδητο, να ανοίξουν, δηλαδή, την πλακέτα και να μετασχηματίσουν το λογισμικό. <br />Τρόποι υπάρχουν. <br />Υφίσταται, για παράδειγμα, μια άποψη, μερικώς μαρξιστική, που συλλαμβάνει την ελευθερία όχι σε σχέση με τα όρια του άλλου. <br />Αλλά αντιμετωπίζει τον άλλο ως ένα πεδίο που του διευρύνει τις δυνατότητες. <br />Βέβαια, ισχύει πως ακόμη και στις σύγχρονες εκ-πολιτισμένες κοινωνίες η ετερότητα λειτουργεί ως αιτία συγκρούσεων. <br />Η σύγκρουση, σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα τόσο υπέρ όσο κατά της ετερότητας. <br />Η σύγκρουση, δηλαδή, ενδέχεται να καταστεί ζητούμενο μερικών που υποστηρίζουν την εξέλιξη της κοινωνίας ανταγωνιστικά αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα και μέσο υπέρ της προστασίας μιας ομάδας, για παράδειγμα μιας μειονότητας. <br /><br />Προϋπόθεση, βεβαίως, για να λάβει χώρα μια σύγκρουση είναι η ύπαρξη κοινών στοιχείων στις ομάδες – άτομα – μονάδες που συγκρούονται. <br />Φαντάζει ιδεώδης, παραμένει όμως ζητούμενη, η ετερότητα που δεν συγκρούεται. <br /><br />Σοφία Γριβάκη</div>

Η ετερότητα ως ζητούμενο

Το διαφορετικό είτε φυσικά είτε συμπεριφορικά είναι αναπόφευκτο. Επερχόμενα, η τάση των ανθρώπων να στιγματίζουν δεν μπορεί να θεωρηθεί αφύ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ραούλ Βανεγκέμ: Δεν ψηφίζω.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB0jjNAUujY2KoKaQDglkxbQD9HnDifF8ZP0dxZJZB1UQFiO8JPPZJy4Qku9YxwscbWk48Z8vhvEP8VqwGY7bHjstDOCAX4I_RlEXapw6HoTMueDi92JPu7Z70tInhtl65C66knVlmO5AO/s1600/den-pshfizw.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB0jjNAUujY2KoKaQDglkxbQD9HnDifF8ZP0dxZJZB1UQFiO8JPPZJy4Qku9YxwscbWk48Z8vhvEP8VqwGY7bHjstDOCAX4I_RlEXapw6HoTMueDi92JPu7Z70tInhtl65C66knVlmO5AO/s1600/den-pshfizw.jpg" width="485" /></a></div><span style="background-color: white;"><b>...Tι θα πει πραγματική δημοκρατία;</b></span><br /><span style="background-color: white;"><b><br /></b></span><br />Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις <span style="background-color: white;">διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει </span><span style="background-color: white;">να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους...</span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br />Απ' την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό που προέχει είναι η αναζήτηση <span style="background-color: white;">πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέμα, η απάτη και τα φούμαρα.</span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br />Είναι η περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαμένα την εμπιστοσύνη του <span style="background-color: white;">στην κάλπη χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον </span><span style="background-color: white;">οδηγεί εξαγριωμένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιμάζει για τη βαρβαρότητα </span><span style="background-color: white;">του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων»... </span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br /><span style="background-color: white;">Θέλω </span><span style="background-color: white;">να ξαναβρεί η πολιτική το αρχικό της νόημα: τέχνη της διακυβέρνησης </span><span style="background-color: white;">της πολιτείας. Θέλω μια άμεση δημοκρατία που να πηγάζει όχι από δαρμένους, </span><span style="background-color: white;">προδομένους πολίτες που λένε «καλά είμαι εδώ», αλλά από άνδρες και </span><span style="background-color: white;">γυναίκες που νοιάζονται να προάγουν παντού την αλληλεγγύη </span><span style="background-color: white;">και την πρόοδο του ανθρώπου.</span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br />Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά -στο πρότυπο των διεθνών <span style="background-color: white;">ομοσπονδιών-αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:</span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br />• Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας <span style="background-color: white;">προς χρήση όλων.</span><br /><br />• Πώς θα ιδρυθεί ένας eπενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει <span style="background-color: white;">την οικοδόμησή της.</span><br /><br />• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού <span style="background-color: white;">ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά </span><span style="background-color: white;">δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν </span><span style="background-color: white;">τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.</span><br /><br />• Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους <span style="background-color: white;">από τους εργαζόμενους σε αυτά.</span><br /><br />• Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση <span style="background-color: white;">από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε </span><span style="background-color: white;">από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν </span><span style="background-color: white;">διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε </span><span style="background-color: white;">πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές </span><span style="background-color: white;">κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν </span><span style="background-color: white;">οι κομμουνιστές.)</span><br /><br />• Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι <span style="background-color: white;">το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.</span><br /><br />• Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων <span style="background-color: white;">και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.</span><br /><br />• Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ' όπου <span style="background-color: white;">να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού </span><span style="background-color: white;">και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, </span><span style="background-color: white;">το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο </span><span style="background-color: white;">διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, </span><span style="background-color: white;">μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, </span><span style="background-color: white;">μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα </span><span style="background-color: white;">είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται </span><span style="background-color: white;">από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.</span><br /><br />• Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, <span style="background-color: white;">όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια </span><span style="background-color: white;">αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.</span><br /><br />• Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.<br /><br />• Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, <span style="background-color: white;">τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με </span><span style="background-color: white;">νοητικές δυσκολίες.</span><br /><br />• Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.<br /><br />• Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα <span style="background-color: white;">προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα </span><span style="background-color: white;">ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.</span><br /><span style="background-color: white;"><br /></span><br /><b>Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!</b>».

Ραούλ Βανεγκέμ: Δεν ψηφίζω.

...Tι θα πει πραγματική δημοκρατία; Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις  διεκδικήσεις της, τους δίνει εντο...

Διαβάστε περισσότερα »

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDD5yynCvJMzUfmiIQ8PA57PMUYmNzNspHwp6vbqI8XECf3m-gMyfVzO15KpIMbhLP8nRTjBe7_tqvWNddEez88u0jo6H7OJQdiMuF8eELK6_YNMUkLlTDz-yl4sILqMNAfbjidY0tWaI/s1600/pythagoras.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας"><img alt="ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας" border="0" height="340" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDD5yynCvJMzUfmiIQ8PA57PMUYmNzNspHwp6vbqI8XECf3m-gMyfVzO15KpIMbhLP8nRTjBe7_tqvWNddEez88u0jo6H7OJQdiMuF8eELK6_YNMUkLlTDz-yl4sILqMNAfbjidY0tWaI/s400/pythagoras.jpg" width="495" /></a></div><br /><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Πυθαγόρας, ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας (580-500 π.Χ.). Ο μέγας αυτός μύστης επέβαλε πρακτικά στους μαθητές του την άσκηση της αυτογνωσίας.<br /></span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Κατά τον Ιάμβλιχο (του 3ου μ.Χ. αιώνα), οι μαθητές του ήσαν:</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">- Οι ακουστικοί (άκουγαν μόνο, δεν ρωτούσαν τίποτε, δεν έλεγαν τίποτε).<br /><br />- Οι μαθηματικοί (η φιλοσόφηση γινόταν με αριθμούς, ως σύμβολα ερμηνευόμενα).<br /><br />- Οι φυσικοί (ανώτερου βαθμού, εισάγονταν σε πληρέστερη γνώση της φύσης και των όντων) και<br /><br />- Η τέταρτη τάξη: αυτοί που κατείχαν την ανώτατη μύηση και γνώση.</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Ασκούντο σε μυστηριακές αρετές,</b> πρώτα της σιγής (να σιωπούν) και της εχεμύθειας (να κρατούν απόλυτα μυστικά απ' τους άλλους ό,τι άκουγαν ή διδάσκονταν και μάθαιναν). Μ' αυτά κατόρθωναν τη θεληματική χρήση του Νου, ηρεμία, αταραξία, αυτόβουλη κατεύθυνση της σκέψης, όπου η ηθική και η λογική απαιτούν και όχι όπου το συναίσθημα (η συγκίνηση) και η τυχαία παρόρμηση απ' τους ερεθισμούς. Επιδίωκαν και την καταστολή των ορμών, των επιθυμιών, των ορέξεων και γενικά των παθών και όλων όσων αποτελούν εμπόδιο στην αυτογνωσία.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Επέβαλε έπειτα ο Πυθαγόρας στους μαθητές του να εφαρμόζουν στη ζωή τους τις αρετές:</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">α) της ευσέβειας. "Θεόν τίμα, πρώτα και σέβου".<br /><br />β) της ευορκίας. "Σέβου όρκον" που θα πει συνέπεια και ακριβή τήρηση του όρκου που δόθηκε, αλλά και κάθε υπόσχεσης.<br /><br />γ) τιμή προς τους γονείς. "Τους γονείς τίμα".<br /><br />δ) της εγκράτειας. "Ειθίζεο, γαστρός μεν πρώτιστα και ύπνου, λαγνείας, θυμού...", δηλ. να συνηθίζεις να κυριαρχείς στις επιθυμίες πρώτα, πρώτα του φαγητού και του ποτού, του ύπνου, των αφροδισίων, της οργής (θυμού). Απόφευγε τις αισχρές πράξεις και με άλλους και μόνος.<br /><br />ε) της δικαιοσύνης. "Δικαιοσύνην ασκείν έργω τε λόγω τε".<br /><br />στ) να γνωρίζουν ότι πεπρωμένο είναι όλοι ανεξαιρέτως να πεθαίνουν. `Αρα να είναι πάντα έτοιμοι, αγνοί και ενάρετοι. "Γνώθι θανέειν, πέπρωται άπασι".<br /><br />ζ) της λιτότητας. "Υγείας της περί το σώμα χρη έχειν· αλλά μέτρον (το κανονικό ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο) ποτού, σίτου, γυμνασίων". `Αριστη συμβουλή και προτροπή.<br /><br />η) η ελευθερία, μεγάλο αγαθό· αρετή η διαφύλαξή της. "Μηδέ ανελεύθερον ίσθι· επί πάσι μέτρον άριστον".<br /><br />θ) δια της προσευχής κατάκτησε μεγάλες δυνάμεις. Αλλά αναλάμβανε με θάρρος το έργο αφού προσευχηθείς στο Θεό να σε βοηθήσει να τελειώσεις. "Αλλ' έρχου επ' έργον θεοίσιν επευξάμενος τελέσαι".<br /><br />ι) Δια της καθάρσεως του σώματος και της ψυχής σώζεται το Εγώ.<br /><br />ια) συνεχής επιδίωξη της φρόνησης. "Ηνίοχον γνώμιν στήσας καθύπερθεν αρίστην" δηλ. πάνω απ' όλα ας έχεις άριστο κυβερνήτη το νου.</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το κορύφωμα όμως της πρακτικής εφαρμογής της αυτογνωσίας απ' τους Πυθαγόρειους κατορθωνόταν με τον αυτοέλεγχο κάθε βράδυ πριν τον ύπνο με τα πολυθρύλητα τρία ερωτήματα: Οι περίφημοι αυτοί στίχοι των "χρυσών επών" (στίχ. 40-45) έχουν ως εξής:</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">"Μηδ' ύπνον μαλακοίσιν επ' όμμασι προσδέξασθαι. Πριν των ημερινών έργων λογίσασθαι έκαστον·΄Πη παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ούκ ετελέσθη; Αρξάμενος δ' από πρώτου επέξιθι και μετέπειτα. Δεινά μεν εκπρήξας επιπλήσσεο· χρηστά δε τέρπου. Ταύτα πόνει· ταύτ' εκμελέτα· τούτων χρη εράν σε".</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Δηλ. κατά πιστή και κατά λέξη μετάφρασή μας: <b>μη δεχθείς ποτέ στα μάτια σου τον ύπνο πριν εξετάσεις προσεκτικά ένα ένα τα έργα της ημέρας εκείνης ρωτώντας τον εαυτό σου: σε ποια έσφαλα; Τι καλό έκανα; Τι έπρεπε να κάνω και το παρέλειψα;</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αφού αρχίσεις από το πρώτο έργο της ημέρας προχώρα μέχρι το τελευταίο. Έπειτα από τον έλεγχο<b> να επιπλήττεις (καταδικάζεις) τον εαυτό σου για τις κακές πράξεις για δε τις καλές να ευχαριστιέσαι ολόψυχα. Μ' αυτά ασχολήσου, αυτά μελέτα με προσοχή, αυτά είναι ανάγκη να αγαπήσεις με ζήλο. Τα σχόλια περιττεύουν.</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μόνο η περικοπή αυτή, απ' τη διδασκαλία των Πυθαγορείων αν παρέμενε, θα ήταν ικανή να δείξει το υπέροχο ηθικό της ύψος. Κι όμως πέρασαν 2500 χρόνια και τη θαυμάσια αυτή μέθοδο, της ανύψωσης του Εγώ σε μεγαλειώδη θέση, με τον αυτοέλεγχο και την καθημερινή αυτοκριτική, δεν επιχείρησαν να εφαρμόσουν οι παιδαγωγοί στην εκπαίδευση των νέων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Δεν είναι παράδοξο. Η καθολίκευση της εκπαίδευσης μόλις απ' τις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε και στον 20ό επιβλήθηκε συστηματικότερα. Έπειτα κατά τους δυο αυτούς τελευταίους αιώνες οι επιστημονικές επιτυχίες των ερευνητών στις θετικές λεγόμενες επιστήμες θάμπωσαν τους συντάκτες των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και πίστεψαν στην παντοδυναμία της ετερογνωσίας και για την αυτογνωσία δεν έμεινε θέση...</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Να μια σημαντική και κεφαλαιώδης ατέλεια των εκπαιδευτικών μας προγραμμάτων όλων των βαθμίδων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Είναι ακατανόητο όσο και απαράδεκτο να αφιερώνονται τόσοι κόποι και μόχθοι και δαπάνες και αγωνίες και να δοκιμάζονται πικρίες και απογοητεύσεις για την ετερογνωσία και για την αυτογνωσία, αυτό τούτο το "νοούν", το εκλεκτό και το μεγάλο και το θείο Εγώ, να μη διατίθενται ούτε λίγα λεπτά της ώρας κάθε μέρα.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Επιβάλλεται σήμερα, όταν ο άνθρωπος έχει τέτοιες καταπληκτικές επιτυχίες στην ετερογνωσία, να στραφεί και στην αυτογνωσία. Τι ωφελεί αν οι επιστήμονες πέτυχαν να "ζυγίσουν" τα άστρα και να υπολογίζουν το βάρος τους ή να μετρούν τον αριθμό των πρωτονίων και των ηλεκτρονίων των ατόμων της ύλης και με τη διαταραχή της αναλογίας της σύνθεσής τους να αποδεσμεύουν την γιγάντια ενέργεια που εκλύουν, αν δεν αποκαλύψουν και δεν αξιοποιήσουν και την μέσα στο Εγώ, εξίσου αξιοθαύμαστη δυναμικότητα;</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Κάθε πνευματική ή ηθική κατάκτηση συντελείται με τον ανθρώπινο νου. Το Εγώ νοεί, επινοεί, θαυματουργεί στις αποκαλύψεις των νόμων της φύσης.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Δεν θα αποκάλυπταν περισσότερα και ωφελιμότερα οι επιστήμονες ερευνητές, αν διέθεταν ισόρροπο χρόνο για τη μελέτη της φύσης του Εγώ του ανθρώπου και υπεδείκνυαν σε κάθε άνθρωπο την αυτοπροσπάθεια για αυτομελέτη και αυτοκαλλιέργεια των δυνατοτήτων του;</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">"Εις εαυτόν συνελού..." (στον εαυτό σου συγκεντρώσου) παραγγέλει ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος, "ένδον βλέπε" (μέσα σου βλέπε) "ένδον η πηγή του αγαθού και αεί αναβλύειν δυναμένη εάν αεί σκάπτης".</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ώστε, η πηγή του αγαθού (αυτού δηλ. που σώζει και ωφελεί) αναβλύζει μέσα απ' το Εγώ, αν όμως πάντοτε ανασκάπτεται (επίμονα προσπαθεί το ίδιο το Εγώ, δια του στοχασμού να αυτοαποκαλυφθεί) και αυτοκαλλιεργείται και αξιοποιεί τις ικανότητές του και αυτοδιερευνάται και καταστέλλει τις ορμές και τα πάθη του. Αν γίνεται συνεχώς αυτή η προσπάθεια, τότε και διαυγής σαν την πηγή του νερού, θα αναβλύζει από μέσα του και θα πλημμυρίζει το Είναι του από χαρά και ευτυχία.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το κλειδί, λοιπόν, της θύρας δια της οποίας διερχόμενος ο άνθρωπος κατευθύνεται στην ευδαιμονία είναι η αυτογνωσία.</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Με την αυτογνωσία φερόμαστε ταχύτερα και σταθερότερα στη γνώση και στη μάθηση,</b> των οποίων την ακρότατη βαθμίδα κατέχει η απροσπέλαστη για τον άνθρωπο Σοφία. Φτάνουμε στη δυνατή γαλήνη και ηρεμία πνεύματος και ψυχής, προϋποθέσεων της ευτυχίας. Οδηγούμαστε με την ηθική διαβίωση, στην τελείωση, τον μοναδικό αλλά και ύψιστο σκοπό της γήινης ύπαρξης του ανθρώπου.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">[Πηγή gr.news.yahoo.com]</span></div>

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας

Πυθαγόρας, ο πρώτος διδάσκαλος της αυτογνωσίας (580-500 π.Χ.). Ο μέγας αυτός μύστης επέβαλε πρακτικά στους μαθητές του την άσκηση της αυτογν...

Διαβάστε περισσότερα »

Η απειλή των νεοναζί - Ολόκληρο το ντοκιμαντέρ από το rwf

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6Cdqucaak-508Ma3sQXQV7BcrraURVZ4oaplB5N91RAnMsGOPF5HpK1xjs7jEMhfpf5trvph1dAmwomUe483EKE1nRUZTpLPuGpOIzrj7w7TI1ElXGIqJee9cFiKxtkU9Wvp_QwIbaVI/s1600/h-apeilh-twn-neonazi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="306" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6Cdqucaak-508Ma3sQXQV7BcrraURVZ4oaplB5N91RAnMsGOPF5HpK1xjs7jEMhfpf5trvph1dAmwomUe483EKE1nRUZTpLPuGpOIzrj7w7TI1ElXGIqJee9cFiKxtkU9Wvp_QwIbaVI/s400/h-apeilh-twn-neonazi.jpg" width="400" /></a></div><br /><span style="background-color: white;">Στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου εξασφαλίζει την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο με 18,01%, το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγράψει στην ιστορία της η ακροδεξιά παράταξη. Στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της Ελλάδας οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα της Βουλής. Η λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννά η οικονομική κρίση, μέσα σε ένα σκηνικό ευρύτερης</span><br /><br /><br /><iframe frameborder="0" height="415" src="http://www.dailymotion.com/embed/video/xqk8yb_y-yyyyyy-yyy-yyyyyyy_tv" width="485"></iframe>

Η απειλή των νεοναζί - Ολόκληρο το ντοκιμαντέρ από το rwf

Στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου εξασφαλίζει την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο με 18,01%, το υψηλότερο πο...

Διαβάστε περισσότερα »

Δήλωση πολιτικής ανυπακοής

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhadEqQoKswfvsQjE_btoV_jdc79qPETT07wnt1mXMiXd9YqSQD7DqahM6BehGlqOALahKcIvgdo34c4CbLCC7xrVNSdwUuPIJPEmgXuBv6F12uKmFB9Oog0Q4M91aDUXubEfIgxqx_24I/s1600/dhlwsh-politikhs-anypakohs.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Δήλωση πολιτικής ανυπακοής" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhadEqQoKswfvsQjE_btoV_jdc79qPETT07wnt1mXMiXd9YqSQD7DqahM6BehGlqOALahKcIvgdo34c4CbLCC7xrVNSdwUuPIJPEmgXuBv6F12uKmFB9Oog0Q4M91aDUXubEfIgxqx_24I/s1600/dhlwsh-politikhs-anypakohs.jpg" title="Δήλωση πολιτικής ανυπακοής" width="485" /></a></div><br />- Επειδή <b>το φορολογικό σύστημα είναι καταφανώς άδικο</b> σε ότι αφορά την κατανομή των βαρών,<br />- Επειδή<b> οι διατάξεις του, ειδικά για τα ΑΜΕΑ, είναι ρατσιστικές, απάνθρωπες και παραβιάζουν θεμελιώδη συνταγματικά δικαιώματα</b> όπως αυτό της ισότητας,<br />- Επειδή <b>η αναπηρία δεν μπορεί να θεωρείται λόγος αποκλεισμού μου από το δικαίωμα στην εργασία</b> που είναι άλλωστε συνταγματικά κατοχυρωμένο,<br />- Επειδή <b>ο καταφανώς άδικος χαρακτήρας των κάθε είδους εκτάκτων εισφορών και η υποχρέωσή μου να ανταποκριθώ σε αυτές θέτουν σε κίνδυνο την ζωή μου και την ζωή του παιδιού μου</b>,<br />- Επειδή <b>η ΖΩΗ θεωρείται ακόμη ΔΙΚΑΙΩΜΑ</b>,<br />- Επειδή <b>το κράτος δεν εκπληρώνει τις ανταποδωτικές του υποχρεώσεις που απορρέουν από το δικαίωμά του να φορολογεί τους πολίτες</b>,<br />- Επειδή, <b>για λόγους ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αρνούμαι να καταγραφώ ως παράπλευρη απώλεια σε έναν πόλεμο που προκάλεσε η απληστία, η ανομία, η εθελοδουλεία, η μωροφιλοδοξία, η αμάθεια, η αυθαιρεσία και η ανικανότητα όσων κυβέρνησαν μέχρι τώρα και συνεχίζουν να κυβερνούν</b>, (πολλοί από τους οποίους δεν έχουν ποτέ εργαστεί),<br />- Επειδή πρόθεσή μου δεν είναι η αποφυγή καταβολής των φόρων, γι’ αυτό και θα συνεχίσω να είμαι συνεπής στην εκπλήρωση των ρυθμίσεων καταβολής φόρων και εισφορών τις οποίες έχω συμφωνήσει με το δημόσιο –ΟΣΟ ΜΟΥ ΕΠΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΎΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ,<br />- Επειδή αναγνωρίζω ότι <b>οι φορολογικές υποχρεώσεις του πολίτη πρέπει να εκπληρώνονται σε μία δημοκρατική και ανεξάρτητη χώρα αλλά αυτή που κατοικώ δεν είναι τίποτε από τα δύο</b>,<br /><br />ΣΑΣ ΔΗΛΩΝΩ ΟΤΙ<br /><br /><b>Κάνοντας χρήση της μόνης νόμιμης άμυνας που έχω ενάντια στην αυθαίρετη εξουσία,<br />Επικαλούμαι το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής και αρνούμαι να συμμορφωθώ στην υποχρέωσή μου να υποβάλλω φορολογική δήλωση μέχρι την θεσμική αποκατάσταση της αδικίας.</b><br /><br /><a href="http://www.facebook.com/christos.charalampopoulos" rel="nofollow" target="_blank">Χρίστος Χαραλαμπόπουλος.</a><br /><br /><b>Η πολιτική ανυπακοή είναι η άρνηση ενός ή περισσότερων ατόμων απέναντι στην τήρηση ορισμένων νόμων, απαιτήσεων και εντολών της κυβέρνησης, ή μιας δύναμης κατοχής, χωρίς να καταφεύγουν στη σωματική βία</b>. Είναι πρωτοβάθμια <b>τακτική της μη βίαιης αντίστασης.</b> Στην πιο μη βίαιη έκφραση της (γνωστή στα σανσκριτικά ως ahimsa ή satyagraha) θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι συμπόνια, με τη μορφή του σεβασμού στη διαφωνία.<br /><br /><b>Η πολιτική ανυπακοή είναι ένας από πολλούς τρόπους που οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να διαμαρτυρηθούν ή να εξεγερθούν κατά αθέμιτων νόμων</b>. Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά τεκμηριωμένα μη βίαια κινήματα αντίστασης όπως στην Ινδία (η εκστρατεία κοινωνικής πρόνοιας του Γκάντι και οι εκστρατείες για την ανεξαρτησία της Ινδίας από τη Βρετανική Αυτοκρατορία), στη Νότια Αφρική στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, στο Αμερικανικό Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων και σε κινήματα ειρήνης παγκοσμίως. Μία από τις πρώτες μαζικές υλοποιήσεις της ήταν η μη βίαιη επανάσταση των Αιγυπτίων εναντίον της βρετανικής κατοχής το 1919.<br /><br />Ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Ντέιβιντ Θορό (Henry David Thoreau) πρωτοστάτησε στη σύγχρονη θεωρία πίσω από αυτή την πρακτική με το δοκίμιο του 1849 «<b>Περί Πολιτικής Ανυπακοής</b>», που αρχικά είχε τον τίτλο «<b>Αντίσταση στην Αστική Κυβέρνηση</b>».<br />Η ιδέα πίσω από το δοκίμιο ήταν αυτή της αυτονομίας, και το πώς αυτή είναι η ηθικότερη επιλογή, γιατί κανείς πρέπει να αποφύγει να πολεμήσει εναντίον της κυβέρνησης, αλλά δεν θα πρέπει να την υποστηρίξει αν δεν συμφωνεί με αυτή. Αυτή η έκθεση είχε αργότερα μεγάλη επίδραση σε πολλούς από αυτούς που εφάρμοσαν την πολιτική ανυπακοή. Στο δοκίμιο αυτό, ο Θορό επίσης εξηγεί τους λόγους που αρνήθηκε να πληρώσει φόρους ως πράξη διαμαρτυρίας κατά της δουλείας και κατά του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου.<br /><br /><br />Σχετικό άρθρο:<br /><a href="http://www.ramnousia.com/2011/12/blog-post_1156.html" target="_blank"><b><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">Γιατί, ο κόσμος, τελικά, δεν ξέρει ούτε τι λέει και βέβαια ούτε τι θέλει...</span></b></a>

Δήλωση πολιτικής ανυπακοής

- Επειδή το φορολογικό σύστημα είναι καταφανώς άδικο σε ότι αφορά την κατανομή των βαρών, - Επειδή οι διατάξεις του, ειδικά για τα ΑΜΕΑ, ε...

Διαβάστε περισσότερα »

O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrVwVOblxTIVkNDOKBe46469v8XOZUEdmsIFqtMnC191BzKpAMX-sx9S0ElRJs9IMW5TT1O6fVailW6VeQYOZRi2OQ6vOl7Wvff467Hxai6sQu8NSjm1aNj4KmF_MTlh7b67SDFX84A_N6/s1600/amadeus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι"><img alt="O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι" border="0" height="179" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrVwVOblxTIVkNDOKBe46469v8XOZUEdmsIFqtMnC191BzKpAMX-sx9S0ElRJs9IMW5TT1O6fVailW6VeQYOZRi2OQ6vOl7Wvff467Hxai6sQu8NSjm1aNj4KmF_MTlh7b67SDFX84A_N6/s320/amadeus.jpg" width="320" /></a></div><b>«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος Αμεντέο Μοντιλιάνι. Το «χαρμόσυνo» αρκετοί θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Ίσως ο «Μόντι», όπως ήταν το ψευδώνυμο του, για πολλούς και ιδιαίτερα της εποχής του, να ήταν περισσότερο ένας «σκληρός» και «καταστροφικός» ήχος. Σίγουρα όμως έγινε το «πλουσιοπάροχο ποτάμι» που επιθυμούσε.<br /></b><br /><br />Ο <b>Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι</b> γεννήθηκε στο Λιβόρνο, στις 12 Ιουλίου 1884. Η αστική οικογένεια του σύντομα καταρρέει οικονομικά. Ο «φιλάσθενος» πιτσιρικάς, αποτέλεσμα της φυματίωσης που τον χτύπησε στα πρώτα χρόνια της ζωής, αγάπησε από νωρίς την ζωγραφική και σε ηλικία μόλις 14 χρόνων άρχισε τα μαθήματα πάνω στην τέχνη που στο μέλλον θα αποτελέσει το δημιουργικό καταφύγιο του.<br /><br />Ο Μοντιλιάνι θα βαλθεί να αποδείξει στην οικογένεια του, στους φίλους του αλλά κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό, ότι μπορούσε να γίνει αυτό που τελικά έγινε, <b>ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους του 20ου αιώνα.</b><br /><br />Στα 17 του γράφεται στη στην <i>Ελευθέρα Σχολή Μελέτης Γυμνού</i> (Scuola libera di Nudo) της Φλωρεντίας και ένα χρόνο αργότερα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βενετίας.<br /><br /><b>Ανυπάκουος και εμπνευσμένος από τους «καταραμένους» ήρωες του, τον Toulouse-Lautrec αλλά και τον Νίτσε, ακολουθεί μια ζωή βασισμένη στην αταξία και στις καταχρήσεις.</b> Αλκοόλ και ναρκωτικά θα αποτελέσουν αναπόσπαστα κομμάτια της σύντομης ζωής του.<br /><br />Τα βήματα των ηρώων του αναζήτησε και στο Παρίσι, το 1905. Άλλωστε η Γαλλική πρωτεύουσα υπήρξε το καλλιτεχνικό όνειρο, όλων των «ανήσυχων» της εποχής. Εκεί, θα βρει στέγη στο <i>Le Bateau-Lavoir,</i> ένα κοινόβιο για τους ανέστιους καλλιτέχνες. Το παριζιάνικό προάστιο της Μονμάρτης θα φιλοξενήσει τον Μοντιλιάνι για τρία χρόνια. Σε αυτό το διάστημα ο Μοντιλιάνι αναπτύσσει το δικό του ιδιαίτερο ύφος, μια πρωτότυπη και προσωπική τεχνοτροπία.<br /><br />Τα γυμνά μοντέλα αποτέλεσαν σημείο έμπνευσης για τον Ιταλό ζωγράφο αλλά και σημείο αναγνώρισης. Ο ίδιος έλεγε ότι «οι όμορφες γυναίκες που αξίζει να ζωγραφίσει ή να σμιλέψει κανείς μοιάζουν συχνά να επιβαρύνονται από τα ρούχα τους». Η άστατη ζωή του σε συνδυασμό με τις κοινωνικές συνθήκες της περιόδου τον και την τραγική οικονομική κατάσταση του ιδίου, τον οδήγησαν στην απόγνωση και αποφασίζει να αποχωρήσει από το Παρίσι και να επιστρέψει στο Λιβόρνο.<br /><br />Η ιδιαίτερη πατρίδα του όμως φάνταζε μικρή για να χωρέσει την ιδιοφυϊα και τις αγωνίες του, έτσι το 1909 ταξιδεύει και πάλι για το Παρίσι, αλλά αυτή τη φορά αποφασισμένος να εγκατασταθεί μόνιμα στη συνοικία Μονπαρνάς. Ως άλλος «Λοτρέκ» βυθίζεται στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τον πληρωμένο έρωτα.<br /><br />Σύντομα, όμως το <i>«άγιο ρεμάλι»</i> συναντά τον πρώτο μεγάλο του έρωτα, τη Ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα. Οι συνεχείς εκρήξεις του θα την απομακρύνουν και μετά από ένα χρόνο θυελλώδους σχέσης, η Αχμάτοβα επιστρέφει στο σύζυγό της. Η φυγή της τσακίζει τον συναισθηματικό του κόσμου. Ναρκωτικά και αλκοόλ, ακόμη μία φορά, θα αποτελέσουν τα «νηπενθή του φάρμακα».<br /><br />Η συνάντηση με τον Ρουμάνο γλύπτη <i>Κονσταντίν Μπρανκούζι</i> θα του ανοίξει το κόσμο της γλυπτικής. Ένα κόσμο που ο Μοντιλιάνι θα αγαπήσει τόσο που για έξι χρόνια θα του αφιερωθεί ολοκληρωτικά, ξεχνώντας σχεδόν τη ζωγραφική. Δυστυχώς, ο ίδιος κατέστρεψε τα περισσότερα έργα του. Ωστόσο πρόλαβε να εκθέσει ορισμένα από αυτά στο Φθινοπωρινό Σαλόνι του 1912. Εκείνη τη περίοδο ο Μοντιλιάνι εξασφαλίζει χρήματα πουλώντας σχέδια του.<br /><br /><b>Λέγεται ότι κρατώντας ένα χαρτί και ένα μολύβι, έμπαινε στα καφέ και αντάλλασσε σχέδια, τα οποία ζωγράφιζε επιτόπου, με κάποια ποσότητα αλκοόλ, ενώ η υγεία του επιβαρύνεται όλο και περισσότερο.<br /></b><br /><br />Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπά και ο φιλάσθενος Μοντιλιάνι δεν γίνεται δεκτός στο στρατό, παρά την επιθυμία του. Η ολοκληρωτική αφοσίωση στη ζωγραφική μοιάζει σχεδόν μονόδρομος και με την βοήθεια του Λέοπολντ Ζμπορόφσκι, ενός εμπόρου τέχνης, μετατρέπει τη σκοτεινή περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, σε περίοδο δημιουργίας.<br /><br />Σε διάστημα πέντε ετών (1915-1920) Μοντιλιάνι ζωγράφισε πάνω από <b>τριακοσίους</b> πίνακες, πραγματοποιώντας παράλληλα την πρώτη – και τελευταία- του έκθεση το 1917. Την ίδια περίοδο, γνωρίζει και την 19χρονη Ζαν Εμπιτέρν, τη γυναίκα που θα τον συντροφεύσει μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και θα του χαρίσει τη μοναδική απόγονο του. Μαζί θα ταξιδέψουν στην Κυανή Ακτή, όπου θα ζωγραφίσει τους πιο δημοφιλείς του πίνακες.<br /><br />Εκεί θα γραφτεί και ο επίλογος της ζωής του, καθώς όντας επιβαρημένος από τις καταχρήσεις, προσβάλλεται από μηνιγγίτιδα και στις 24 Ιανουαρίου 1920, ο Μοντιλιάνι αφήνει την τελευταία του πνοή. Μια μέρα αργότερα, η εννέα μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, Ζαν Εμπιτέρν, αδυνατώντας να δεχτεί την απώλεια, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της πηδώντας από το παράθυρο.<br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/kfBo7AYfTIE" width="420"></iframe> <a href="http://tvxs.gr/">πηγή</a></div>

O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι

«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος Αμεντέ...

Διαβάστε περισσότερα »

Πέφτουν στοιχήματα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixMM6NP1gsq1TdiAef89ipOVi-nY4KF_mYuVb0DvO-H7AEvG_NeuAD2NxoDDgrWpzIyz2vWsgIiR-FUoDE69MA62oCsj_G4xFMK8LAgy4Q9FX7y7mr6-8gPhOpX9NxYtQ_9FVw3WikZow/s1600/peftoyn-stoixhmata.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Πέφτουν στοιχήματα" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixMM6NP1gsq1TdiAef89ipOVi-nY4KF_mYuVb0DvO-H7AEvG_NeuAD2NxoDDgrWpzIyz2vWsgIiR-FUoDE69MA62oCsj_G4xFMK8LAgy4Q9FX7y7mr6-8gPhOpX9NxYtQ_9FVw3WikZow/s1600/peftoyn-stoixhmata.jpg" title="Πέφτουν στοιχήματα" width="485" /></a></div><b><br /></b><br /><b>Είχε ορίζοντα τετραετίας. Προγραμμάτιζε για διετία. Της δίναμε έξι μήνες. Τελικά, μήπως θα πέσει μαζί με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα; Μόλις τελειώσουν τα περίφημα μπάνια του λαού;</b><br /><br />Μιλώ για την τρικολόρε κυβέρνηση με τους 179 βουλευτές που μας προέκυψε μετά τις εκλογές. Αυτήν με τον "αριστερό Καρατζαφέρη", όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Χάρρυ Κλυνν, και που δεν ήταν καθόλου απαραίτητος, αφού το πρώτο και το τρίτο κόμμα ήταν υπέραρκετά.<br /><br />Τι είχαμε την πρώτη κιόλας εβδομάδα; Πρωθυπουργό με αποκόλληση και υπουργό Οικονομικών με λιποθυμικές τάσεις! Τελικά, ο υπουργός παραιτήθηκε, διότι -είπανε- δεν του έδιναν συμβούλους τον Στουρνάρα και τον Γιαννίτση.Παραδόξως, νέος υπουργός διορίστηκε ο ένας από το παρεάκι, ο οικονομολόγος Γ. Στουρνάρας! <br /><br /><br />Παρά το όνομά του, ο αξιότιμος αυτός κύριος έχει ένα βιογραφικό να! -με το συμπάθειο. Ο Γιώργος Τοζίδης στον Δρόμο της Αριστεράς, φ. 30.6.12, μας θυμίζει τα εξής:<br /><br />1. Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων στην κυβέρνηση Σημίτη αποδέχθηκε την ισοτιμία δραχμής - ευρώ σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που προέκυπταν από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, εξυπηρετώντας τα γερμανικά (κυρίως) εμπορικά συμφέροντα.<br /><br />2. Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας) και στο άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων (δηλαδή, στη δημιουργία μονοπωλίων), δημοσιεύοντας μελέτη που εκτιμούσε ότι έτσι θα πετυχαίναμε αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια.<br /><br />3. Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε τις μετοχές της Ιονικής που κατείχε στην Alpha Bank έναντι 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά την αντίθεση των διεθνών της συμβούλων, που πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών. Η τότε διοίκηση σκόπευε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την ισχυροποίησή της Εμπορικής. Την επόμενη χρονιά, ο νέος διοικητής Γ. Στουρνάρας επένδυσε τεράστια κεφάλαια στο Χρηματιστήριο, τα οποία έχασαν το 63% της αξίας τους όταν αυτό κατέρρευσε. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του κ. Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας. Αυτό διευκόλυνε την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς κ. Γ. Προβόπουλος).<br /><br /><br />Αυτός είναι ο άνθρωπος που στείλαμε για αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά δήλωσε στους Financial Times:"Το οικονομικό πρόγραμμα είναι εκτός πορείας και δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτα από τους πιστωτές μας, εάν δεν το επαναφέρουμε στην ορθή του πορεία"!<br /><br />Τις προάλλες παραιτήθηκε ο υφυπουργός Υγείας Ν. Νικολόπουλος, βέρος νεοδημοκράτης. Στην αρχή επιχείρησαν να τον διαβάλουν -ότι θέλει να πάει στον Καμμένο- αλλά αυτός επιμένει ότι αιτία είναι η αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων.<br /><br /><br />ήμερα ακούσαμε έκπληκτοι ότι η υφυπουργός Υγείας Φωτεινή Σκοπούλη (της ΔΗΜΑΡ) δήλωσε στη ΝΕΤ, "Ήρθα εδώ, γιατί δεν έχω τι να κάνω στο υπουργείο. Δεν έχω ακόμα αρμοδιότητες". Τι τις θέλει τις αρμοδιότητες; Δεν είδε τα χαΐρια του Λοβέρδου;<br /><br /><br />Πριν από λίγο έληξε η συνάντηση των τριών αρχηγών και του Γ. Στουρνάρα. Δεν τα σπάσανε. Όχι ακόμα...<br /><br /><br /><a href="http://lotofagus.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4918.html" rel="nofollow" target="_blank">Λωτοφάγος </a>

Πέφτουν στοιχήματα

Είχε ορίζοντα τετραετίας. Προγραμμάτιζε για διετία. Της δίναμε έξι μήνες. Τελικά, μήπως θα πέσει μαζί με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα; Μόλις τ...

Διαβάστε περισσότερα »

Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdlsRIQGEo6zbXy3YBm3wkCyFXk1vLPD8CBc9Kn_7v_aYX68Iv-8GfcXvpccvxhmMQ5FbsBUsqSFQaxRXnYgZqK7IImXIGSLYi2AZUsYeHdWj9_G7cdGu8CJUlfaab3bmuTRU-5YCRpVI/s1600/to-telos-ths-dhmokratias.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ." border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdlsRIQGEo6zbXy3YBm3wkCyFXk1vLPD8CBc9Kn_7v_aYX68Iv-8GfcXvpccvxhmMQ5FbsBUsqSFQaxRXnYgZqK7IImXIGSLYi2AZUsYeHdWj9_G7cdGu8CJUlfaab3bmuTRU-5YCRpVI/s320/to-telos-ths-dhmokratias.jpg" title="Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ." width="279" /></a></div>Στις 13 Ιουνίου του 323π.Χ. πεθαίνει ο Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας. Ο θάνατος του ανίκητου στρατηλάτη γεννάει στους υπόδουλους Αθηναίους την ελπίδα πάλι για ελευθερία. Αποστέλλοντας μήνυμα συσπείρωσης και στις άλλες ελληνικές πόλεις δημιούργησαν έναν αντιμακεδονικό συνασπισμό, στον οποίο όμως μόνον η μειοψηφία συνέτρεξε.<br /><br />Περιέργως σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ιστορία της δημοκρατίας, στρατηγός του εγχειρήματος ήταν ο Λεωσθένης, δηλαδή το σθένος του λαού.<br /><br />Η πρώτη μάχη μεταξύ Λεωσθένους και Αντιπάτρου δίδεται στις Θερμοπύλες με νικητές τους Αθηναίους. Ο Αντίπατρος νικημένος οχυρώνεται στη Λαμία, εξ’ου και η ονοματοδοσία του πολέμου ως Λαμιακός.<br /><br />Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους πολιορκούν τον Μακεδόνα στρατηγό αυτοκράτορα της Ευρώπης, και μετά την προσχώρηση και των Θεσσαλών στο στρατόπεδο των Αθηναίων, ο Αντίπατρος ζητάει συνθηκολόγηση. Οι Αθηναίοι απαιτούν παράδοση η οποία δεν γίνεται δεκτή, με τη συνέχιση της πολιορκίας που οδηγεί στον βαρύτατο τραυματισμό και θάνατο του Λεωσθένους με αντικατάστασή του από τον Αντίφιλο.<br />Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Ο Αντίπατρος καλεί σε βοήθεια τον συνΒασιλέα Κρατερό από την Κιλικία με 11.000 εμπειροπόλεμους Μακεδόνες. Οι Αθηναίοι προσπαθούν δια θαλάσσης να εμποδίσουν την είσοδο του Κρατερού από τον Ελλήσποντο, αλλά η συντριπτική υπεροχή της ναυτικής δύναμης του Μακεδόνος Κλείτου κατά 240 νήες οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή του Αθηναϊκού στόλου.<br /><br />Με τη συσπείρωση του Μακεδονικού στρατού η πλειοψηφία των συμμάχων των Αθηναίων εγκαταλείπουν το πεδίον της μάχης και μόνον Αθηναίοι και Αιολείς μένουν μέχρι την πλήρη καταστροφή.<br /><br />Ο Αθηναίος ρήτωρ Φωκίων αποσοβεί την απόβαση του Κλείτου στην ανοχύρωτη Αθήνα και την είσοδο του Μακεδονικού στρατού στην πόλη.<br />Οι Αθηναίοι ηττημένοι αποδέχονται τους βαρείς όρους.<br /><br />Τον Οκτώβρη του 322 εγκαθίσταται μακεδονική φρουρά στη Μουνιχία, καταλύεται η δημοκρατία και επιβάλλεται τιμοκρατία, δηλαδή να θεωρούνται πολίτες της Αθήνας οι έχοντες περιουσία τουλάχιστον 2.000 αττικών δραχμών.<br /><br />Οι διώξεις των Δημοκρατικών Αθηναίων ήταν ανηλεείς. Ο Δημοσθένης που είχε κληθεί από την εξορία για να βοηθήσει την Αθήνα στις δύσκολες αυτές στιγμές πίνει δηλητήριο για να γλιτώσει τα φριχτά βασανιστήρια. Στον Υπερείδη ακρωτηριάζουν τη γλώσσα και εν συνεχεία τον θανατώνουν. Όλοι οι γνωστοί δημοκρατικοί διώκονται και θανατώνονται σε όλη την Ελληνική επικράτεια.<br /><br />Οι ολιγαρχικοί της Αθήνας ήταν ικανοποιημένοι με την εξέλιξη αλλά γνώριζαν ότι και αυτές οι βιαιότητες δεν ήταν αρκετές. Σε αντίστοιχες πράξεις είχαν προβεί και επί Τριάκοντα Τυράννων, σε διωγμούς και μαζικές δολοφονίες αλλά η δημοκρατία ξαναγεννήθηκε.<br /><br />Την δημοκρατία την γεννούσε ο φτωχός Αθηναϊκός λαός. Οι αριστοκρατικοί έπρεπε μια και για πάντα να ξεριζώσουν το “κακό” και αυτό έκαναν. Με τη συμβολή του Αντιπάτρου, εκπάτρισαν μία ολόκληρη κοινωνική τάξη, τους Θήτες στα έλη της Θράκης.<br /><br />Η δημοκρατία των Αθηναίων, η πολιτεία των απλών πολιτών είχε πεθάνει για πάντα.<br /><br /><br /><a href="http://demo.kratia.gr/category/politeia/" rel="nofollow" target="_blank">Πολιτεία</a>

Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ.

Στις 13 Ιουνίου του 323π.Χ. πεθαίνει ο Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας. Ο θάνατος του ανίκητου στρατηλάτη γεννάει στους υπόδουλους Αθηναίους τ...

Διαβάστε περισσότερα »

Για τις αυτοκτονίες

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1JisJULN6_1BMqZaMCAKsRLXVRwMpf0_-YY8wO-uEUcBBTFImB2br0zts3TbpMKB9kdCMlTPIllBKzdIn0IlR7HvGtPFTBxXh887cbnohHPykILupI4EWfVE-2w8JX6Gc9uyh7eUB4tI/s1600/gia-tis-aytoktonies.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Για τις αυτοκτονίες" border="0" height="246" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1JisJULN6_1BMqZaMCAKsRLXVRwMpf0_-YY8wO-uEUcBBTFImB2br0zts3TbpMKB9kdCMlTPIllBKzdIn0IlR7HvGtPFTBxXh887cbnohHPykILupI4EWfVE-2w8JX6Gc9uyh7eUB4tI/s320/gia-tis-aytoktonies.jpg" title="Για τις αυτοκτονίες" width="320" /></a></div>Όντως πονάει πολύ, σε σημείο που δεν αντέχεται, και μόνο που μαθαίνεις γι' αυτές.<br /><br />Σκέφτομαι.... τι θέλει το αύριο από εμάς να κάνουμε; Θέλει να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Όσα παρά φύση στήσαμε και τα υπακούαμε ευλαβικά. Πώς καταφέρνεται αυτό; Αρχικά γνωρίζοντας ότι αυτό (το ό,τι, πες για παράδειγμα το ρουσφέτι) είναι ΛΑΘΟΣ. Το δεύτερο που πρέπει να συμβεί είναι να πιστέψουμε (να είμαστε σίγουροι μέσα μας) ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να συντηρούμε ό,τι έχει καραδιαφανεί ότι είναι λάθος. Και το τρίτο, να καταφέρουμε όχι μόνο να μην συμμετέχουμε στο λάθος, αλλά μας ζητάει το τρις-δυσκολότερο να κάνουμε το ακριβώς αντίθετό του, να κάνουμε το ΣΩΣΤΟ! <b>Με όποιο κόστος</b> (που στην παρούσα φάση είναι πολυυυυυυυυ μεγάλο το κόστος, μιας και η αθλιότητα, σήμερα περισσότερο από ποτέ, προσπαθεί να υπερισχύσει -γιατί ξέρει ότι θα χάσει, θα χαθεί).<br /><br />Ο λόγος που αυτοκτονεί κάποιος είναι γιατί κόλλησε σε κάποιο στάδιο. Το επόμενο δηλαδή του φαίνεται απροσπέλαστο. Αδυνατεί να το κάνει.<br /><br />Άρα δεν θα μπορούσε να συνδράμει στο στήσιμο του αύριο. Γι' αυτό φεύγει..... το σενάριο τον βγάζει μαγικά απ’ έξω......<br /><br />Σκληρό ακούγεται. Να πω μόνο ότι το έχω συζητήσει (έτσι ακριβώς όπως το νιώθω) με την Μάρω (που ο άντρας της αυτοκτόνησε) και νιώθει ακριβώς το ίδιο (δεν είναι μία άποψη εκ του ασφαλούς βγαλμένη -που δεν το έχω πάθει για να ξέρω.) Αυτή είναι η λογική (ο θεός να την κάνει) του τέλειου* αυτού σεναρίου που σήμερα διαδραματίζεται -μέσω ημών.<br /><br />* Τέλειο θα διαφανεί ότι ήταν αφού γίνει παρελθόν.<br /><br /><br />Στεφανία Λυγερού

Για τις αυτοκτονίες

Όντως πονάει πολύ, σε σημείο που δεν αντέχεται, και μόνο που μαθαίνεις γι' αυτές. Σκέφτομαι.... τι θέλει το αύριο από εμάς να κάνουμε; Θ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggAhyphenhyphenGJ8WtQFgwUUFA1w2Z2u5Bv5C2pOrz4q59Obu6fQercOrc9msm1h3QHTvxVNWx5pfoRhme1fas-Feo1z98OtyvNOxhG2_6Eui5OdEQy8TXNeC5s1N4wwwlYoEoijli_bZg6fG2u7U/s1600/o-fovos-ws-meso-politikoy-elegxoy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;" border="0" height="264" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggAhyphenhyphenGJ8WtQFgwUUFA1w2Z2u5Bv5C2pOrz4q59Obu6fQercOrc9msm1h3QHTvxVNWx5pfoRhme1fas-Feo1z98OtyvNOxhG2_6Eui5OdEQy8TXNeC5s1N4wwwlYoEoijli_bZg6fG2u7U/s320/o-fovos-ws-meso-politikoy-elegxoy.jpg" title="Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;" width="320" /></a></div>Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό κατευθυνόμενο φόβο, την ψυχολογική βία, όπως ονομάζεται στη γλώσσα της νομικής επιστήμης. Οι Έλληνες την εποχή αυτήν έχουμε πέσει θύματα της ψυχολογικής βίας , για την οποία κανένας δεν λογοδοτεί ενώ είναι γνωστοί αυτοί που την κατευθύνουν καθώς και τα μέσα που χρησιμοποιούν και το σκοπό τον οποίο επιδιώκουν που είναι η πολιτική χειραγώγηση του λαού. Το ερώτημα είναι αν ο καθένας από μας μπορεί να ζητήσει την δικαστική προστασία που παρέχουν οι διατάξεις περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσοι νομομαθείς, θα μπορούσαν να ενημερώσουν τον κόσμο για τα δικαιώματά του. Αν γνωρίζαμε τα δικαιώματά μας, δεν θα οδηγούνταν ο κόσμος στην απόγνωση και στην αυτοκτονία. Ούτε εκείνοι που χρησιμοποιούν την ψυχολογική βία θα συνέχιζαν να το πράττουν, αν ήξεραν ότι ο κόσμος γνωρίζει τα δικαιώματά του. Αυτοί λοιπόν που νοιάζονται για τον ελληνικό λαό, είτε ιδιώτες, είτε οργανώσεις, ας μελετήσουν το ζωτικό αυτό θέμα, για να μη γινόμαστε θύματα του φόβου. Η γνώση είναι δύναμη. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος είναι απροστάτευτος στην ψυχολογική βία. Το να μη φοβούμαστε την εξουσία είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Άρθρο 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια όμάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλονται σ' αυτήν. <a href="http://moschoblog.blogspot.gr/2012/07/blog-post_6607.html" rel="nofollow" target="_blank">Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου</a>

Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό κα...

Διαβάστε περισσότερα »

***** ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ *****

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhG4nsbZM1OnmTiVkin_f0LcMoxrgtGDqE2Ffv-Hu8_X9Wv8zsRj3U6o0c3slp-7H32QhwpK78WAdJxWyjeL2l259lzTngXqtbaj381O68zgjQ5gHaUeeQ1V6phqbLoqxef9Zzia1lY1uA/s1600/profhtikon.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhG4nsbZM1OnmTiVkin_f0LcMoxrgtGDqE2Ffv-Hu8_X9Wv8zsRj3U6o0c3slp-7H32QhwpK78WAdJxWyjeL2l259lzTngXqtbaj381O68zgjQ5gHaUeeQ1V6phqbLoqxef9Zzia1lY1uA/s320/profhtikon.jpg" title="ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ" width="320" /></a></div><span style="background-color: white;">Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;</span>-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο. -Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών. -Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων. -Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων. Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Αλλά πριν, ιδού, θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι. Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια. Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν. Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς. Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει. Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας. Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; -Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Α- στικού μας Κώδικα. -Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρι- νο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια. -Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρω- ση των Ζευγαριών. -Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των Πουλιών. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν, ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; -Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως. -Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών. -Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών. -Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν' αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων! <b><span style="color: #990000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">Βαρκάρης του Φεγγαρόφωτος</span></b>

***** ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ *****

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η γένεσις των Ελλήνων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhTnqIBkKhHNnkb5QGT_YRvmb9SIJGGHtYKzG6G8hg9RVfOo5J7SwWK13A2vKHyPE9txfAZtaqrtPerITyGHky3XCdUjP040qFBcVSpi7JDBRJCZ_Pc5x3Ylh2GXa01FfAzWelXum_-T0/s1600/h-genesis-twn-ellhnwn.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Η γένεσις των Ελλήνων" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhTnqIBkKhHNnkb5QGT_YRvmb9SIJGGHtYKzG6G8hg9RVfOo5J7SwWK13A2vKHyPE9txfAZtaqrtPerITyGHky3XCdUjP040qFBcVSpi7JDBRJCZ_Pc5x3Ylh2GXa01FfAzWelXum_-T0/s320/h-genesis-twn-ellhnwn.png" title="Η γένεσις των Ελλήνων" width="249" /></a></div><b>ΕΛΛΗΝΑΣ</b>: <b>Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.</b> Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42). Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους, προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος. Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα. Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια. Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 ) Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες. Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34) <b>ΜΙΝΩΑΣ</b>: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία. <b>ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ</b>: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος. <b>ΜΑΚΕΔΝΟΣ</b>: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος. <b>ΚΕΚΡΟΠΑΣ</b>: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων. <b>ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ)</b>: Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του. <b>ΠΕΛΑΣΓΟΣ</b>: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι* <b>ΑΙΓΥΠΤΟΣ</b>: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο. <a href="http://www.diodos.gr/content/view/93/42/" rel="nofollow" target="_blank">Δίοδος</a>

Η γένεσις των Ελλήνων

ΕΛΛΗΝΑΣ : Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδ...

Διαβάστε περισσότερα »

ΒΙΝΤΕΟ: Σκληρές οδομαχίες στη Μαδρίτη με διαδηλωτές και ΜΑΤ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNMOfvT6SzfTXfQmVj6G7LJFce9amF0ZzONHWw2wweDHi3S2kvQh_4GeA9bzkwkKEY9XE-YuP4DUwh4Imc3xR2sIqWm0gDRQuzI_oe5zbmw9qA91KpMCOhzMlpyH8LSgkdAf9Jc3pg4as/s1600/odomaxies-sth-madrith.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="ΒΙΝΤΕΟ: Σκληρές οδομαχίες στη Μαδρίτη με διαδηλωτές και ΜΑΤ" border="0" height="236" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNMOfvT6SzfTXfQmVj6G7LJFce9amF0ZzONHWw2wweDHi3S2kvQh_4GeA9bzkwkKEY9XE-YuP4DUwh4Imc3xR2sIqWm0gDRQuzI_oe5zbmw9qA91KpMCOhzMlpyH8LSgkdAf9Jc3pg4as/s320/odomaxies-sth-madrith.jpg" title="ΒΙΝΤΕΟ: Σκληρές οδομαχίες στη Μαδρίτη με διαδηλωτές και ΜΑΤ" width="320" /></a></div>Τα ΜΜΕ ανά τον κόσμο αποκρύπτουν τις εικόνες του εξεγερμένου λαού της Ισπανίας. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των Βρυξελλών οδηγεί τους λαούς της Ευρώπης στην πείνα και την καταστροφή. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα, είναι όλος ο ευρωπαϊκός νότος που ξεσηκώνεται και αντιστέκεται απέναντι στους ανίκανους κυβερνήτες. Δείτε τα βίντεο που βρήκαμε στο youtube. Οι αστυνομικοί δέρνουν όποιον βρουν μπροστά τους, ρίχνουν βροχή τις πλαστικές σφαίρες, χτυπούν δημοσιογράφους, διαδηλωτές συλλαμβάνονται αιμόφυρτοι. Ίδια καταστολή και βαρβαρότητα με αυτή που έχουμε γνωρίσει και στους δρόμους της Αθήνας. Τα βίντεο Καταγράφουν και αποκαλύπτουν την πραγματικότητα: <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="395" src="http://www.youtube.com/embed/LZ8qq1ut4m0" width="485"></iframe> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="395" src="http://www.youtube.com/embed/VSDlX3BjHkA" width="485"></iframe> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="395" src="http://www.youtube.com/embed/4GsD7EGF2g0" width="485"></iframe> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="395" src="http://www.youtube.com/embed/DdzzQIFe5k8" width="485"></iframe><img border="0" height="0" src="http://i2.ytimg.com/vi/DdzzQIFe5k8/0.jpg " width="0"/>

ΒΙΝΤΕΟ: Σκληρές οδομαχίες στη Μαδρίτη με διαδηλωτές και ΜΑΤ

Τα ΜΜΕ ανά τον κόσμο αποκρύπτουν τις εικόνες του εξεγερμένου λαού της Ισπανίας. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική των Βρυξελλών οδηγεί τους λαούς τη...

Διαβάστε περισσότερα »

Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_jOX9XhkT-T6PKZM84z5ZZbWW-fOh1IutqRoBFNaGvXPx1bk5G1-zhMU05H0kCEZfmynStI6Qw_-PfGJZmfvs4B9IU2kEMC_dDhiRrBfOThQa8kQuL_Br2u-IGoCRJobz2YbwSHH-VQE1/s1600/ellinikiglwssa.jpg" imageanchor="1" style="clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em" target="_blank" title="Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)"><img alt="Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_jOX9XhkT-T6PKZM84z5ZZbWW-fOh1IutqRoBFNaGvXPx1bk5G1-zhMU05H0kCEZfmynStI6Qw_-PfGJZmfvs4B9IU2kEMC_dDhiRrBfOThQa8kQuL_Br2u-IGoCRJobz2YbwSHH-VQE1/s320/ellinikiglwssa.jpg" width="320" /></a></div><b>Μετά την αλλαγή των γραμματικών κανόνων που διδάσκονται στην πέμπτη και έκτη δημοτικού, αναρτούμε από το “Ελληνικό Αρχείο” μία “πραγματεία” για την γλώσσα μας, προκειμένου να συμβάλλουμε στην κατανόηση από τους αναγνώστες μας της ζημίας που προκάλεσαν οι γλωσσολόγοι του παιδαγωγικού ινστιτούτου με τις αλλαγές τους στους γραμματικούς κανόνες, τα φωνήεντα και τα σύμφωνα. Ισως αν το διαβάσουν κάποιοι ιθύνοντες να προλάβουν να σταματήσουν τον υποβιβασμό που πάει να γίνει στην γλώσσα και τον πολιτισμό μας. </b> το κείμενο από το Ελληνικό Αρχείο … <b>“Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. </b>(βιβλίο Γκίνες) <b>Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. </b>(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) <b>Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. </b>(Francisco Adrados, γλωσσολόγος). Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό. <b>Η ΣΟΦΙΑ </b> Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι). Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. <b>Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. </b> Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις. <b>Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ </b> Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική». Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει». Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)

Μετά την αλλαγή των γραμματικών κανόνων που διδάσκονται στην πέμπτη και έκτη δημοτικού, αναρτούμε από το “Ελληνικό Αρχείο” μία “πραγματεία” ...

Διαβάστε περισσότερα »