ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3DyEj72uXpoV6DGE1_nfubGNXLVUOSrT3zLIPjuGHNniZXJHiO1kXH0srqWvCmMneTZWJghPfY-TUzbZs68J5P1-LNzQRq43G9awFpcKRPOT48ZuaZ_7m9NFuHshc0jVRktZH_STthqK2/s1600/download+%252861%2529.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ"><img alt="ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3DyEj72uXpoV6DGE1_nfubGNXLVUOSrT3zLIPjuGHNniZXJHiO1kXH0srqWvCmMneTZWJghPfY-TUzbZs68J5P1-LNzQRq43G9awFpcKRPOT48ZuaZ_7m9NFuHshc0jVRktZH_STthqK2/s320/download+%252861%2529.jpg" title="ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ" width="495" /></a></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">Στην νεοελληνική πραγματικότητα, η λέξη μηδενιστής, χρησιμοποιήθηκε συνήθως από την κατεστημένη <b>“κομματοκρατίλα”, </b>ενάντια σε όσους τολμούσαν να ασκούν κριτική στο μεταπολιτευτικό καθεστώς,<b> “δίχως να έχουν πρόταση”.</b> Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση, οι κυρίαρχες ελίτ <b>“χτυπούσαν”</b> ως λαϊκιστή, όποιον τολμούσε να έχει μεν πρόταση, αλλά μπολιασμένη με ανθρωπιά και ευαισθησία. Με αυτές τις ταμπέλες νομιμοποιήθηκε στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα, η ιδεολογική ηγεμονία του <b>“εκσυγχρονισμού” </b>που καταδίκασε στη σιωπή, τις τελευταίες δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, αναδεικνύοντας τον νεοελληνικό μεταπρατικό παρασιτικό καπιταλισμό σε κυρίαρχη αφήγηση της κοινωνίας.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Όμως, τόσο το σημιτικό όσο και το καραμανλικό γκουβέρνο, γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτοί τους οποίους κατήγγειλαν ως<b> “μηδενιστές” </b>είχαν<b> “αξίες”.</b> Ενδεχόμενα αταξικές, ενδεχόμενα βίαια επαναστατικές, αλλά πάντως είχαν αξίες. Και το πιστοποίησαν έντρομοι το Δεκέμβρη του 2008 όταν η δολοφονία ενός 15χρονου, ανέδειξε εν τοις πράγμασι την αξία της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτερη της καταναλωτικής βουλιμίας του Κολωνακίου.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Στην διακυβέρνηση ΓΑΠ, ο θίασος που το έπαιζε κυβέρνηση, είχε την πεποίθηση οτι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αξίες που να υπερβαίνουν το άτομο και οτι όλα τα “σχετικά” είναι μόνο συγκαλυμμένες αξιώσεις κυριαρχίας και κατά συνθήκην ψεύδη μιας κοινωνίας που αρνιόταν να εξευρωπαιστεί. </b>Αυτή ήταν άλλωστε η βιωματική εμπειρία τους από τα ταξίδια τους στο εξωτερικό, αλλά και από την συναναστροφή με την πασοκική πλέμπα της κοινωνίας. Γι’ αυτούς όλους η ανομολόγητη αλλά υπέρτατη αξία ήταν η απαξίωση των αξιών. Γι’ αυτό και αντιμετώπισαν σαν γραφικά απολιθώματα όσους τόλμησαν να εκφράσουν την πίστη τους σε υπερατομικές αξίες. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οι<b> “ονειροπόλοι” </b>που δεν ενσωματώνονταν στο σύστημα, χάλαγαν την πιάτσα. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι, ότι αν ο<b> “μηδενισμός” </b>του 19ου και του 20ου αιώνα τον οποίο υπερασπίζονταν οι ρώσοι αναρχικοί ή οι αντιαστοί<b> “τρομοκράτες”,</b> ανακήρυσσε ας πούμε το θάνατο του Θεού, ετούτοι εδώ ανακήρυσσαν τώρα -μ’ έναν τρόπο- ακόμη και το θάνατο του αθεϊσμού. Θυμηθείτε τον ΓΑΠ να ανάβει κερί στο καντηλέρι με το πλαστικό ποτηράκι και θα καταλάβετε τι εννοώ. Ακόμη και η δήθεν προοδευτική θέση τους για το μεταναστευτικό, είχε στον πυρήνα της την μετα-μηδενιστική ιδέα μιας κοινωνίας τύπου <b>“χυλού”.</b> Στο ίδιο πλαίσιο, ακόμη και η τρομερή λέξη <b>“αντιεξουσιαστής”</b> κατάντησε ένα αδειανό κυριαρχικό στερεότυπο δίχως περιεχόμενο. Πρόκειται ακριβώς για την εξάντληση όλων των αξιών. Ακόμη και των μηδενιστικών αξιών. Πρόκειται για τον ολοκληρωμένο μηδενισμό. Αυτός ο μηδενισμός, βρίσκει σήμερα την αντανάκλαση του στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας. Αυτό συνέβη. Ο ολοκληρωμένος μηδενισμός των παρασιτικών ελίτ, μέσα σε 30 περίπου χρόνια, κονιορτοποίησε το ελληνικό άτομο. Εξάντλησε την άλλοτε πανίσχυρη βούληση της ελληνικής κοινωνίας, από την οποία πήγαζε τόσο το αντιστασιακό ήθος της, το αξιακό της πρόταγμα, αλλά ακόμη ακόμη και η επαναστατική-μηδενιστική ορμή της. Με άλλα λόγια ο μετα-μηδενισμός τύπου Χρυσοχοίδη ήταν ισχυρότερος του μηδενισμού της 17Ν.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο μετα-μηδενισμός των παρασιτικών ελίτ, <b>“πυροδότησε”</b> εν τέλει την απενεργοποίηση της έμφυτης δυνατότητας των ανθρώπων, να είναι ελεύθεροι. Πρόκειται ουσιαστικά για άρνηση της ίδιας της ανθρώπινης ταυτότητας που συνεπάγεται την τυφλή και άνευ όρων παράδοση σ’ αυτούς που επιδιώκουν να καταργήσουν το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο σ’ αυτή τη γωνιά της γης. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Οι καναπεδάτοι νεοέλληνες επαναστάτες του freddo</b>, είναι στην πραγματικότητα δεσμώτες αυτού του μετα-μηδενισμού, ο οποίος πλέον έχει ξεπεράσει το επίπεδο των θεσμών και έχει φωλιάσει για τα καλά στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και εκεί ακριβώς καταφέρνει την ακραία επιδίωξη κάθε ολοκληρωτισμού. <b>Τη διάσπαση -από τα μέσα- της προσωπικότητας και τη μετατροπή της σε άνευρο χυλό. </b><i>Στη θέση της ισχυρής βούλησης του μεταπολεμικού νεοέλληνα, του Έλληνα που αντιστέκεται με βάση το αξιακό πρόταγμα της κοινωνίας για ελευθερία, δημιουργία και αλληλεγγύη, τοποθετήθηκε το αγχωτικό κυνήγι όλο και πιο νέων μορφών ηδονισμού</i>.<b> Από το σκυλάδικο, το τζόγο και τον εύκολο και πάσει θυσία πλουτισμό του χρηματιστηρίου μέχρι τις πουτάνες του ανατολικού μπλοκ και το χρησιμοθηρικό βόλεμα στο δημόσιο ή τα διακοποδάνεια, το εκκρεμές του ηδονιστικού μηδενισμού χτυπάει κόκκινα. </b>Τα θέλουμε όλα, τα θέλουμε τώρα και στα ……..μας, είναι το motto που δονεί την ύπαρξη. Και την ντουντούκα με το σύνθημα αυτό δεν τη κρατά ο Λαός.Την κρατάει το Mega, το Star, η Athens Voice, ο Θέμος, η Espresso και ο Κωστόπουλος. Η φωνή που τσιγκλάει την ενστικτώδη επιθυμία, δεν είναι η φωνή του Λαού. Είναι η φωνή των Πάγκαλων που γυρεύουν να <b>“μεταλαμπαδεύσουν” </b>το εντός τους αβυσσαλέο κενό. Γιατί, όταν τη σημαία -ως σύμβολο της όποιας συλλογικότητας- την παίρνει ο άνεμος, τότε τη συλλογικότητα την παίρνει ο διάολος. Γιατί, όταν ο Σκανδαλίδης πουλάει μούρη το 1990 φωτογραφιζόμενος με την απαστράπτουσα μοτοσυκλέτα του -αξίας 7.000.000 δραχμών- και ο υπουργός παιδείας Άρης ποζάρει ως σύμβολο του σεξ, τι να σου κάνει και το έρμο το σεξ, τι να σου κάνει και ο κάθε easyrider νεοέλληνας!</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ως εκ τούτου, όταν κάποια μέρα, η ακόρεστη δίψα για όλο και περισσότερα εξαντληθεί, νομοτελειακά, όταν το εκκρεμές οδηγηθεί στο άλλο του άκρο, θα μας προκύψει η σημερινή πραγματικότητα. Εγκατάλειψη, παραίτηση και δειλία μπροστά στη δυστυχία και στα ζόρικα.Αυτοκτονία μπροστά στον κίνδυνο να μην είμαστε πια, αυτό που οι άλλοι νόμιζαν οτι είμασταν. Μιλάμε για αρρώστια.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Νομίζω, ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα, είναι κοινωνική ασθένεια. Πρόκειται για μια ψυχοπαθολογία που μεταδόθηκε στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας από τις μετα-μηδενιστικές παρασιτικές ελίτ. </b>Έτσι, αν η χώρα υπήρξε για δεκαετίες μια παρασιτική απόφυση της Δύσης, αν οι ελληνικές ελίτ υπήρξαν αποφύσεις των δυτικών μεγαλοαστών, τώρα, κατ’ αναλογία, το νεοελληνικό άτομο φαντάζει για τον διπλανό του, σαν μια απόφυση της κοινωνίας. Ο διπλανός μας μετατράπηκε σε κάτι σαν σκωληκοειδίτη που μερικές φορές πονάει και πρέπει να αποκοπεί. Δείτε πως οργίζονται τώρα οι <b>“εκσυγχρονιστές”</b>, δείτε πως καταγγέλλουν τώρα τις “αποφύσεις’, όλοι αυτοί που τις εξέθρεψαν! Για τους μηδενισμένες υπάρξεις τους ανησυχούν. Τρέμουν στην ιδέα οτι ο Λαός μπορεί να βεβαιωθεί καποια στιγμή για την παρασιτική λειτουργία τους. Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι, ότι αυτή η νοσηρή πραγματικότητα, δεν αλλάζει πλέον ούτε με αλλαγή των θεσμών, ούτε με πολιτική αλλαγή, ούτε καν με αλλαγή κοινωνικού υποδείγματος, όσο κι αν αυτά, ενδεχόμενα, προαπαιτούνται. Εδώ απαιτείται αλλαγή του ανθρωπολογικού τύπου που ενσαρκώνει αυτή την ψυχοπαθολογία. Απαιτείται ριζική αλλαγή του υποκειμένου. Απαιτείται αλλαγή των ψυχών.Τέτοιου είδους επ-ανάσταση!</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">*ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι οικονομολόγος</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <a href="http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/" rel="nofollow" target="_blank" title="tonoikaipneumata"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Τόνοι καὶ Πνεύματα </span></a></div></div>

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

Στην νεοελληνική πραγματικότητα, η λέξη μηδενιστής, χρησιμοποιήθηκε συνήθως από την κατεστημένη “κομματοκρατίλα”, ενάντια σε όσους τολμούσαν...

Διαβάστε περισσότερα »

Ρέκβιεμ για ένα φραπεδάκι...

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo8xLag76z2gVoAv9he9SB_kaUJU1NNXqGBA9q-09SuATMzp5aPYKHgbdtvPpO9ax0n4vTzcjU2rhKjolHysZbVBE6zgTfxAbvWKhBef6EqRLR1VUuKsTYlNAqx0zb4Br3HhHMMCGAsv4/s1600/frapes.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5634433084421684114" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo8xLag76z2gVoAv9he9SB_kaUJU1NNXqGBA9q-09SuATMzp5aPYKHgbdtvPpO9ax0n4vTzcjU2rhKjolHysZbVBE6zgTfxAbvWKhBef6EqRLR1VUuKsTYlNAqx0zb4Br3HhHMMCGAsv4/s320/frapes.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; float: left; height: 275px; margin: 0 10px 10px 0; width: 183px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><h3>Τό ἀπ' αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς</h3>Θυμάμαι ακόμη πόσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που άκουσα πως ο εφευρέτης του φραπέ είναι Έλληνας. Πρώτον διότι την εποχή εκείνη είχα ως δεδομένο πως σε κάθε σημείο του πλανήτη είναι ο πιο διαδεδομένος καφές κι έτσι -<i>εξαιτίας αυτής της αυθαίρετης είναι η αλήθεια γενίκευσης</i>- διαπίστωσα αλυσιδωτά και ένα σωρό ακόμη αλήθειες, π.χ<b>. πως ο Ρακιντζής δεν είναι ο καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως ή ότι δεν είναι υποχρεωμένος ένας Κινέζος να γνωρίζει την ύπαρξη του Βασίλη Λυπηρίδη</b>. Δεύτερον αναθάρρησα, διότι κατά τη δεκαετία του '80, την προ Λαλάκη Εισαγόμενου εποχή δεν υπήρχαν Γεωργιαδολιακοπουλοβελόπουλοι να διατυμπανίζουν την ελληνικότητα του Παντός. Εδώ ο Κοντομηνάς βάφτισε την εταιρία του Interamerican μόνο και μόνο για να δείξει πως δεν έχει καμία σχέση με τις δουλειές των άχρηστων Ελλήνων. Άκου εκεί Interamerican...με έδρα στο Μαρούσι. Tόσο βαθιά είχε φωλιάσει ο ψευτοδιεθνισμός. Τέλος πάντων κάπως έτσι είχα αντιδράσει. Ηλίθια θα σκεφτείτε. Μην ψαρώνετε... Ήμουν περίπου ενός έτους. <br /><br /><h3>Καφές στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού</h3><br />Πλέον οι μοναδικές ενέσεις τόνωσης της ψυχολογίας του φραπέ είναι η εμμονή των ξένων που τον δοκιμάζουν πρώτη φορά και τον απολαμβάνουν σχεδόν ψυχαναγκαστικά ή ακόμη καλύτερα η πάγια επιθυμία των Ελλήνων του εξωτερικού που έρχονται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Παθαίνουν κάτι, γυρίζει το μάτι τους, αλυχτάνε, μουγκρίζουν. Κάτι που εμείς οι Ελληνάρες, οι φραπεδόμαγκες, χάσαμε μαζί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές αποσκευές μας.<b> Πολύ φοβάμαι όμως πως έχουν δημιουργηθεί στο φραπεδάκι μας σοβαρά ψυχολογικά συμπλέγματα. Όποιος έχει γνωρίσει την κορυφή, την απόλυτη αποδοχή και αποθέωση δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις εποχικές επιτυχημένες περιοδείες. Ρωτήστε τον Τόλη να σας το εξηγήσει. Όσο πιο φωτεινός ο δρόμος, τόσο πιο σκοτεινό το περιθώριο</b>. <br /><br /><h3>Η συνωμοσία του φραπέ</h3><br />Το φραπεδάκι του φαντάρου το κερνούσαν οι μπαρμπάδες στα καφενεία. Αυτοί έπιναν ελληνικούς και τσίπουρα, η νεολαία ως πιο "μοντέρνα" είχε το φραπεδάκι για σημαία, την φραπεδάρα, τη φράπα, το φραπόγαλο. Τα τραπέζια στα φοιτητικά στέκια είχαν εκατοντάδες λίτρα φραπέ μέσα στα διάφανα ποτήρια. Ευκολία και για τους σερβιτόρους και τους μπουφετζήδες -που τώρα τους λέμε λέει baristas-, φώναζες μόνο "μέτριο χωρίς", "σκεεεεεεεεετο" ο ξενυχτισμένος, "γλυκό γάλα" οι φλώροι και οι γκόμενες. <b>Στραβώναμε όταν μας έκαναν καφέ με Βζζζζζζ. Δηλαδή με ηλεκτρικό αναδευτήρα. Ο σωστός ο φραπές βγαίνει από σέικερ, εκεί φαίνεται ο μάστορας. Ακόμη μου λείπουν οι απογευματινές ταχυπαλμίες του πέμπτου καφέ.</b> Τώρα με το ζόρι βγάζω δύο. <br /><br />Τον πρώτο μου φραπέ τον πλήρωσα 350 δραχμές. Τα τσιγάρα έκαναν 550. Μέτριος χωρίς γάλα. Έδενε αρμονικά με τα Cohiba Robustos. Ήμουν πολύ περήφανος. Είχα ακούσει ιστορίες για κάποιους που λύγισαν και είχαν παραγγείλει σοκολάτα γλυκιά κρύα στην πρώτη τους απόπειρα. Είναι όλοι τους ακόμη και σήμερα δυστυχισμένοι. <br /><br /><h3>Κι ύστερα γίναμε Ιταλοί</h3><br />Δεν έχουμε μέτρο, αυτό είναι. Και μετά μου μιλάνε για αρχαιοελληνική σοφία, οι απόγονοι που αν δεν μπουν ολόκληροι στο βάζο με το μέλι θα το σπάσουν στο κεφάλι του διπλανού τους. Μπουγάτσα με φρέντο καπουτσίνο, τυρόπιτα κι εσπρεσάκι σε τιμή έκπληξη, εσπρέσο μπαρ σε κάθε γωνία και τη φραπεδάρα τη θυμόμαστε μόνο σε διακοπές ρεύματος. Για να μην ασχοληθώ με τα Starbucks...Ή μάλλον μόνο δύο πράγματα. Σιχαίνομαι να βλέπω κόσμο να περπατάει στην Ελλάδα και να κρατάει ποτηράκι Starbucks. Μπορεί να είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου εκεί στο Σιάτλ αλλά αν κουβαλάς τον ηλίθιο καφέ σου παντού δεν γίνεσαι ούτε σταρ του Χόλιγουντ ούτε ντετέκτιβ της CIA. Ο δεύτερος λόγος που μισώ τα Starbucks είναι επειδή ο ceo της εταιρίας ήρθε στην Ελλάδα, ήπιε φραπέ και δεν του άρεσε. Να πίνεις γάλα με γαλοπούλα στο χωριό σου βλαχοκαουμπόι Howard Schultz σιωνισταριό. Που χτυπάς στο μπλέντερ πάνκεικς με γουάφλς και πινατμπάτερ και λες <i>ορίστε ένα ωραίο καφεδάκι</i>. Πουθενάδες. <br /><br /><h3>Εκ Της Τέφρας Αναγεννώμαι</h3><br />Σήμερα το πρωί έπινα το εσπρεσάκι μου στο μπαρ. Κάποτε ακούστηκε μια παραγγελία που είχα να ακούσω καιρό. Τέσσερα φραπεδάκια μέτρια πακέτο. Γύρισα το κεφάλι απορημένος. Ήταν ένας λεβέντης δίμετρος, με λερωμένη φόρμα εργασίας και βαρύ ύφος. Ντράπηκα για τις ώρες που ξόδεψα στην μελέτη του καφέ, τις ποικιλίες, τις θερμοκρασίες, τους χρόνους του.<br /><h2>Είμαι φτιαγμένος από λάσπη και φραπέ και ο φραπές, φρέντο δεν γίνεται. </h2></div>

Ρέκβιεμ για ένα φραπεδάκι...

Τό ἀπ' αἰῶνος κεκρυμμένον μυστήριον τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς Θυμάμαι ακόμη πόσο είχα σοκαριστεί...

Διαβάστε περισσότερα »

«Ουαί τοις ηττημένοις»

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzLPHr6lL-YBdYmmNsD-sghduYXwd23XXtsvE8nkR4y74Eib1FE9W5F8gfzwUXH_Mcx7XFD2eOZrBx2EXFONB_vDKOBHPZcekthqN-DPIAdTHo-jwco7mPALUGEXOOLo86KjwLiu74IGs/s1600/220px-Sack_of_Rome_by_the_Visigoths_on_24_August_410_by_JN_Sylvestre_1890.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478563900898173858" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzLPHr6lL-YBdYmmNsD-sghduYXwd23XXtsvE8nkR4y74Eib1FE9W5F8gfzwUXH_Mcx7XFD2eOZrBx2EXFONB_vDKOBHPZcekthqN-DPIAdTHo-jwco7mPALUGEXOOLo86KjwLiu74IGs/s320/220px-Sack_of_Rome_by_the_Visigoths_on_24_August_410_by_JN_Sylvestre_1890.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 320px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 180px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Αν όμως πάρουμε ως παράδειγμα τον <span style="font-weight: bold;">Θουκυδίδη </span>Ολόρου, τον θεμελιωτή της επιστημονικής ιστοριογραφίας, θα διαπιστώσουμε πως ήταν μια <span style="font-weight: bold;">ντροπιαστική ήττα</span> αυτή που τον οδήγησε στα μονοπάτια της αντικειμενικότητας. Φαίνεται πως ο φουκαράς ο Θουκυδίδης δεν ήταν άνθρωπος της δράσης σε αντίθεση ας πούμε με τον συνάδελφό του Ξενοφώντα. Στη μοναδική αποστολή που ανέλαβε ως στρατηγός, απέτυχε παταγωδώς και καταδικάστηκε σε θάνατο από τους ανέκαθεν αυστηρούς δικαστές, Αθηναίους. Αυτό το φιάσκο της Αμφίπολης και η ντροπιαστική ποινή που εκκρεμούσε εις βάρους του, του επέτρεψαν στην ουσία από τους τόπους της εξορίας του, να ερευνήσει επαρκώς, να φιλτράρει τις πληροφορίες του αμερόληπτα και να συνθέτει επιτέλους κομμάτι- κομμάτι το μεγαλειώδες έργο του, την <span style="font-style: italic;">Ιστορία</span> του. Δοκίμασε, λοιπόν, ο Θουκυδίδης και την πίεση της ευθύνης και την πικρία της ήττας μέχρι να παραδώσει στην ανθρωπότητα ένα <span style="font-style: italic;">έργο - ορόσημο. </span>Που μας δείχνει ένα δρόμο. Όχι τον μοναδικό. Ας τολμήσω να πω δυστυχώς όχι τον μοναδικό.<br />Η ιστορία λοιπόν επηρεάζεται από τους νικητές, γράφεται όμως από τους ιστορικούς. Ακόμη χειρότερα ,διδάσκεται από τους καθηγητές, από βιβλία που γράφουν κάποιοι άλλοι ,συνήθως καθηγητές ή επιστήμονες του συγκεκριμένου πεδίου. Τα περισσότερα βιβλία που είναι διαθέσιμα στο εμπόριο εκδίδονται από εκδοτικές εταιρείες, που όπως κάθε εταιρεία λειτουργεί με σκοπό το κέρδος. Είναι λοιπόν αλήθεια πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές; Και ναι και όχι. Τεχνικά ναι, πρακτικά όχι. Θα ήθελα να επεκταθώ σε πολλά συγκεκριμένα παραδείγματα, όμως για λόγους οικονομίας θα αναφέρω μόνο ένα, που πιστεύω δείχνει τα επίπεδα ημιμάθειάς μας. Τι τραγικό πράγμα η ημιμάθεια.....<br />Ο <span style="font-weight: bold;">Αλάριχο</span>ς ( Ulrich στα γερμανικά), είναι ο στρατηλάτης που θα καταστρέψει <span style="font-weight: bold;">ΟΡΙΣΤΙΚΑ</span> τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Που θα προσανατολίσει την έννοια της ελληνικότητας σε διαφορετικούς ορίζοντες. Κατά τη διάρκεια της καταστροφικής επιδρομής του στην ελληνική γη , θα καταστρέψει, θα κατασφάξει, θα επικρατήσει ολοκληρωτικά. Να τονίσω εδώ πως δε θα επικεντρωθώ ούτε στα αίτια, ούτε στα πολιτικά και θρησκευτικά παιχνίδια της εποχής. Θα μείνω απλά στο γεγονός πως ένας Βησιγότθος ισοπέδωσε στα 396 π.Χ την Ελλάδα. Καταστρέφει ναούς, ακρωτηριάζει όσα αγάλματα δεν προλαβαίνει να κονιορτοποιήσει και κυριολεκτικά σβήνει πόλεις από τον χάρτη. Ανάμεσα σ' αυτές και την Αθήνα, που ερημώνει και θα υπάρξει ξανά επί Όθωνος. Έστω λοιπόν και σε όσους όσοι αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως βαριά βιομηχανία της Ελλάδος, ο Αλάριχος έχει προξενήσει τεράστια ζημιά. "Διαφυγόντα κέρδη" θα έλεγαν οι πιο τολμηροί. Ο λόρδος Έλγιν μπροστά του μοιάζει με προσκοπάκι. Κι όμως ποιος ασχολείται μ αυτόν; Ο Αλάριχος αν και νικητής δεν είναι ικανός να μείνει στην ιστορία της Ελλάδος με γράμματα μεγαλύτερα απ' αυτά του Τζέγκινς Χαν. Κι ας μην έχει πατήσει ο τελευταίος ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.<br />Όλα αυτά τα κουραστικά, σκέφτηκα να τα αναφέρω και να τα αφιερώσω σ' αυτούς τους επικίνδυνους ψευτοκουλτουριάρηδες, που έχουν βαλθεί να μας υποδεικνύουν και να μας επιβάλλουν πρότυπα συμπεριφοράς, κατάλληλα με την εμπορικότητα τους. Δε με νοιάζει αν ο Τσε Γκεβάρα βγαίνει σε μπλουζάκι και θα σενιαριστώ, επιλέγω να κοιμάμαι με τον Παύλο Μελά πάνω απ' το κεφάλι μου. Γιατί έτσι θέλω. Κι ας δυσκολεύτηκα σαν Έλληνας να βρω μπλουζάκι του. Ενώ με τον σύντροφο Τσε δεν είχα κανένα πρόβλημα.............2 στο 10ευρω...</div>

«Ουαί τοις ηττημένοις»

Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Αν όμως πάρουμε ως παράδειγμα τον Θουκυδίδη Ολόρου, τον θεμελιωτή της επιστημονικής ιστοριογραφίας, θα...

Διαβάστε περισσότερα »

Επαναστατικό πρόταγμα έχουμε: Δημοκρατία, το λένε

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXaXy1HQkbXuTuClsU8_4nzsQdxZSMW5R6h8BufRy0JBQWaRSJOOQOaqMndjBlfhqo3qX3aJciSiU6Qx8_ezYv8WmQiDXBqTP9izBsCCZoUtIh0V9E5Np-cVcPjGIgETx0eAlaYrft33rl/s1600/epanastatiko-prostagma-dhmokratia.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Επαναστατικό πρόταγμα έχουμε: Δημοκρατία, το λένε" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXaXy1HQkbXuTuClsU8_4nzsQdxZSMW5R6h8BufRy0JBQWaRSJOOQOaqMndjBlfhqo3qX3aJciSiU6Qx8_ezYv8WmQiDXBqTP9izBsCCZoUtIh0V9E5Np-cVcPjGIgETx0eAlaYrft33rl/s320/epanastatiko-prostagma-dhmokratia.jpg" title="Επαναστατικό πρόταγμα έχουμε: Δημοκρατία, το λένε" width="253" /></a></div><b>Υπάρχει πολιτικό πλαίσιο που να χωρά “αριστερούς” και “δεξιούς”, χριστιανούς και μουσουλμάνους, έλληνες και ξένους και τελικά όλο τον παραδαρμένο πληθυσμό;</b><br /><br />- <a href="http://www.ramnousia.com/2012/04/blog-post_8140.html" target="_blank" title="Το μοναδικό δίλημμα: Δημοκρατία ή ολιγαρχία. Η μοναδική λύση: Συντακτική εθνοσυνέλευση">Ένα είναι το δίλημμα: Δημοκρατία ή Ολιγαρχία.</a><br />- Ένας ο πολιτικός στόχος των πολλών ανθρώπων, για να ξεφύγουν από την ανθρωπολογική καταστροφή, που δεν θα έχει ιστορικό προηγούμενο: <b>Ένα πολίτευμα, ένα σύνταγμα, όπου ο λαός θα αποφασίζει τους νόμους του.</b><br /><br />- Όσο για την αριστερά... Πίσω από την "<i>αντισυστημική</i>" ρητορική δεν υπήρξε ποτέ ρεαλιστική και πραγματική πολιτική επιθυμία σύγκρουσης με το ολιγαρχικό καθεστώς. <b>Δεν θεωρήθηκε ποτέ ολιγαρχικό το σημερινό πολίτευμα που καταστρέφει τις ζωές μας</b>, δεν έδωσαν προτεραιότητα στο δημοκρατικό αίτημα και εμπόδισε το πολιτικό αίτημα για δημοκρατία να αναδειχθεί στο μεγάλο αντίπαλο πολιτικό δέος. <br />Όλα αυτά συνέβησαν, γιατί απλούστατα, η αριστερά δεν πιστεύει στη δημοκρατία και το μεγάλο και ανεξέλεγκτο πλήθος στις πλατείες, της έκλεβε την παράσταση και το μονοπώλιο των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων. Έχαναν τον λόγο ύπαρξης τους.<br />Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί η "<i>καθεστωτική αριστερά</i>". Για έναν απλό λόγο. <b>Περιφρουρεί την Βουλή και την ολιγαρχικότητα του συστήματος που τις δίνει ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ! (και πολλές επιχορηγήσεις...)</b><br /><br />Αυτοί οι φαντασμένοι διαφωτιστές θυμούνται πως είναι μια μικρή μειοψηφία, μόνο όταν είναι να βρίσουν τον "<i>μαλάκα λαό, που δεν ξυπνά</i>". Όταν "<i>ξύπνησε</i>", όμως, έκαναν ότι μπορούσαν για να τον διώξουν. Η καθεστωτική αριστερά άφησε το πεδίο ελεύθερο για να λειτουργήσει απροκάλυπτα η καθεστωτική δεξιά, όταν αρνήθηκε να ακούσει το αίτημα του λαού για δημοκρατία και να διατηρήσει την ενότητα.<br /><br />- <b>Δεν είναι οι εκλογές, που αλλάζουν ή δεν αλλάζουν τα πράγματα, αλλά οι πολιτικές, που έχουν τη δύναμη να ενώσουν.</b><br /><br /><b>Η Δύναμη της ενότητας είναι αυτή που συντρίβει τη βία του καθεστώτος</b> και όχι οι φαντασιώσεις του καθένα μας.<br /><br />ΣΥΝΤΑΧΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΟΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, ΘΑ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΦΥΣΙΚΑ, ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.<br /><br />- Ο απλός άνθρωπος ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους πεινασμένους και την πείνα που τον απειλεί, με ένα πιάτο φαγητό. Τα όπλα θα τα χρειαστεί για άλλη δουλειά. Αν τα χρειαστεί. <br /><br /><b>ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΕΧΟΥΜΕ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΟ ΛΕΝΕ..</b>.</div>

Επαναστατικό πρόταγμα έχουμε: Δημοκρατία, το λένε

Υπάρχει πολιτικό πλαίσιο που να χωρά “αριστερούς” και “δεξιούς”, χριστιανούς και μουσουλμάνους, έλληνες και ξένους και τελικά όλο τον παραδα...

Διαβάστε περισσότερα »

Η μουσική των ουράνιων σφαιρών

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTh4EWnhfYNrEAFhL1fvhfA3dUMv4IIf6BjsxCDaPmWG5E3rAL0bT4IzcnJ1If78DEGxPzjR65t4VwUL0pniJfBzJZDdDM-zXccSsxy6JGc3AVhQ49wZJRBadlfNC5rePaphG1OcMGlK12/s1600/87160a0647aeda179ca7065550b6a76e.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Η μουσική των ουράνιων σφαιρών" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTh4EWnhfYNrEAFhL1fvhfA3dUMv4IIf6BjsxCDaPmWG5E3rAL0bT4IzcnJ1If78DEGxPzjR65t4VwUL0pniJfBzJZDdDM-zXccSsxy6JGc3AVhQ49wZJRBadlfNC5rePaphG1OcMGlK12/s320/87160a0647aeda179ca7065550b6a76e.jpg" title="Η μουσική των ουράνιων σφαιρών" width="320" /></a></div>Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα”.<br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων». </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!!</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος». </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Όπως μας πληροφορεί ο Σιμπλίκιος, στο «Σχόλιά στο Περί Ουρανού» του Αριστοτέλους (7.468.21-469.30), «Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν, ότι ένας αρμονικός ήχος παράγεται από την κίνηση των Ουρανίων Σωμάτων, και το συνελογίζονταν αυτό επιστημονικώς από την αναλογία των αποστάσεών τους• πράγματι όχι μόνον οι αναλογίες των αποστάσεων μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, και Αφροδίτης και Ερμού, αλλά επίσης και των άλλων αστέρων, ανεκαλύφθησαν απ’ αυτούς. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Όμως, αν η αποδοθείσα σ’ εμάς αιτία να μην ακούμε αυτήν την Αρμονία, λόγω του ότι έχουμε ανατραφεί με αυτήν και την έχουμε συνηθίσει, επέτρεψε κάποτε στον Πυθαγόρα να την ακούσει, όπως μας διηγούνται οι Πυθαγόρειοι, πολύ θα το θαυμάσω• διότι κι εκείνος είχε ανατραφεί με αυτήν, σαν τους άλλους ανθρώπους. Ίσως, λοιπόν, η ένσταση [του Αριστοτέλη] σ’ αυτήν την μαρτυρία δύναται να λυθεί ως ακολούθως, συμφώνως προς την Φιλοσοφία εκείνων των ανδρών: δεν είναι τα πάντα σύμμετρα το ένα με το άλλο, ούτε το κάθε τι είναι αισθητό σε κάθε τι, ακόμη και σ’ εμάς. Αυτό γίνεται φανερό και από τα σκυλιά, που οσφραίνονται από μακριά τα ζώα, τα οποία οι άνθρωποι δεν τα οσφραίνονται.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Πόσο περισσότερο, επομένως, σε πράγματα που έχουν εκ φύσεως διαχωριστεί σε τέτοιο βαθμό, όσο τα άφθαρτα των φθαρτών, και τα ουράνια των επιγείων, είναι αληθές να πούμε ότι ο ήχος των Θείων Σωμάτων δεν είναι ακουστός στα θνητά αυτιά. Αλλά αν κάποιος, μπορούσε να έχει το φθαρτό τούτο σώμα εξαρτημένο από το φωτεινό και ουράνιο όχημά του, και της αισθήσεις του εξαγνισμένες, είτε εξ’ αιτίας καλής μοίρας είτε καλής ζωής είτε, επιπλέον, της ιερατικής τελεσιουργίας, αυτός θα μπορούσε να δει αυτά που είναι αόρατα στους άλλους, και να ακούσει αυτά που δεν είναι ακουστά στους άλλους, όπως λέγεται για τον Πυθαγόρα.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Όσον αφορά τα Θεία και άυλα σώματα, όμως, αν παράγεται κάποιος θόρυβος εξ’ αυτών, δεν είναι ούτε πληκτικός ούτε καταστρεπτικός, αλλά διεγείρει τις δυνάμεις και τις ενέργειες των γενεσιουργών ήχων, και τελειοποιεί την αίσθηση που είναι σύστοιχος μ’ αυτούς. Έχει, επίσης, μίαν κάποια αναλογία προς τον ήχο που συμπίπτει με την κίνηση των φθαρτών σωμάτων. Αλλά ο ήχος που είναι μ’ εμάς, εξ’ αιτίας της ηχητικής φύσεως του αέρος, είναι μίαν κάποιαν ενέργεια της κινήσεως του απαθούς ήχου τους. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αν, λοιπόν, ο εκεί αήρ δεν είναι παθητικός, είναι φανερό, πως ούτε ο ήχος θα μπορούσε να είναι. Ο Πυθαγόρας, όμως, φαίνεται να έχει πει ότι άκουγε εκείνην [την Ουράνια] Αρμονία, σαν να εννοούσε τους αρμονικούς λόγους των αριθμών [των Ουρανίων Σωμάτων], και να άκουγε εκείνο που είναι ακουστό σ’ αυτούς. Κάποιος, όμως, ευλόγως θα απορήσει γιατί τα άστρα είναι ορατά στις ορατικές μας αισθήσεις, αλλά ο ήχος τους δεν είναι ακουστός στις ακοές μας; </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Σ’ αυτό πρέπει να απαντηθεί, ότι δεν βλέπουμε ούτε τα άστρα καθ’ αυτά• διότι δεν βλέπουμε ούτε τα μεγέθη αυτών, ούτε τα σχήματα, ούτε τα υπεραίροντα κάλλη. Ούτε βλέπουμε την κίνηση μέσω της οποίας παράγεται ο ήχος• αλλά βλέπουμε μίαν κάποιαν έκλαμψη αυτών, όπως το φως του Ηλίου περί την Γη, δίχως ο Ήλιος καθ’ αυτός να οράται από εμάς.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ίσως, επίσης, δεν θα ήταν θαυμαστό, η οπτική αίσθηση, ούσα αϋλοτέρα και έχοντας λάβει υπόσταση μάλλον συμφώνως προς την ενέργεια παρά προς το πάθος, και υπερέχουσα των άλλων αισθήσεων, να είναι άξια της αίγλης και της εκλάμψεως των Ουρανίων Σωμάτων, αλλά οι άλλες αισθήσεις δεν είναι προσαρμοσμένες γι’ αυτόν τον σκοπό». </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ).</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">δες και <a href="http://eleysis69.wordpress.com/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AC/" rel="nofollow" target="_blank" title="eleysis">Πλατωνικά Στερεά</a></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b><u>Οπτικοακουστικό υλικό</u></b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ηλίου!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/ZbIffp40U8w" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">οι αστρονόμοι του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ καταγράφουν τους ήχους που παράγουν τα μαγνητικά κυκλώματα στην εξωτερική στιβάδα της ατμόσφαιρας του ήλιου που πάλλονται σαν χορδές μουσικών οργάνων! Οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετατρέψουν αυτούς τους Παλμούς σε ήχους και ιδού το αποτέλεσμα στο παραπάνω βίντεο.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Αφροδίτης!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/L4ll-DxDmbw" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Γης!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/_bnU6K1y468" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Πλούτωνα!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/4xpR4hyPSlE" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Δία!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/e3fqE01YYWs" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Συναρπαστική καταγραφή των ήχων του Δία (ηλεκτρομαγνητικές «φωνές») από το Voyager της NASA. Οι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ηλεκτρομαγνητικά φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, την πλανητική μαγνητόσφαιρα κλπ. δημιουργούν «ηχοτόπους δονήσεων». Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, ακόμα και τρομακτικό. Ο Δίας ως επί το πλείστον αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Ολόκληρος ο πλανήτης, είναι κατασκευασμένος από αέριο, και δεν έχει στερεή επιφάνεια κάτω από την ατμόσφαιρα. Οι πιέσεις και θερμοκρασίες στο βάθος του Δία είναι τόσο υψηλές που τα αέρια υφίστανται μια σταδιακή μετατροπή σε υγρά που με την σειρά τους συμπυκνώνονται σταδιακά σε ένα μεταλλικό “πλάσμα” στο οποίο τα μόρια έχουν χάσει τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια. Οι άνεμοι του Δία έχουν ταχύτητα χίλια μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με το περιστρεφόμενο εσωτερικό. Το μαγνητικό πεδίο του Δία είναι τέσσερις χιλιάδες φορές ισχυρότερο από της Γης, και έχει κλίση 11° μοιρών απο τον άξονα περιστροφής. Αυτό προκαλεί μια ταλάντωση του μαγνητικού πεδίου, η οποία έχει μια βαθιά επίδραση στα παγιδευμένα ηλεκτρονικά φορτισμένα σωματίδια. Αυτό το πλάσμα φορτισμένων σωματιδίων επιταχύνεται πέρα από την μαγνητόσφαιρα του Δία, με ταχύτητες δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Είναι οι ταλαντώσεις αυτών των μαγνητικών σωματιδίων που δημιουργούν μερικούς από τους ήχους που ακούτε σε αυτή την εγγραφή. From an original CD: JUPITER NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Ιούς (δορυφόρος του Δία)!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/xF82dER6ifU" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">In 1979, the two Voyager probes approached the Jovian system. The probes are carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. All these sounds were recorded while the Voyager probes were passing near Io, and assembled without manipulation. Extract from “Symphonies of the Planets vol.8 – Sphere of Io”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.</span><br /><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Κρόνου!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b><br /></b></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το υλικό του video και των ήχων – έχουν ληφθεί από τον Cassini – Huygens της ΝΑΣΑ κατά την αποστολή στον Κρόνο και τον Τιτάνα το 2007 και το 2003 αντίστοιχα</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/38pJhxCzR-I" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/V_LChpv_Dc0" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/LswSW60Zd4g" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ουρανού!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/EzQy9MsOMcE" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/AxEa5KdPFRw" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/UBCd3LtPiPE" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">From an original CD: URANUS RINGS NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research. Fascinating recording of Uranus rings sounds (electromagnetic “voices”) by NASA-Voyager. The complex interactions of charged electromagnetic particles from the solar wind , planetary magnetosphere etc. create vibration “soundscapes”. The rings are thought to be relatively young, at not more than 600 million years old. The Uranian ring system probably originated from the collisional fragmentation of a number of moons that once existed around the planet. They are made of an extremely dark material. The majority of Uranus’s rings are opaque and only a few kilometers wide.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Μιράντας (δορυφόρος του Ουρανού)!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/y486QawTdVk" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">On the 24 January 1986, the probe Voyager 2 passes through the Uranus system. The probe is carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">All these sounds were recorded while Voyager 2 was passing near Uranus’ moon Miranda, and assembled without manipulation. From “Symphonies of the Planet vol.2 – Miranda”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ποσειδώνα!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/rwnpXll_A_E" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">The sound of neptune , i haven’t hear this part on any other vid of neptune . from the Nasa Voyager . Neptune is the outermost planet of the gas giants. It has an equatorial diameter of 49,500 kilometers (30,760 miles). If Neptune were hollow, it could contain nearly 60 Earths. Neptune orbits the Sun every 165 years. It has eight moons, six of which were found by Voyager. A day on Neptune is 16 hours and 6.7 minutes. Neptune was discovered on September 23, 1846 by Johann Gottfried Galle, of the Berlin Observatory, and Louis d’Arrest, an astronomy student, through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Ολόκληρο το Σύμπαν δονείται από ήχους, από μουσικούς φθόγγους που ενωμένοι φτειάχνουν μουσική. Αυτό κατέδειξαν, αυτό κατέγραψαν οι έρευνες της ΝΑΣΑ . Δείτε και Ακούστε :</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/5ZYFaEZV-aQ" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Η συμφωνία των Πλανητών – Νο.2!</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/UAPNfKADA7Y" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">In the late 1970s, NASA launched two small spacecraft, Voyager I and Voyager II, and sent them through our solar system, past the planets, and then far out into interstellar space. Voyager 1, now the most distant human-made object in the universe, and Voyager 2, close on its heels, continue their ground-breaking journey, studying the region in space where the Sun’s influence ends and the dark recesses of interstellar space begin. The entire Voyager program is considered by many to be the most productive, and certainly the most cost-effective, space program ever. Outer space is filled with all sorts of electronic waves. The two Voyager spacecraft detect these electronic signals and then, with radio transmitters as powerful as a small lightbulb, transmit the signals back to earth, where they are converted to audible sounds. Yes, I know: electronic waves and energy are not “sound.” These sounds were derived and created from the transmitted signals by converting the electronic waves to audible frequency. The resulting sounds are fascinating and haunting. through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier. This 10 minute clip is taken from “Symphonies Of The Planets – NASA Voyager Recordings, Volume 2.” There are 5 volumes total. It was released in 1992. ‘Share the journey of a 5 billion mile trek to the outer limits of our solar system. Hear the beautiful songs of the planets. The complex interactions of the cosmic plasma of the universe, charged electromagnetic particles from the solar wind, planetary magnetosphere, rings and moons create vibration “soundscapes” which are at once utterly alien and deeply familiar to the ear. Some of these sounds are hauntingly like human voices singing, giant Tibetan bowls, wind, waves, birds and dolphins. Many are familiar in a way unique for each listener.’ “Voyager has left our Solar System forever. The sounds on this recording will never be made again in our lifetime.”</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/-MmWeZHsQzs" width="495"></iframe><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">NASA Space Sounds – Information about the recordings and sample sounds of the planets, moons and rings of planets in our Solar System. These sounds are studied by doctors and scientists to this day, and are said to have a profound effect on the subconscious mind. For live 24hr sound from space, see:<a href="http://www.radio-astronomy.net/" rel="nofollow" target="_blank"> http://www.radio-astronomy.net/</a></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://eleysis69.wordpress.com/" rel="nofollow" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></span></div></div>

Η μουσική των ουράνιων σφαιρών

Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε...

Διαβάστε περισσότερα »

ΧΡΗΜΑ ...

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixFo59jpnKTDCHji1yuZeaqut5-FFcT7dSZ0GBY4ID86q_pAQSpKvAzY2VhfXBhWxIl3DVH9cRGQwVi3LZphcUsS6g1OLdRNJ145mTJ3FCgaGKhyphenhyphenMXaNaEiEasKhfAjzRTbBkCHc_LLVhz/s1600/xrhma.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Το Χρήμα ως Χρέος" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixFo59jpnKTDCHji1yuZeaqut5-FFcT7dSZ0GBY4ID86q_pAQSpKvAzY2VhfXBhWxIl3DVH9cRGQwVi3LZphcUsS6g1OLdRNJ145mTJ3FCgaGKhyphenhyphenMXaNaEiEasKhfAjzRTbBkCHc_LLVhz/s1600/xrhma.jpg" title="Το Χρήμα ως Χρέος" width="495" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><b><a href="http://www.ramnousia.com/2010/03/money-as-debt-documentary.html" target="_blank"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">TΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΕΟΣ</span></a></b></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ειλικρινά πιστεύω ότι <b>τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για την ελευθερία μας από τους παρατεταγμένους στρατούς</b>. Έχουν ήδη δημιουργήσει <b>μια αριστοκρατία χρήματος που περιφρονεί την κυβέρνηση</b>. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Πρέπει να παρθεί η δυνατότητα έκδοσης χαρτονομισμάτων από τις τράπεζες και να αποδοθεί στο λαό, στον οποίο και δικαιωματικά ανήκει.</b><br />Thomas Jefferson</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /><br /><b> Όλοι γνωρίζουν υποσυνείδητα, ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν (πραγματικά) χρήματα</b>. Όταν τραβάτε χρήματα απ’ το λογαριασμό σας, η τράπεζα δεν σας λέει ότι δεν μπορείτε να το κάνετε επειδή έχει δανείσει τα χρήματά σας σε κάποιον άλλο...<br />Mark Mansfield, οικονομολόγος</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /><br />Στην αρχαιότητα ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το ανταλλακτικό σύστημα, ανταλλάσσοντας προϊόντα που του περίσσευαν με προϊόντα άλλων παραγωγών που ο ίδιος δεν είχε. Αργότερα χρησιμοποίησε, σα χρήμα πια, μεταλλικά νομίσματα ή διάφορα άλλα αντικείμενα με βάση την αξία του υλικού από το οποίο ήταν αυτά κατασκευασμένα. Τα μεταλλικά νομίσματα ήταν αρχικά χάλκινα, μετά σιδερένια και τελικά αργυρά και χρυσά. <br /><br />Οι πρώτοι τραπεζίτες που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη ήσαν οι χρυσοχόοι, οι οποίοι διέθεταν μία κρύπτη ή θησαυροφυλάκιο για να φυλάνε το χρυσό τους. Σύντομα αρκετοί πολίτες τους ζήτησαν να φυλάξουν με αμοιβή στο ασφαλές αυτό μέρος και το δικό τους χρυσό, νομίσματα ή διάφορα άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Ο χρυσοχόος έδινε σε αυτή την περίπτωση στο δικαιούχο μια απόδειξη για το χρυσό που του είχε αφήσει για φύλαξη.<br /><br />Οι αποδείξεις αυτές θεωρήθηκαν τελικά πιο ασφαλείς από το να κουβαλάει κάποιος μαζί του πολλά βαριά χρυσά και αργυρά νομίσματα. Για ευκολία, για να αποφύγουν τα περιττά ταξίδια στους χρυσοχόους, οι καταθέτες άρχισαν να υπογράφουν αποδείξεις κατάθεσης χρυσού σε άλλους. Οι αποδείξεις αυτές έγιναν με τον καιρό ευρέως αποδεκτές σα μέσο πληρωμής και άρχισαν να χρησιμοποιούνται σα χρήμα. Ήταν τα πρώτα χαρτονομίσματα που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη.<br /><br />Με το χρόνο η διαδικασία απλοποιήθηκε με τις αναλήψεις χρυσού να γίνονται από αυτόν που έφερε την απόδειξη/χαρτονόμισμα, χωρίς την ανάγκη μιας υπογραφής. Τελικά οι χρυσοχόοι παρατήρησαν ότι ένα μικρό μόνο μέρος των καταθετών ή των κατόχων των αποδείξεων έρχονταν για να πάρουν το χρυσό τους. Άρχισαν έτσι πονηρά να κλέβουν το σύστημα, δανείζοντας κρυφά άλλους με το χρυσό που τους είχε δοθεί για φύλαξη, κρατώντας τον τόκο που κέρδιζαν από αυτό το δανεισμό. <br /><br /><b> Γενόμενος έτσι από τεχνίτης τραπεζίτης ο χρυσοχόος, σύντομα ανακάλυψε ότι μπορούσε να εκδώσει περισσότερα «χαρτονομίσματα» (πιστοποιητικά κατάθεσης χρυσού) από όσο χρυσό είχε πραγματικά στο θησαυροφυλάκιό του και κανείς δε θα καταλάβαινε τίποτα. Με την πείρα που είχε ήδη αποκτήσει φαινόταν αδύνατο να έλθουν όλοι μαζί οι δικαιούχοι για να διεκδικήσουν το χρυσό τους</b>. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Στη συνέχεια ανακάλυψε ότι μπορούσε να δανείσει αυτά τα πρόσθετα “χαρτονομίσματα” και να κρατά και από αυτά τόκο. Με αυτό τον τρόπο γεννήθηκε ο δανεισμός κλασματικού αποθέματος, δηλαδή ο δανεισμός περισσότερων χρημάτων από το απόθεμα των καταθέσεων. Ήταν σίγουρα μια απάτη και συχνά κηρύχθηκε εκτός νόμου όταν έγινε αντιληπτή.</b><br /><br />Οι χρυσοχόοι ξεκίνησαν αρχικά με μια σχετικά μέτρια εξαπάτηση, δανείζοντας με πιστοποιητικά κατάθεσης χρυσού δύο ή τρεις μόνο φορές το χρυσό που είχαν πραγματικά στα θησαυροφυλάκιά τους. Γρήγορα όμως έγιναν σιγουρότεροι και πιο άπληστοι και δάνειζαν τέσσερις, πέντε ή ακόμη και δέκα φορές πιστοποιητικά χρυσού από αυτόν που είχαν πραγματικά σε κατάθεση! Γρήγορα ανακάλυψαν και ένα άλλο κόλπο: Όταν έκαναν ευκολότερο το δανεισμό των χρημάτων (με χαμηλότερο επιτόκιο), τότε το ποσόν των χρημάτων σε κυκλοφορία αύξανε. Τα χρήματα ήσαν άφθονα και οι άνθρωποι έπαιρναν περισσότερα δάνεια για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους. Τότε όμως οι χρυσοχόοι ανέβαζαν το επιτόκιο καθιστώντας δυσκολότερη τη λήψη δανείων. <br /><br />Συνέβαινε έτσι ό,τι ακριβώς και σήμερα. Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν προηγούμενα δάνειά τους, ούτε και να πάρουν νέα δάνεια για να ξεπληρώσουν τα παλιά με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν και να αναγκαστούν να πουλήσουν τα αγαθά τους στο χρυσοχόο. Αυτό ονομάζεται απλά σήμερα στα χρηματιστήρια «διορθώσεις»… <br /><br /><b> Έτσι ακριβώς ξεκίνησε η αγγλική δυναστεία των Rothschilds. Όπως καταλαβαίνετε, ο πρόγονός τους ήταν ένας από αυτούς τους «έξυπνους» χρυσοχόους-τραπεζίτες. Αυτή είναι η αρχή του τραπεζικού συστήματος στην Ευρώπη. Απλά όταν έγινε φανερό όλο το κόλπο, ο τραπεζίτης δεν τιμωρήθηκε, αλλά προστατεύθηκε νομικά, αφού «βοηθούσε την ανάπτυξη» ικανοποιώντας την ανάγκη για δανεισμό. Απλά για να ριχτεί στάχτη στα μάτια του κόσμου άρχισε να δίνει ένα μερίδιο των κερδών του σαν τόκο στις καταθέσεις των πελατών του, έτσι για να φαίνεται ότι το δανειζόμενο χρήμα προέρχεται δήθεν από τις καταθέσεις και όχι το μεγαλύτερο μέρος του από αέρα κοπανιστό, όπως ήταν και είναι η πραγματικότητα Με ένα μαγικό τρόπο η ίδια η διαδικασία του δανεισμού γεννάει από το πουθενά χρήματα για την τράπεζα επί των οποίων αυτή κερδοσκοπεί δανείζοντάς τα στους ανίδεους πιστωτές της.</b><br /><br />Αυτό ακριβώς κάνουν οι τράπεζες και σήμερα δανείζοντας πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που έχουν σε καταθέσεις. Είναι φανερό πως<b> αν έρχονταν όλοι οι δικαιούχοι μαζί και απαιτούσαν τα λεφτά τους σε μετρητά, οι τράπεζες θα έμεναν γρήγορα χωρίς ρευστό, πριν καν πληρώσουν το 4%. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος πάντα φόβος τους. </b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Συμπέρασμα: <b>η συντριπτική πλειοψηφία των χρημάτων που δανείζουν οι τράπεζες δεν «κόβεται» στο εθνικό νομισματοκοπείο από την κυβέρνηση, όπως νομίζουν αδαώς οι περισσότεροι από εμάς, αλλά δημιουργείται μαγικά από τις ίδιες τις τράπεζες μέσω της διαδικασίας της πίστωσης και της χρέωσης. </b><br /><br />Όταν πριν περίπου 300 χρόνια δημιουργήθηκε η 1 Τράπεζα της Αγγλίας με βασιλική άδεια να δανείζει γραμμάτια χρυσού με το σύστημα του κλασματικού αποθέματος η αναλογία ήταν σχετικά μικρή 2:1, μπορούσε δηλαδή να δανείσει μέχρι ένα διπλάσιο αριθμό χρημάτων από τις καταθέσεις της. Σιγά-σιγά η αναλογία αυτή μεγάλωσε και έφτασε τη σημερινή εποχή το 9:1 ή το 10:1 και τελικά, με διάφορα κόλπα, το 20:1 ή 50:1 ή ακόμα απεριόριστα! <br /><br />Το παγκόσμιο πια σήμερα αυτό σύστημα του κλασματικού αποθέματος μπορεί να δημιουργήσει μια απεριόριστη ποσότητα χρημάτων από αέρα κοπανιστό και έχει δέσει ολόκληρο τον πλανήτη χειροπόδαρα με ένα εκθετικά αυξανόμενο χρέος που δεν μπορεί να εξοφληθεί ποτέ.<br /><br />Όπως επισημαίνει ο Sir Josiah Stamp (διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας την περίοδο 1928-1941):<br /><b> Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα δημιουργεί χρήματα απ’ το τίποτα. Η όλη διαδικασία είναι το πιο εκπληκτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο που ανακαλύφθηκε ποτέ.</b><br /><br />Το τραπεζικό σύστημα επινοήθηκε από την αχρειότητα και γεννήθηκε μέσα στην αμαρτία. Οι τραπεζίτες κατέχουν τη γη. Ακόμα κι αν τους την πάρετε πίσω, αν τους αφήσετε τη δύναμη να δημιουργούν χρήματα, θα δημιουργήσουν με μια μολυβιά αρκετά για να την ξαναγοράσουν …<br /><br />Αν τους αφαιρέσετε αυτή τη δύναμη, όλες οι μεγάλες περιουσίες τους, όπως η δική μου, θα εξαφανιστούν. Και πρέπει να εξαφανιστούν, γιατί τότε ο κόσμος θα είναι καλύτερος και πιο χαρούμενος για να ζήσει κάποιος. <b>Αν ομως θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των τραπεζών και να πληρώνετε το κόστος της ίδιας σας της σκλαβιάς, τότε αφήστε τους τραπεζίτες να δημιουργούν χρήματα και να ελέγχουν την πίστωση</b>. <br /><br />Ο Marriners Eccles, πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συμβουλίου των ΗΠΑ συμφωνεί: <br /><br />Αυτή είναι η ουσία του χρηματικού μας συστήματος. <b>Αν δεν υπήρχαν χρέη στο χρηματικό μας σύστημα, δεν θα υπήρχαν καθόλου χρήματα.</b> </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Και ο Robert H. Hemphill, διευθυντής πιστώσεων της Τράπεζας του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος των ΗΠΑ στην Ατλάντα της Τζώρτζια συμπληρώνει: <br />Αυτή είναι μια τρομακτική σκέψη. <b>Είμαστε πλήρως εξαρτημένοι από τις εμπορικές τράπεζες. Πρέπει να δανειστεί κάποιος κάθε δολάριο που υπάρχει στην κυκλοφορία, μετρητό ή πιστωτικό. Όσο οι τράπεζες δημιουργούν άφθονα συνθετικά χρήματα, ευημερούμε. Αν όχι, λιμοκτονούμε</b>. Χωρίς αμφιβολία, το χρηματικό μας σύστημα δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Όταν κάποιος αντιληφθεί πλήρως την εικόνα, ο τραγικός παραλογισμός της ανέλπιδης κατάστασής μας είναι σχεδόν απίστευτος, αλλά υπαρκτός. <br /><br />Οι τράπεζες μπορούν να εφαρμόζουν αυτό το χρηματικό σύστημα μόνο με τη άμεση συνεργασία της κυβέρνησης, η οποία μας αναγκάζει νομοθετικά να χρησιμοποιήσουμε το επίσημο κρατικό νόμισμα, δίνει στις τράπεζες το δικαίωμα να παρέχουν πίστωση με αυτό και εξουσιοδοτεί τα δικαστήρια να τιμωρούν τη μη εξόφληση των τραπεζικών χρεών. Τελικά οι τράπεζες δε δανείζουν χρήματα, αλλά υποσχέσεις παροχής χρημάτων που δεν διαθέτουν.<br /><br />Πολλά από τα παραπάνω προέρχονται από το εξαίρετο βίντεο “<a href="http://www.ramnousia.com/2010/08/money-as-debt-2promises-unleashed-2.html" target="_blank">Money as Debt</a>” (<a href="http://www.ramnousia.com/2012/09/money-as-debt-3-xrhma-xreos-greek-subs.html" target="_blank">Το Χρήμα ως Χρέος</a>)<br /><br />Η ίδια πηγή αναφέρει:<br /><b> Αναρωτηθήκατε ποτέ πως είναι δυνατόν όλοι, κυβερνήσεις, οργανισμοί, εταιρείες, οικογένειες, να έχουν όλοι ταυτόχρονα χρέη και μάλιστα για τέτοια αστρονομικά ποσά; Αναρωτηθήκατε ποτέ πως μπορεί να υπάρχουν τόσα πολλά χρήματα εκεί έξω ώστε να δανείζονται; Τώρα γνωρίζετε. Δεν υπάρχουν. Οι τράπεζες δεν δανείζουν χρήματα. Απλά τα δημιουργούν μέσω του χρέους. </b><br /><br />Και καθώς το χρέος είναι δυνητικά απεριόριστο, το ίδιο είναι και η παροχή χρημάτων. Και όπως φαίνεται τελικά, ισχύε και η αντίθετη πρόταση: <b>Χωρίς χρέος δεν υπάρχουν χρήματα. Δεν είναι απίστευτο, ότι παρά τον αφάνταστο πλούτο των φυσικών πόρων, της τεχνολογικής εξέλιξης και της παραγωγικότητας περίπου όλοι μας, από κυβερνήσεις και εταιρείες, μέχρι το κάθε ξεχωριστό άτομο, είμαστε βαθιά χρεωμένοι στους τραπεζίτες; </b><br /><br />Ας μπορούσαν απλά να σταματήσουν για ένα λεπτό οι άνθρωποι και να σκεφτούν: «Πώς είναι δυνατόν; <b>Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι που ουσιαστικά παράγουν όλο τον πραγματικό πλούτο του κόσμου να χρωστούν σε αυτούς που απλά δανείζουν τα χρήματα που αναπαριστούν τον πλούτο;</b>» Ακόμα πιο απίστευτο είναι το ότι αφού συνειδητοποιήσουμε ότι το χρήμα στην πραγματικότητα είναι χρέος, συνειδητοποιούμε επίσης ότι αν δεν υπήρχε χρέος, δεν θα υπήρχε χρήμα. <br />Και αυτό δεν είναι όλο. <b>Οι τράπεζες δημιουργούν μόνο το ποσό του κεφαλαίου. Δεν δημιουργούν τα χρήματα που θα πληρώσουν τους τόκους</b>. Πού υποτίθεται ότι θα βρεθούν αυτά;<br /><br />Το μόνο μέρος στο οποίο μπορούν οι δανειζόμενοι να βρουν χρήματα για να πληρώσουν τους τόκους, είναι η συνολική διαθέσιμη ποσότητα χρημάτων της γενικής οικονομίας. <br /><br />Το μεγαλύτερο όμως μέρος της συνολικής διαθέσιμης ποσότητας χρημάτων έχει δημιουργηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σαν τραπεζική πίστωση, η οποία πρέπει να εξοφληθεί με περισσότερα χρήματα απ’ όσα δανείστηκαν. Συνεπώς υπάρχουν παντού άλλοι δανειολήπτες στην ίδια κατάσταση, που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν τα χρήματα που χρειάζονται για να εξοφλήσουν το κεφάλαιο και τους τόκους, από μια συνολική πηγή χρημάτων που περιέχει μόνο το κεφάλαιο. Είναι φανερά αδύνατο να εξοφλήσουν όλοι το κεφάλαιο συν τους τόκους, αφού τα χρήματα που αντιστοιχούν στους τόκους, απλά δεν υπάρχουν.Αυτό μπορεί να εκφραστεί με μια απλή μαθηματική εξίσωση.<br /><br />Το μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι ότι για μακροπρόθεσμα δάνεια, όπως υποθήκες και κυβερνητικά χρέη, οι συνολικοί τόκοι ξεπερνούν κατά πολύ το κεφάλαιο. Έτσι, εκτός και αν δημιουργηθούν πολλά επιπλέον χρήματα, για να πληρωθούν οι τόκοι, αυτό σημαίνει ένα μεγάλο ποσοστό κατασχέσεων των υποθηκευμένων περιουσιών και μια μη λειτουργική οικονομία.  </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Για να διατηρηθεί μια λειτουργική κοινωνία, ο ρυθμός κατασχέσεων πρέπει να είναι χαμηλός. Κι έτσι για να γίνει αυτό, όλο και περισσότερα χρήματα θα πρέπει να δημιουργούνται από το χρέος, για να καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες εξόφλησης παλαιότερων χρεών</b>. Αλλά φυσικά, αυτό απλά αυξάνει το συνολικό χρέος. Και αυτό σημαίνει ότι τελικά περισσότεροι τόκοι πρέπει να εξοφληθούν, με αποτέλεσμα να έχουμε μια συνεχώς αυξανόμενη και αναπόφευκτη ακολουθία χρεών. Είναι απλά η χρονική καθυστέρηση μεταξύ της δημιουργίας χρημάτων ως νέων δανείων και της εξόφλησής τους που εμποδίζει την ανεπάρκεια χρήματος να προλάβει να χρεωκοπήσει ολόκληρο το σύστημα. <br /><br />Ωστόσο, καθώς <b>το αχόρταγο πιστωτικό τέρας των τραπεζών μεγαλώνει συνεχώς, η ανάγκη δημιουργίας όλο και περισσότερων χρημάτων από το χρέος</b>, για να ταϊστεί, γίνεται ακόμα πιο επείγουσα.<br /><br />Όπως επισημαίνει η Βίβλος: «<b>Ο οφειλέτης είναι πάντα υπηρέτης του δανειστή</b>».<br />Ο οικονομολόγος Kenneth Boulding επισημαίνει:<br /><br />Το πρόβλημα φυσικά είναι ότι η αδιάκοπη ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας, απαιτεί συνεχώς αυξανόμενη χρήση πραγματικών φυσικών πόρων και ενέργειας. Ολοένα περισσότερα πράγματα πρέπει να μετατρέπονται από φυσικούς πόρους σε απόβλητα, κάθε χρόνο, για πάντα, μόνο και μόνο για να γλιτώσει το σύστημα από την κατάρρευση. <br /><br />Όποιος πιστεύει ότι η εκθετική ανάπτυξη μπορεί να συνεχίζεται για πάντα σε έναν πεπερασμένο κόσμο, είναι είτε τρελός είτε οικονομολόγος Και μια ακόμα επισήμανση: <br /><br /><b> Όποιος ελέγχει τον όγκο των χρημάτων στη χώρα μας, είναι ο απόλυτος άρχοντας όλης της βιομηχανίας και του εμπορίου…και όταν συνειδητοποιείς ότι ολόκληρο το σύστημα ελέγχεται τόσο εύκολα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από λίγους ισχυρούς ανθρώπους στην κορυφή, δεν χρειάζεται να σου πει κανείς που οφείλονται οι περίοδοι πληθωρισμού και οικονομικής ύφεσης</b>. James A. Garfield, δολοφονημένος πρόεδρος των ΗΠΑ. <br /><br />Αυτό είναι το «λογιστικό», μη αντιπροσωπευτικό, σύγχρονο χρήμα ή «χρήμα εξουσιοδότησης» (<a href="http://www.ramnousia.com/2012/05/fiat.html" target="_blank">fiat money</a>), του οποίου η αξία προέρχεται ουσιαστικά από κυβερνητικό διάταγμα και δεν έχει καμιά αντιπροσώπευση, όπως παλαιότερα, σε χρυσό. iεν υπάρχει τίποτα το αντικειμενικό, τίποτα το εγγενές που να υποστηρίζει την αξία αυτού του χρήματος, το οποίο είναι απλά αέρας κοπανιστός, με ανταλλακτική και αγοραστική όμως αξία που καταλήγει πάντα επιτηδίως στο μεγαλύτερο μέρος του στα χέρια των διεθνών τραπεζιτών και χρηματιστών, οι οποίοι λαμβάνουν έτσι με κυβερνητική εξουσιότηση τα πάντα, χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα τίποτα! Απλά εμείς τους επιτρέπουμε να είναι και να κάνουν αυτό που είναι και κάνουν.<br /><br />Στο παρελθόν ένα χάρτινο δολάριο ήταν ουσιαστικά μια απόδειξη που μπορούσε να εξαργυρωθεί για μια ισοδύναμης αξίας ποσότητα χρυσού ή ασημιού «επί τη εμφανίσει» του. Σ<b>ήμερα ένα χάρτινο ή ένα ψηφιακό δολάριο (ή ευρώ) μπορεί να εξαργυρωθεί μόνο με ένα άλλο χάρτινο ή ψηφιακό δολάριο</b>. <br /><br /><b> Το λογιστικό χρήμα παράγει επίσης «λογιστικό κέρδος» με τις αυξομειώσεις των μετοχών στα χρηματιστήρια, με τις νομισματικές ισοτιμίες, με δάνεια για να αποπληρωθούν άλλα δάνεια και ποικίλα άλλα χρηματιστικά εργαλεία</b> και κόλπα που κάνουν μερικούς να μη δουλεύουν και να δουλεύει το χρήμα γι’ αυτούς…<br /><br />Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε και τα 3 μέρη της σειράς ντοκιμαντέρ το χρήμα ως χρέος I, II και III με ελληνικούς υπότιτλους. (Μόλις τελειώνει το ένα βίντεο, ξεκινάει αυτόματα το επόμενο)</span></div><br /><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="415" src="http://www.youtube.com/embed/videoseries?list=PL2PYXhTK5WrPKhcs-wR0J63RHc4uXBxEH&hl=el_GR" width="500"></iframe><br /><br />EYGENIOS NIKAS<br /><br /><br /><br />Δείτε Επίσης:<br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2010/03/money-as-debt-documentary.html" target="_blank">Money As Debt - Documentary</a><br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2010/08/money-as-debt-2promises-unleashed-2.html" target="_blank">Money as Debt 2–Promises Unleashed:Το Χρήμα ως χρέος, μέρος 2ο</a><br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2012/09/money-as-debt-3-xrhma-xreos-greek-subs.html" target="_blank">Το Χρήμα ως χρέος μέρος 3ο (Ντοκιμαντέρ Ελληνικοί υπότιτλοι)</a>

ΧΡΗΜΑ ...

TΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΕΟΣ Ειλικρινά πιστεύω ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για την ελευθερία μας από τους παρατεταγμένους στρατούς ....

Διαβάστε περισσότερα »

Η δημοκρατία και οι μάζες

<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIA56Re_U1cEdMJ6-9xxIoBHBApqh5w9FL0Qjgd60isagUEOOTTDbuTi6vje-BZXC1njzGmAwmIBYDf5XlEc1lNgAOl-I_m1iN_mB0GMM3X3iu95jbQXYg0EWzax6MjzH1DPHq9uc4TQQ/s1600/dhmokratia_mazes.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="268" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIA56Re_U1cEdMJ6-9xxIoBHBApqh5w9FL0Qjgd60isagUEOOTTDbuTi6vje-BZXC1njzGmAwmIBYDf5XlEc1lNgAOl-I_m1iN_mB0GMM3X3iu95jbQXYg0EWzax6MjzH1DPHq9uc4TQQ/s320/dhmokratia_mazes.jpg" title="Η δημοκρατία και οι μάζες" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Τα κόμματα αποτελούν τροχοπέδη <br />στην ανάπτυξη της κοινωνίας και της δημοκρατίας...</td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε βιαστικά και χωρίς κάποια ιδιαίτερη ιστορική έρευνα να έχει προηγηθεί της συγγραφής του, θα ήθελα να ζητήσω εκ των προτέρων συγγνώμη για ενδεχόμενες ανακρίβειες, αν και θα επιχειρήσω να ακριβολογήσω προσπαθώντας να είμαι, ευθύβολος και εύστοχος.<br /><br />Στο παρόν κείμενο θα αναλωθούμε σε μια γενική ματιά των πολιτικών σχηματισμών που λέγονται κόμματα και πώς αυτά διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στις ζωές μας. Συγκεκριμένα, σκοπός μας είναι να εκφράσουμε την παρακάτω άποψη: <br /><h2 style="font-size: 12pt;">Η ύπαρξη των κομμάτων, μόνο τροχοπέδη μπορεί να αποτελέσει στην ανάπτυξη και την πρόοδο της σύγχρονης κοινωνίας.</h2><br />Αποφεύγοντας να προτρέχουμε όμως, θα ανακαλέσουμε στο νου μας γεγονότα που ποτέ δεν είχε ζήσει η νέα γενιά, όπως είναι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η έναρξη του εμφυλίου, το πέρασμα στη Δικτατορία αρκετά αργότερα και τέλος η περίοδος της μεταπολίτευσης.<br /><br />Παίρνοντας τέτοια ιστορικά γεγονότα, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το εξής: <br /><h3 style="font-size: 12pt;">Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, είναι στην ουσία μια ιστορία κομμάτων.</h3><br />Η αρχή βέβαια έγινε με τη Γαλλική Επανάσταση.. <br /><h1 style="font-size: 12pt;">Αυτή έθεσε τα θεμέλια της δημιουργίας των κομμάτων σαν βασικού φορέα “δημοκρατικών” διαδικασιών.</h1><h4>Με τα κόμματα λοιπόν, βρίσκουν την έκφρασή τους όλες οι κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και έχουν ένα βήμα να εκφράζουν τη θέλησή τους.</h4>H πεποίθηση που είναι διάχυτη στο κοινωνικό σύνολο είναι ότι, αφού ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτομάτως αποδεχόμαστε ότι είμαστε μέρος μιας κοινωνίας η οποία αποφασίζει από κοινού και όπου το ατομικό συμφέρον, περνάει μέσα από το συλλογικό.<br /><br />Υπάρχει βέβαια και η εξής άποψη: <br /><h2 style="font-size: 12pt;">Η πολιτική τοποθέτηση του καθενός εξαρτάται καθαρά και μόνο από το ατομικό του συμφέρον και με βάση αυτό κάνει την επιλογή του.</h2>Σε κάθε περίπτωση πάντως, η όποια μου βούληση θα εκφραστεί μέσω κάποιου υπάρχοντος σχηματισμού (ακόμα κι αν αποστασιοποιηθώ, πάλι σε ένα σχηματισμό θα ανήκω). <br /><h3 style="font-size: 12pt;"></h3><h4>Και αυτό ακριβώς είναι που με μειώνει ως πολιτικό ον.</h4>Βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ευθύνη που θα πρέπει να έχω ως πολιτικό ον και νιώθω ότι οι επιλογές που μου προσφέρονται, είναι λίγες αλλά αποτελεσματικές. Λίγες όσες και ο αριθμός των κομμάτων (συν μία) και αποτελεσματικές όσο μία ψήφος που είναι ικανή να ανεβάσει και να κατεβάσει κυβερνήσεις.<br /><br />Νιώθω ότι εκεί που θα έπρεπε να είμαι βαριά οπλισμένος στον πολιτικό αγώνα, οι μηχανισμοί είναι πλέον απλοί και αποτελεσματικοί στην εικονική αλλαγή εξουσίας και στην εικονικά θαρραλέα φωνή των μικρών “επαναστατικών” κομμάτων. Νιώθω πραγματικά ελεύθερος να βροντοφωνάζω τον έναν και τον άλλο κλέφτες, να λέω την άποψή μου, να ψηφίζω, να απεργώ, να διαμαρτύρομαι να γίνομαι “επαναστάτης” που, μη αντιλαμβανόμενος αυτήν την ευκολία, αισθάνομαι πραγματικά ότι η δράση μου είναι κάτι περισσότερο από επαρκής. <br /><br />Μπορώ να είμαι φιλελεύθερος και μπρούκλης, να αυτοαποκαλούμαι μεγαλοαστός, μικροαστός, εργάτης, αριστερός, εθνικιστής ή επαναστάτης και να νιώθω μια ηδονή από αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό που αυτή η δημοκρατία με έχει αφήσει ελεύθερο να διεκδικώ για τον εαυτό μου και να τον βροντοφωνάζω στους κόλπους της. <br /><br />Αυτό που δε μου έχει μάθει όμως, είναι να καθαρίζω από το μυαλό μου όλα τα ιστορικά κατάλοιπα που ονομάζονται πολιτικές παρατάξεις, που με τις αλλοτριωμένες ιδεολογίες τους είναι σαν απόηχος ενός εγωιστικού παρελθόντος που δε λέει να κοπάσει.<br /><br />Έχω αποδεχτεί ότι μέσα στα πλαίσια μιας πολυπληθούς κοινωνίας, το δώρο της δημοκρατίας προσφέρεται γενναιόδωρα μεν, αλλά με κάποιους αντικειμενικούς περιορισμούς. <br /><br /><h4>Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικοί και να παίρνουν τις τύχες των μαζών στα χέρια τους;</h4>Ποιος είμαι εγώ στην τελική που όλοι αυτοί μου απευθύνουν το λόγο και με κάνουν να νιώθω περήφανος για αυτό που έχω στα χέρια μου; Και τι είναι στην τελική αυτό που έχω στα χέρια μου; Ένα χαρτί με κάποια ονόματα που κάθε 4 χρόνια καλούμαι να ρίξω σε ένα κουτί με άλλα τέτοια χαρτιά. Πώς είναι δυνατόν να νιώθω τόσο υπεύθυνος και ικανός να συσσωρεύσω όλους τους προβληματισμούς και τις τοποθετήσεις μου απέναντι στην κοινωνία σε ένα χαρτί. <br /><h3 style="font-size: 12pt;">Νομίζω ότι έχω τη δύναμη, όμως αυτό είναι μάλλον ένα παιχνίδι που μου έδωσαν για να παίζω.</h3><br /><h4>Ντροπή στα κόμματα εξουσίας που έχουν εξασθενήσει τη δύναμη της ατομικής δράσης ως πολιτική πράξη και ντροπή στα κόμματα της αριστεράς που επειδή τους δόθηκε μετά τη μεταπολίτευση η ελευθερία έκφρασης, ως γνήσιοι εκπρόσωποι της προόδου και της αλλαγής, στειρώνουν και ξεφουσκώνουν κάθε δυναμική που μπορεί να υπάρχει στα σπλάχνα της κοινωνίας.</h4><br />Οι μοναδικές οδοί που έχω να επιλέξω στη δημοκρατία αυτή είναι είτε μια ψήφος, είτε η υποταγή μου σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό για να καταφέρω να εξελιχθώ και να γίνω εγώ ο δέκτης ψήφων. Η δημοκρατία αυτή το μόνο που αφήνει πραγματικά ελεύθερο να φωνάζει και να ακούγεται είναι οι ομάδες, τα κόμματα, οι οργανώσεις, οι σύνδεσμοι, οι συμμορίες, οι συνδικαλιστικοί σχηματισμοί, ακόμα και εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί, αρκεί τα μέλη να απαρτίζουν έναν όχλο, να κινούνται ομοιόμορφα και να ‘χουν ενιαίους κώδικες και αξίες. <br /><br /><h1 style="font-size: 12pt;">Αυτή η δημοκρατία είναι δημοκρατία μαζών.</h1>Μαζών που ευτυχώς γι’ αυτήν συντονίζονται έχοντας ως υποβολέα τους ηγέτες και τα σύμβολά τους. <br /><h4>Αυτός που τελικά κυβερνάει, είναι απλά ο πιο συμπαγής όχλος μαζί με τον υποβολέα του.</h4><br />Αναρωτιέμαι αν πραγματικά στο τέλος θα καταφέρω να εκφράσω αυτό που είχα εξ αρχής στο νου μου, ή αν τελικά στην πορεία θα χαθώ. <br />Αναρωτιέμαι τελικά αν οι εκλογές δίνουν πραγματικά ένα προβάδισμα στον πιο ικανό απ’ ότι μια τυχαία επιλογή.</div>

Η δημοκρατία και οι μάζες

Τα κόμματα αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη της κοινωνίας και της δημοκρατίας... Επειδή το παρόν άρθρο γράφτηκε βιαστικά και χωρίς κάποια ι...

Διαβάστε περισσότερα »

... και ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY3nNz6z1Dp6TT4ZBpoPDnR4ktLIfN0rCL7jsqKdGRvjkJdNbPN7of1Ynzx1M-EjBwdzGfu3BanFa4ZTCGDVjtaqCK-TtIxxeHG5WfBV5gVUKeShrboOkokDCqdvnz7lTzYKPLyIo6wn-2/s1600/polemos-enantion-aoratoy-exthroy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY3nNz6z1Dp6TT4ZBpoPDnR4ktLIfN0rCL7jsqKdGRvjkJdNbPN7of1Ynzx1M-EjBwdzGfu3BanFa4ZTCGDVjtaqCK-TtIxxeHG5WfBV5gVUKeShrboOkokDCqdvnz7lTzYKPLyIo6wn-2/s1600/polemos-enantion-aoratoy-exthroy.jpg" title="ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…" width="495" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αιγύπτιος Κόπτης Χριστιανός (λέει), ο συγγραφέας του βιβλίου που προσβάλει τον Μωάμεθ και όχι Αμερικανό-ισραηλινός (λέει)…<br /><br />Άρα <b>πυροδότηση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, με ότι επακόλουθο συνεπάγεται αυτό μεταξύ των δύο θρησκειών σε Β. Αφρική και Μέση Ανατολή, που οι Κόπτες Χριστιανοί, μειονεκτούν πληθυσμιακά έναντι των κάθε λογής μουσουλμανικών στοιχείων…</b><br /><br />Η Χίλαρι δήλωσε δακρυρροούσα, πως οι ΗΠΑ, δεν θα επιτρέψουν στις χώρες που απαλλάγηκαν οι λαοί τους από την τυραννία των δικτατόρων, να πέσουν στα χέρια της τυραννίας του όχλου(λέει)... Ναι, αλλά όταν ο ίδιος όχλος (τότε ήταν «καταπιεσμένος λαός») «επαναστατούσε» για να διώξει τους «κακούς δικτάτορες», σπεύδανε ταχέως να τους υποστηρίξουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του στη ελευθερία και την δικαιοσύνη, με ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς των κυβερνητικών δυνάμεων… Τώρα τι έγινε και ο «λαός» ξαφνικά έγινε όχλος;… Μήπως κατάλαβε ότι τον δουλέψανε και είναι χειρότερα τώρα που έχουν «δημοκρατία»;…<br /><br />Ή μήπως, βλέποντας ότι <b>το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό-καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει, υπό το βάρος των συνεχών αποκαλύψεων ανεξαρτήτων ειδησεογραφικών πρακτορείων για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να υποδουλώσει λαούς</b>, κατασκευάσανε άλλη μία πρόφαση, για να αιματοκυλίσουν «δικαιολογημένα» (ξανά) τους ίδιους λαούς, σπέρνοντας «θρησκευτικό» μίσος σε «πρόσφορο» έδαφος;…<br /><br />Μάλλον συνδυασμός των δύο παραπάνω πιθανοτήτων ήταν, για να δρομολογηθούν οι εξελίξεις που έπονται, δεδομένου ότι πάντα υπολογίζουν και τις πιθανές εκβάσεις της κάθε «κίνησης» που κάνουν για να προωθήσουν την ατζέντα τους…<br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2012/09/indepedent-oi-hpa-htan-enhmeroi-gia-thn-epithesh-sthn-beggazh.html" target="_blank">Είχανε (λέει) πληροφορίες για την επίθεση στην Βεγγάζη</a> έναντι του «Εμπάσαντορ» τους αλλά κάνανε την «πάπια»… Πάντα αυτό δεν κάνουνε όταν <b>θέλουν να δημιουργηθούν προβοκατόρικες εντάσεις που «βολεύουν»</b>;…<br />Αν δεν την δημιούργησαν μόνοι τους (Περλ-Χάρμπορρ, Τόνκιν, 9-11)!...<br />Σιγά τα ωά! Τέσσερα "κομμάτια" φύγανε, αναντικατάστατος ουδείς!<br />Ταρατατζούμ, δάκρυα, στολές, παρουσιάστε άρματα, <i>«Η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη» </i>και τρέμετε «τρομοκράτες»!!!<br /><br /><b> Λογικό είναι, τα φανατισμένα και καταπιεσμένα «μυρμήγκια» να καθοδηγηθούν, ή ακόμη και να οδηγηθούν μόνα τους στην έκρηξη…</b> Ας σφαχτούμε για άλλη μία φορά! Τι έγινε; Μερικά στόματα «λιγότερα»!!!<br /><br />Άσε που <b>η «μπίζνα» της πολεμικής βιομηχανίας θα δουλέψει (πάλι) στο φουλ…</b><br />Και τις νέες θέσεις εργασίας (πολεμισταράδες της ελευθερίας κοινώς) που τις βάζετε; Ανάπτυξη φίλες και φίλοι μου! <b>PROFIT ABOVE ALL!!!</b><br /><br />Και επειδή πάντα «με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια», να σου και το εθνικιστικό-θρησκευτικό αίσθημα των ανεπτυγμένων –ακόμη- λαών (γιατί<b> οσονούπω μας βλέπω «υπό ανάπτυξη» και μας τους προνομιούχους</b>), να μεγαλώνει έναντι των <i>«φανατικών ισλαμιστών»</i> που σκοτώνουν τον κοσμάκη στον δρόμο και <b>τους έχουμε και «λαθραίους» στις χώρες μας να ευθύνονται για όλα τα δεινά μας…</b><br /><br />Και <b>ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…</b><br /><br />Βέβαια, in the end, <b>το τέλος του πολέμου το βλέπουν μόνο οι νεκροί,</b> όπως είπε και κάποιος αρχαίος φιλόσοφος, πως τον είπανε να δεις… Ά, Πλατάνη, Πλακάκη, Πλάτωνα, κάπως έτσι…<br /><br />Οι νεκροθάφτες θα πεθάνουνε;… Όχι βέβαια!!! Ανάπτυξη πάνω από όλα…</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /><b> Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ο άνθρωπος(;)…</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b><br /></b> <br /><a href="http://www.ramnousia.com/search/label/Asaya" target="_blank">Βαρκάρης του Φεγγαρόφωτος</a></span></div>

... και ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…

Αιγύπτιος Κόπτης Χριστιανός (λέει), ο συγγραφέας του βιβλίου που προσβάλει τον Μωάμεθ και όχι Αμερικανό-ισραηλινός (λέει)… Άρα πυροδότηση το...

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzU-Z-8zgcZWymLdNmJV-1LLcykMJywNgGAdYlUgTzYlqrytAbeKOf0GP3783WYWzNx6Qg72BMJBsDhz9OTSIbgxL4_ydufHiUQU5ThUc3XEKAUaZVnEjpkgui2VAbbN6NOxM4MqmLsus/s1600/billnew.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645212188322627794" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzU-Z-8zgcZWymLdNmJV-1LLcykMJywNgGAdYlUgTzYlqrytAbeKOf0GP3783WYWzNx6Qg72BMJBsDhz9OTSIbgxL4_ydufHiUQU5ThUc3XEKAUaZVnEjpkgui2VAbbN6NOxM4MqmLsus/s320/billnew.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; float: left; height: 247px; margin: 0 10px 10px 0; width: 320px;" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Χρεωθήκαμε την ζωή με την γέννηση μας, και όλοι μας θα πληρώσουμε το τίμημα της με τον θάνατο μας!<br /><br />Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν ενδιάμεσα θα πρέπει να μας χαρίζονται”<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Bill Hicks<br /><br />Όταν η χρήση του χρήματος, για τον σκοπό της διαχείρισης και ανταλλαγής αγαθών πρωτοεμφανίστηκε στην κοιλάδα της αρχαίας Μεσοποταμίας (σημερινό Ιράκ & Συρία) πριν 5.000 χρόνια, μια θεωρία - η οποία από τότε λυμαίνεται την αντίληψη των ανθρώπων για την ζωή - γεννήθηκε. Ονομάστηκε: <span style="font-weight: bold;">«Το Βασικό Πρόβλημα της Οικονομίας»<span style="font-style: italic;"></span></span> και διακηρύσσεται σαν «Ευαγγέλιο» σ’ όλους του μαθητές του συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Δυστυχώς οι αντιδράσεις για την ακεραιότητα του είναι σπάνιες, και οικονομολόγοι όλων των επιπέδων κατηχούνται ακατάπαυστα στο δόγμα του, μ’ ένα άρτια καθοδηγούμενο ψέμα για τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινωνιολογίας. Έχει ως αρχή τα παρακάτω:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Οι πρώτες ύλες της Γης είναι πεπερασμένες, αλλά οι ανάγκες του ανθρώπου άπειρες»<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Η αλήθεια όμως, την οποία λίγοι γνωρίζουν είναι, ότι δεν υπάρχει <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας».<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Για να το καταλάβουμε καλύτερα αυτό, πρέπει αρχικά να αποσαφηνιστεί κάποια ορολογία, και το κυριότερο από όλα η λανθασμένη έκφραση της «ανθρώπινης φύσης».<br /><br />Η ανθρώπινη φύση συχνά καθορίζεται ως: <span style="font-weight: bold;">«τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας τα οποία υποτίθεται ότι διακατέχουν όλο το ανθρώπινο γένος»</span>. Όπως το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span>, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει το χαρακτηριστικό της <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινης φύσης»</span>, τουλάχιστον με την εσκεμμένα λανθασμένη έκταση στην οποία της δίνεται και την οποία αντιλαμβάνεται η πλειονότητα. Οι άνθρωποι, ως είδος, στην πραγματικότητα δεν γεννιούνται με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό. Κατά γενική παραδοχή, το μοναδικό πράγμα που είναι κοινό για όλους είναι η βασική ανάγκη για επιβίωση, μέσω της κατανάλωσης θρεπτικής και υγιεινής τροφής, πόσιμου νερού και στέγασης για την προστασία από τα στοιχεία της φύσης. Κανένας δεν γεννιέται με την πρόθεση να πεθάνει και εξ αυτού μπορούμε ορθώς να υποστηρίξουμε ότι η επιθυμία για επιβίωση είναι μέρος της <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινης φύσης»</span>. Σ’ αυτό τελικά αρχίζουν και τελειώνουν τα κοινά χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας και για αυτό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινη απληστία»</span> ή το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span>. Όλοι αυτοί οι μύθοι σχεδιάστηκαν και συντηρούνται για να διατηρηθεί η πίστη σ’ ένα ελαττωματικό σύστημα.<br /><br />Επιπροσθέτως, ο όρος <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span> πρέπει να αποσαφηνιστεί. Η φράση <span style="font-weight: bold;">«Νομισματ-ικό»<span style="font-style: italic;"></span></span> σαν έννοια χρησιμοποιείται σ’ αυτό το έγγραφο στην θέση όλων των άλλων ιδεολογικών συστημάτων: Καπιταλιστικών, Κομμουνιστικών, Σοσιαλιστικών, Φασιστικών (κ.ο.κ), επειδή όλα αυτά τα ιδεολογικά συστήματα θεμελιωδώς είναι το ίδιο. Είναι ιδεολογικά συστήματα άσχετα με την πραγματικότητα, με ακριβώς τον ίδιο βαθυστόχαστο πυρήνα: την άνευ όρων απαράδεκτη πίστη στο <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span>. Κατ’ αυτή την έννοια η Κομμουνιστική Κίνα και η Καπιταλιστική Αμερική δεν διαφέρουν, και για αυτό ο όρος <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό»<span style="font-style: italic;"></span></span> χρησιμοποιείται για την ακριβή περιγραφή του συστήματος, που βασίζεται στην ελεύθερη αγορά, όπου η εργασία πωλείται σε σταθερή βάση, με σκοπό την υποστήριξη-τροφοδότηση της ανάγκης για κυκλική κατανάλωση. Αυτή η γενική οικονομική διεργασία θα αποκαλείται στο εξής ως : <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span>.<br /><br />Κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι από την φύση του άπληστο. Παρομοίως κανείς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν «καλός», «κακός», «έξυπνος», «ανόητος» ή με οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό: όλα αυτά απλά έχουν τις ρίζες τους στις αρχέγονες αντιλήψεις της θρησκείας ότι υπάρχουν <span style="font-weight: bold;">«καλοί»<span style="font-style: italic;"></span></span> και <span style="font-weight: bold;">«κακοί»<span style="font-style: italic;"></span></span> άνθρωποι. Σαν ολοκληρωμένο είδος, αυτά που περιλαμβάνονται στην ανθρώπινη ύπαρξη, είναι απλά η ύπαρξη(οντότητα) της. Κάθε αγόρι και κάθε κορίτσι γεννιέται ίσο σ’ αυτόν τον κόσμο: ένας κενός <span style="font-weight: bold;">«πίνακας ζωγραφικής».<span style="font-style: italic;"></span></span> Καμιά ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι ανταγωνιστική ή υλιστική – εξαρτάται από την αξία που δίνει κάποιος σ’ αυτά τα χαρακτηριστικά - ως αποτέλεσμα ενός γενετικά ενσωματωμένου προτερήματος ή ελαττώματος, και γι αυτό το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»<span style="font-style: italic;"></span></span> είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα: οι άνθρωποι καθίστανται να πιστεύουν υπό τις παρούσες συνθήκες ότι οι ανάγκες τους είναι άπειρες, αλλά αυτό δεν είναι έμφυτο, απαράλλακτο ή σταθερό χαρακτηριστικό.<br /><br /><blockquote></blockquote><span style="font-style: italic;">Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος αφού έκλεισε μια χούφτα γης στην παλάμη του είπε: «αυτό είναι δικό μου» και απλά βρήκε ανθρώπους να τον πιστέψουν, ήταν ο ιδρυτής της σημερινής κοινωνίας. Πόσα εγκλήματα, πόλεμοι, φόνοι, δυστυχίες και πόσο τρόμο θα είχε αποφύγει το ανθρώπινο γένος, αν κάποιος αντιπαρέρχονταν τα παραπάνω και αντ’ αυτού έλεγε στους συνανθρώπους του: Προσέξτε αυτά που λέει αυτός ο λαοπλάνος. Είστε χαμένοι αν ξεχάστε ότι οι καρποί αυτής της Γης ανήκουν σ όλους μας και η Γη σε κανέναν.</span><br /><blockquote></blockquote><br /><span style="font-weight: bold;">Jean-Jacques Rousseau</span><br />Η ιστορία είναι γεμάτη από γεγονότα όπως πόλεμοι, επιδρομές, γενοκτονίες και με κάθε μέσο, κατάχρησης ισχύος σε τακτική βάση, από ανθρώπους που επιθυμούν να οικειοποιηθούν ότι δεν τους ανήκει, και έτσι είναι πολύ εύκολο να κατανοήσουμε γιατί είναι ευρέως αποδεκτή η θεωρία, ότι οι άνθρωποι εμμέσως είναι ανταγωνιστικοί, επεκτατικοί και ιδιοτελείς. Παρότι αναπόδεικτη, η παραπάνω θέση είναι επιφανειακή και αναληθής. Ο καλύτερος τρόπος για να εξηγήσουμε τα παραπάνω, είναι η ευρέως διαδεδομένη εξαιρετική διατύπωση του Βέλγου οικονομολόγου <span style="font-weight: bold;">Bernard Lietaur<span style="font-style: italic;"></span></span>, ο οποίος ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και αποσαφήνισε το θέμα συνοπτικά:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Η απληστία και ο ανταγωνισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αμετάβλητης ανθρώπινης φύσης…<br /><br />Η απληστία και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων…<br /><br />Μπορούμε να παράγουμε όση τροφή χρειάζεται για να τραφούν όλοι και να δώσουμε εργασία σ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά προφανέστατα δεν υπάρχουν χρήματα για να τα πληρώσουμε όλα αυτά.<br /><br />Ο σκοπός των κεντρικών τραπεζών είναι να δημιουργούν και να διατηρούν αυτή την έλλειψη, άμεση συνέπεια της οποίας είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση…»</span><br /><br />Τι ακριβώς εννοούσε όμως ο Lietaur; Αρχικά καταθέτει ότι, η απληστία, ο ανταγωνισμός και άλλα παρόμοια χαρακτηριστικά, <span style="font-weight: bold;">δεν είναι</span> έμφυτα στον άνθρωπο. Εν ολίγοις, δεν είναι θεμελιωδώς ενσωματωμένα στο ανθρώπινο είδος, που τουναντίον σημαίνει ότι μπορούν να μεταβληθούν και να εξαλειφθούν. Κατόπιν καταδεικνύει την πραγματική τους προέλευση:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«…Η <span style="font-weight: bold;">απληστία</span> και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, <span style="font-weight: bold;">ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων...</span>»</span>. Βασικά η θέση του είναι η παρακάτω: Οι άνθρωποι καθίστανται άπληστοι και υλιστές επειδή το νομισματικό σύστημα είναι σχεδιασμένο να δημιουργεί ανταγωνισμό μέσω της <span style="font-weight: bold;">έλλειψης</span>. Αν δεν υπάρχουν αρκετό στην αγορά, οι άνθρωποι εργάζονται σκληρότερα με στόχο να αποκτήσουν χρήματα ακόμη και εις βάρος άλλων. Γι αυτό οι άνθρωποι γίνονται άπληστοι ή όπως ποιητικά διατυπώνεται από τον <span style="font-weight: bold;">Lietaur</span>:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«άμεση συνέπεια της οποίας<span style="font-weight: bold;">(έλλειψης)</span>, <span style="font-weight: bold;">είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση</span>…»</span>.<br /><br />Αλλά πως ακριβώς έχουμε χειραγωγηθεί να πιστεύουμε ότι οι ανάγκες μας είναι ατελείωτες και η απληστία εγγενής; Η σημερινή κοινωνία βρίθει κυριολεκτικά από θεσμούς(πολιτεία, δικαιοσύνη, σχολείο, θρησκεία) οι οποίοι διαιωνίζουν αυτό τον μύθο, παρόλο που, συνήθως αμφισβητούμε τα κίνητρα και τις μεθόδους των. Ίσως την μεγαλύτερη συνεισφορά έχει η βιομηχανία της διαφήμισης και της αγοράς. Με απλή διαδικασία δημιουργούν στους ανθρώπους το αίσθημα της ανεπαρκείας, της ανικανότητας και της κατωτερότητας εξαιτίας της κατοχής ή μη διαφόρων αγαθών και κατόπιν προσφέρουν συγκεκριμένα προϊόντα ως «κάλυψη» αυτών των υποτιθέμενων ελλείψεων. Βομβαρδίζουν ακατάπαυστα τον πληθυσμό με μηνύματα και εικόνες προτύπων και διασημοτήτων οι οποίοι είναι «ανώτεροι» άνθρωποι από τους άλλους εξαιτίας των επώνυμων ρούχων που φορούν! Τεράστια ποσά σπαταλιούνται ετησίως για να επιτευχθούν τα παραπάνω: Η εταιρία <span style="font-weight: bold;">ZenithOptimedia</span> αναφέρει ότι το 2010, <span style="font-weight: bold;">ξοδεύτηκαν παγκοσμίως $542 δις για διαφημίσεις</span>, ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι <span style="font-weight: bold;">κάθε παιδί βλέπει 40.000 διαφημίσεις τον χρόνο</span>. Γεγονός είναι ότι, παραδιδόμενοι στις προτάσεις αγοράς προϊόντων, ως απόδειξη ανωτερότητας, οι καταναλωτές προβάλλουν τα διάφορα αυτά «<span style="font-weight: bold;">πρότυπα</span>» με την θέληση τους, με αποτέλεσμα να γίνονται κινητή διαφήμιση άνευ κόστους.<br /><br />Ολόκληρη η βιομηχανία μόδας, σε συνεργασία με τα πρακτορεία διαφήμισης, δημιούργησαν και εγκατέστησαν ένα «<span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">τεχνητό σύστημα αξιών</span></span>» στην συνείδηση όλων μας, πείθοντας τον κόσμο ότι ένας άνθρωπος κρίνεται σαν «<span style="font-style: italic;">καλός</span>» ή «<span style="font-style: italic;">κακός</span>», «<span style="font-style: italic;">άξιος</span>» ή «<span style="font-style: italic;">ανάξιος</span>», εξαιτίας της δυνατότητας που έχει να αποκτήσει την «τελευταία λέξη της μόδας». Επιπροσθέτως, διαρκώς ποθούμε περισσότερα: η ιδέα της ατομικής πληρότητας και της επιτυχίας γίνεται τόσο «θολή» και «παράλογη», ούτως ώστε πιστεύουμε ότι το ύψιστο συναίσθημα της ολοκλήρωσης στην ζωή, επιτυγχάνεται με την απόκτηση εμπορικών προϊόντων. Αποτέλεσμα: δημιουργούνται <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«μόδες»</span></span>… Ατέλειωτες διαφημίσεις, χειραγωγούν τις αξίες μας, δημιουργώντας <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«τάσεις»</span></span> τις οποίες οι άνθρωποι υποχρεώνονται να ακολουθούν, με τον φόβο της περιθωριοποίησης, λόγω της αδυναμίας εναρμόνισης σ’ αυτές. Χάνουμε την αίσθηση του μέτρου και της ισορροπίας: Η συνεχής αξιολόγηση της αυτοεκτίμησης μας, με βάση μια φανταστική, υλιστική, εμπορική κλίμακα, τροφοδοτεί την ανάγκη της συνεχούς και αυξανόμενης κατανάλωσης αγαθών, με σκοπό να γίνουμε προφανέστατα όσο «καλύτεροι» μπορούμε. Τρανταχτό παράδειγμα των αξιών που υιοθετούμε, μπορεί να αντιληφθεί κανείς από το γεγονός <span style="font-weight: bold;">ότι μόνο στις ΗΠΑ, πάνω από $250 δις ξοδεύονται ετησίως στο χώρο της μόδας</span>, την ίδια ώρα που <span style="font-weight: bold;">ο προϋπολογισμός του Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ για το 2010 ήταν μόνο $46,7 δις.</span><br /><br />Ή όπως με πολύ ευφυή τρόπο, ο <span style="font-weight: bold;">George Carlin</span> (Αμερικάνος κωμικός) διατύπωσε:<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Η μοναδική αξία που ισχύει ακόμη στις μέρες μας στην Αμερική, είναι ότι αγοράζουμε διάφορα:<br /><br />Άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα, τα οποία δεν τους ανήκουν, για να αγοράσουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται…»</span></span><br /><br />Παρά ταύτα, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι <span style="font-style: italic;">«<span style="font-weight: bold;">αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων</span>»</span>, και απληστία είναι έμφυτη, άρα αποδεκτή. Αυτή η γελοιωδώς λανθασμένη αντίληψη, στην οποία όλα τα εγχειρίδια της <span style="font-weight: bold;">«αγοράς»</span> βασίζονται, η πνευματικών διαστάσεων χαμηλού επιπέδου θεωρία: <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Ο θάνατος σου είναι η ζωή μου»</span></span>, από την οποία προέρχεται το άνευ λόγου και αιτίας <span style="font-weight: bold;">«Βασικό οικονομικό πρόβλημα»</span>, και μέσω αυτού του απίθανου ψέματος διατηρείται η ανόητη υποστήριξη του <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικού συστήματος»</span>, παρ’ όλη την τρομακτικά ολοφάνερη δυσλειτουργία του. Αν θέλουμε να θέσουμε το μέτρο για τα αποτελέσματα αυτής της δυσλειτουργίας, <span style="font-weight: bold;">πρέπει να αναφέρουμε ότι 34.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά εξαιτίας της φτώχειας, και περίπου 3,4 δις άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν με λιγότερο από $2 την ημέρα</span>. Το πώς κάποιος, ενώ γνωρίζει αυτά τα στοιχεία, αρνείται να ψάξει για εναλλακτικές λύσεις, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αηδιαστική και παράλογη έλλειψη έγνοιας για την ανθρώπινη ζωή. Αν ακόμη πιστεύετε ότι είναι φυσικό επακόλουθο να είναι άπειρες οι ανθρώπινες ανάγκες, και όχι αποτέλεσμα του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε - περιβάλλον που μας εξαναγκάζει να ανταγωνιζόμαστε αναμεταξύ μας για επιβίωση- θα προσπαθήσω να παραθέσω και κάποια άλλα ευρύτερα παραδείγματα.<br /><br />Κάτι ανάλογο του <span style="font-weight: bold;">«λευκού πίνακα ζωγραφικής»</span> στον οποίο αναφέρθηκα πρωτύτερα, είναι η ιδέα ότι όλα τα παιδιά γεννιούνται κρατώντας έναν καθρέπτη, πάνω στον οποίο αντανακλάται ο κοινωνικός τους περίγυρος. Ένα παιδί που γεννιέται στην και μεγαλώνει στην Ιταλία από Ιταλούς, θα αναπτυχθεί με τις συνήθειες της Ιταλικής κουλτούρας: η προφορά, οι παραδόσεις, οι γεύσεις και όλα οι άλλοι παράγοντες θα αντανακλαστούν στο παιδί. Δεν γεννήθηκε με το γονίδιο του «Ιταλού», στο οποίο μπορεί να οφείλεται η συμπεριφορά του. Παρομοίως ένα παιδί που γεννήθηκε από Γερμανούς γονείς, αλλά υιοθετήθηκε στην Αγγλία, θα αναπτυχθεί εξ αντανακλάσεως με την Αγγλική κουλτούρα, μέσα στην οποία μεγαλώνει και όχι με την Γερμανική. Χαρακτηριστικά όπως η διάλεκτος, η παράδοση, η γεύση, δεν προϋπάρχουν στην ανθρώπινη φύση, πολύ δε περισσότερο η απληστία: κάποιος που ζει μόνος σ’ ένα νησί και δεν αντιμετωπίζει ανταγωνισμό για τροφή και νερό, δεν θα αναπτύξει το ένστικτο των «<span style="font-weight: bold;">απεριόριστων αναγκών</span>», με τον τρόπο που θα αναπτυχθεί σε κάποιον που ζει σ’ ένα χωριό μ’ εκατό κατοίκους και πρόσβαση σ’ ένα μόνο δέντρο με φρούτα και μόνο μία πηγή αγαθών...<br /><br />Επιπροσθέτως και κατ’ αναλογία, τα παραπάνω δεν περιορίζονται μόνο στο κόσμο τον ανθρώπων σαν εκδήλωση συμπεριφοράς που βασίζεται στα βιώματα. Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σκύλοι εκπαιδευόταν να επιτίθενται και να σκοτώνουν Γιαπωνέζους στρατιώτες. Ταυτόχρονα σ’ άλλες περιπτώσεις σκυλιά εκπαιδευόταν να συνοδεύουν τυφλούς. Τα σκυλιά που σκότωναν στρατιώτες δεν ήταν «κακά», όπως και τα σκυλιά που οδηγούν τυφλούς δεν είναι «καλά»: απλά είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης αναλόγως των συνθηκών, ακριβώς όπως κι εμείς κατηχούμαστε από το νομισματικό σύστημα.<br /><br />Το ερώτημα που τίθεται συχνά είναι: <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Δούλεψα για να αποκτήσω αυτά που έχω, γιατί πρέπει να δίδεται δωρεάν βοήθεια σ’ ανθρώπους στις υπανάπτυκτες χώρες;»</span></span><br /><br />Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι όσοι γεννιούνται σ’ αναπτυγμένες χώρες, που έχουν στη διάθεση τους ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, νοσοκομεία, σχολεία, αυτοκίνητα, τηλέφωνο, τηλεόραση, υπολογιστές και όλες τις μορφές της τεχνολογίας που κάνουν την ζωή μας ευκολότερη, δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα απολύτως στην δημιουργία αυτών των τεχνολογιών. Υπήρχαν ήδη. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουν πλήρη πρόσβαση σ’ όλες.<br /><br />Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι το <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span></span> που έχει προκύψει, δεν γίνεται αντιληπτό από τους περισσότερους ανθρώπους: Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν είναι ατελείωτες. Τουναντίον το ανταγωνιστικό περιβάλλον της αγοράς «δημιουργεί» ίσως ατελείωτες ανάγκες – ο ανταγωνισμός για επιβίωση είναι αποδεκτός – αλλά το να το αποδεχτούμε σαν δεδομένο για όλους αυτό είναι μάλλον υποκειμενικό και επισφαλές. Στη κοινωνία που ζούμε σήμερα, κίνητρο και μέτρο για την επιτυχία είναι η χρηματική ανταμοιβή και η συνεχής επιδίωξη πολλαπλασιασμού του (ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη), μοιάζει φυσικό επακόλουθο. Παρομοίως όμως το «βασικό πρόβλημα της οικονομίας» δεν είναι το υπέρτατο εμπόδιο για την μετάβαση σε μία <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους» (ΟΒΠ)</span></span>. Αν οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να πιστεύουν ότι θα απαιτούν υλιστικές απολαύσεις επ’ αόριστον, παρομοίως μπορούν να δεχθούν και το αντίθετο. Αυτό δεν είναι μία μεθοδολογία χωρίς βάση στο σημερινό σύστημα: σε μία ομιλία του προς του σπουδαστές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 2010, ο Αμερικανός ερευνητής μοντέλων που έχουν βάση σε διαφορετικά κίνητρα, <span style="font-weight: bold;">Dan Pink</span>, έθεσε προς συζήτηση τον παρακάτω αντισυμβατικό τρόπο προσέγγισης της απασχόλησης:<br /><br />Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, μια αυστραλιανή εταιρεία λογισμικού με την επωνυμία <span style="font-weight: bold;">Atlassian</span>, εισήγαγε ένα τέτοιο σύστημα που ονομάζεται <span style="font-weight: bold;">«FedEx days»</span> - που πιθανώς απορρέει από την ιδέα της παράδοσης και κατά την διάρκεια της νύχτας - στις επιχειρήσεις της. Η ιδέα είναι ότι, πολλές φορές το χρόνο, σ’ ολόκληρο το εργατικό δυναμικό παρέχεται 24 ώρες ελεύθερος χρόνος, για να κατασκευάσουν μια λύση σε ένα πρόβλημα δικής τους επιλογής. Τους επιτρέπεται να εργαστούν σ’ οτιδήποτε, χωρίς περιορισμούς στόχων ή προϋπολογισμών, αρκεί να μην σχετίζεται με την καθημερινή τους εργασία. Η Atlassian παραδέχεται ότι ορισμένες από τις πιο επιτυχημένες λύσεις λογισμικού της προέρχονταν από αυτές τις «FedEx days». Οι μηχανικοί που αναπτύσσουν τις ιδέες αυτές, υποκινούνται από την ευκαιρία που τους δίνεται να εκφράσουν τις δημιουργικές τους δυνατότητες και να παρουσιάσουν την ικανότητά τους και όχι λόγω κάποιας χρηματικής ανταμοιβής ή την ανάγκη για απόδοση οριοθετημένων αποτελεσμάτων.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί από το γίγαντα του Διαδικτύου, <span style="font-weight: bold;">Google</span>, το οποίο λειτουργεί με μια πολιτική γνωστή ως <span style="font-weight: bold;">«Twenty Percent time»</span>. Αντί να δοθεί η δυνατότητα ελεύθερης εργασίας εκτός στόχων και αντικειμένων μιας ή δύο ήμερων το χρόνο στο προσωπικό, οι μηχανικοί της Google δουλεύουν εκτός επίβλεψης της διοίκησης σε ποσοστό 20% του συνολικού χρόνου εργασίας τους. Η υιοθέτηση αυτού του τρόπου εργασίας είχε ως αποτέλεσμα μερικά από τα πιο <span style="font-weight: bold;">διάσημα «εργαλεία»</span> της εταιρίας: <span style="font-weight: bold;">Google News & Gmail</span>. Σε μία ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του <span style="font-weight: bold;">Standford</span> ο αντιπρόεδρος και υπεύθυνος προϊόντων έρευνας και εμπειρίας χρήστη, δήλωσε ότι το 50% όλων των νέων αυτών προϊόντων είναι απόρροια αυτού του τρόπου εργασίας.<br /><br />Οι τάσεις αυτές οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας ολόκληρης φιλοσοφίας, όσον αφορά τα κίνητρα της εργασίας, γνωστή ως <span style="font-weight: bold;">«ROWE»</span>(αποτελέσματα εκ του περιβάλλοντος εργασίας) . Η φιλοσοφία ROWE δέχεται ως γεγονός ότι, στις επιχειρήσεις αλλά και τον ευρύτερο κόσμο, ο μοναδικός αναγνωρισμένος παράγοντας για τη μέτρηση της επιτυχίας, είναι τελικά τα αποτελέσματα. Εξ αυτού, επιχειρήσεις που υιοθέτησαν την προσέγγιση της φιλοσοφίας «ROWE», δεν θέτουν στο προσωπικό τους περιορισμούς ωραρίων, γραφείων, αντικειμενικών σκοπών ή οποιαδήποτε άλλη απαίτηση η οποία εγκλωβίζει την δημιουργικότητα τους. Οι απασχολούμενοι μπορούν να εργαστούν όταν θέλουν, όπου θέλουν, για όποιους σκοπούς θέλουν, αρκεί να επιτευχθεί ό τελικός στόχος. Δεν καθοδηγούνται για το πώς ή πότε να κάνουν πράγματα, και ως αποτέλεσμα αυτό τους επιτρέπει να αναπτύξουν τις δικές τους μοναδικές δημιουργικές μεθόδους και τα κίνητρά τους. Ως αποτέλεσμα, σ’ όλες τις περιπτώσεις που υιοθετήθηκε η φιλοσοφία «ROWE» η ικανοποίηση και η δραστηριοποίηση των εργαζομένων έχει αυξηθεί και εξ αυτού και η συνολική παραγωγικότητα.<br /><br />Το 1993, η <span style="font-weight: bold;">Microsoft</span> ξεκίνησε ένα έργο μικρής τελικά απήχησης, για τη δημιουργία μιας ψηφιακής εγκυκλοπαίδειας, που ονομάζεται <span style="font-weight: bold;">Encarta</span>. Μπορεί να έχετε υποθέσει σωστά, ότι Encarta δεν έτυχε ευρείας αποδοχής, λόγω του γεγονότος ότι ήταν εμπορικά ανεπιτυχής. Αυτή η έλλειψη επιτυχίας, ήρθε ως φυσικό επακόλουθο, παρά τις μεγάλες επενδύσεις που καταβλήθηκαν στους επαγγελματίες που δημιουργούν τις καταχωρήσεις εγκυκλοπαίδειας, και εργάστηκαν υπό άριστες συνθήκες (αλλά υπό αυστηρές προθεσμίες παράδοσης), σε αντίθεση με όσα μας λένε για την καθοδήγηση των ανθρωπίνων επιτευγμάτων από το χρηματικό κίνητρο. Οκτώ χρόνια μετά την παρουσίαση της Encarta, ένα άλλο εγκυκλοπαιδικό έργο ξεκίνησε, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο. Στο μοντέλο αυτό, δεν υπάρχουν αμοιβές για τους συνεισφέροντες, ούτε υπάρχει κανένα άλλο είδος, υλιστικής ανταμοιβής. Είναι βασισμένο απλώς στο γεγονός, ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν να εκφράζουν τη δημιουργικότητά τους, όταν δοθεί η ευκαιρία να συνεισφέρουν σε ένα σκοπό που δεν περιορίζεται από προσωπικά οφέλη. Ως αποτέλεσμα, η <span style="font-weight: bold;">Wikipedia</span> είναι αναμφισβήτητα η πιο γνωστή ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια στον κόσμο σήμερα, με μεγάλη διαφορά, σε σχέση με την απήχηση της Encarta.<br /><br />Αυτό που αποδεικνύουν όλες αυτές οι επιτυχίες, είναι ότι επιτρέποντας στην ανθρώπινη φυλή να έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά, λιμνάζοντας στο ξεπερασμένο νομισματικό σύστημα, είναι απλώς αντιπαραγωγική και αναποτελεσματική. Όσο το δεχόμαστε αυτό, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια και η ηθική συμπεριφορά είναι ουσιαστικά αδύνατη.<br /><br /><span style="font-style: italic;"> <br />"Λέγαμε πόσο πολύ σημαντικό είναι, να επιτευχθεί, στον ανθρώπινο νου, η ριζική επανάσταση. Η κρίση είναι μια κρίση στη συνείδηση. Μια κρίση στην οποία δεν μπορούμε να δεχτούμε πια τα παλιά πρότυπα, τις αρχαίες παραδόσεις. Και, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που ο κόσμος είναι τώρα, με όλη την δυστυχία, τις συγκρούσεις, καταστροφική βία, την επιθετικότητα, και ούτω καθεξής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι όπως ήταν: εξακολουθεί να είναι βίαιος, επιθετικός, κτητικός, ανταγωνιστικός, και έχει χτίσει μια κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση..."</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Jiddu Krishnamurti</span></span><br /><br />Το άλλο μισό του <span style="font-weight: bold;">«βασικού οικονομικού προβλήματος»</span>, είναι αναμφισβήτητα λιγότερο ασαφές: <span style="font-weight: bold;">«οι πόροι του πλανήτη είναι πεπερασμένοι»</span>. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως: <span style="font-weight: bold;">«τα χρήματα είναι ο μόνος τρόπος για τη διανομή κάτι περιορισμένης ποσότητας»</span>.<br /><br /><br />Είναι αλήθεια ότι αν συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε περίπου 300 εκατομμύρια αυτοκίνητα με πετρέλαιο, θα μας τελειώσει. Είναι αλήθεια ότι αν συνεχίσουμε να θερμαίνουμε τα σπίτια μας με χρήση άνθρακα και φυσικού αερίου, θα μας τελειώσει. Είναι επίσης αλήθεια ότι, στο έργο του <span style="font-weight: bold;">«Η Δημοκρατία»</span>, ο Πλάτωνας προσδιόρισε ότι: <span style="font-weight: bold;">«Η αναγκαιότητα είναι η μητέρα της εφεύρεσης»</span>. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι, κάθε φορά που η ανθρωπότητα ξεμένει από μια φυσική πηγή, μια εναλλακτική λύση θα επιδιωχθεί. Αυτό δεν είναι λιγότερο αληθές σήμερα από ότι ήταν το 380 π.Χ.: συνειδητοποιώντας ότι οι ενεργειακές πηγές μας φθίνουν, μαζικές επενδύσεις έχουν γίνει σε «πράσινο» καύσιμο - ίσως περισσότερο από ότι έχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει. Το γεγονός είναι ότι θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την καύση όλων των ορυκτών καυσίμων από αύριο, χωρίς να ξεμείνουμε ποτέ από ενέργεια, χρησιμοποιώντας τις σύγχρονες τεχνολογίες. <span style="font-weight: bold;">Μόνο η Γεωθερμική ενέργεια, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί πηγή του ενεργειακού δυναμικού αρκετά ισχυρή για να τροφοδοτήσει τον κόσμο, όπως είναι τώρα, για τα επόμενα 4000 χρόνια.</span><br /><br /><br />Επιπροσθέτως, η θερμότητα του πυρήνα του Γης ανανεώνεται συνεχώς, επιτρέποντας στη γεωθερμική ενέργεια να τροφοδοτεί στην πραγματικότητα τα πάντα στη γη απείρως. Αν και έχω ασχοληθεί μόνο για λίγο με το θέμα της ενέργειας, δεν απαιτεί κάποιον εξειδικευμένο επιστήμονα για να αρχίσουμε να μαντεύουμε τον απεριόριστο αριθμό των πιθανών εναλλακτικών υλικών και των πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, δεδομένου της απίστευτα γνωστής τάσης του ανθρώπου προς την καινοτομία.<br /><br />Όταν ο <span style="font-weight: bold;">Franklin Delano Roosevelt</span>, 32ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, άρχισε ν’ αναζητά τρόπους για να εισέλθει η χώρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, <span style="font-weight: bold;">οι ΗΠΑ κατείχαν περίπου 600 μαχητικά αεροσκάφη</span>, και στερούνταν τα κεφάλαια για να κατασκευάσουν περισσότερα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ωστόσο, έχοντας πρόσβαση σε φυσικούς πόρους για την παραγωγή μαχητικών, κατασκεύαζαν 90.000 ετησίως, μέχρι το τέλος του πολέμου</span>.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι, σε περιόδους πολέμου, είμαστε κάτι παραπάνω από ικανοί να παράγουμε όπλα σε απίστευτους ρυθμούς, ανεξάρτητα από τη διαθεσιμότητα των χρημάτων. Φανταστείτε αν η ίδια αποτελεσματικότητα εφαρμοζόταν σε καιρούς ειρήνης, και αντ' αυτού επιλέγαμε να παράγουμε τρόφιμα να χτίζουμε σχολεία και νοσοκομεία αντί για μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό είναι μια απόδειξη για την πραγματική ικανότητά μας να παράγουμε αφθονία, όταν είναι απαραίτητο.<br /><br /><br />Ελπίζω ότι θα κρίνετε αυτό το άρθρο με ανοιχτό μυαλό. Προφανώς, είναι δύσκολο να δεχθούμε ότι όσα σας έχουν διδάξει οι δάσκαλοι σας και τα βιβλία, σχετικά με τον τρόπο που ο άνθρωπος λειτουργεί εντός αυτού του συστήματος, είναι ένας συνδυασμός ψεμάτων και ανοησιών, αλλά ελπίζω ότι είστε αρκετά ευφυή για να μην δεχθείτε το πρώτο πράγμα που ακούτε ή διαβάζετε, ως ευαγγέλιο. Σε έναν κόσμο, όπου τόσα πολλά, είναι συγκεντρωμένα με βάναυσο τρόπο, στα χέρια λίγων σε βάρος τόσο πολλών, είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι κάτι είναι πολύ λάθος. Καθήκον απέναντι στον εαυτό σας και σε όλους τους άλλους γύρω σας, είναι να μην σταματήσετε ποτέ τις ερωτήσεις. Να είστε δάσκαλος και μαθητής: <span style="font-weight: bold;">“Εμπνεύστε τον καθένα γύρω σας με το παράδειγμά σας”</span>.<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Τα χρήματα είναι σημαντικά μόνο σε μια κοινωνία, που οι πόροι για την επιβίωσή είναι περιορισμένοι και πρέπει να ελέγχονται και οι άνθρωποι δέχονται χρήματα ως μέσο ανταλλαγής για τους λιγοστούς αυτούς πόρους. Τα χρήματα είναι ένας κοινωνικός συμβιβασμός: δεν είναι φυσικός πόρος και δεν αντιπροσωπεύει κανέναν. Δεν είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά έχουμε εξαναγκαστεί να τα θεωρούμε..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Jacque Fresco</span><br /><br />Η μετάφραση είναι δική μου από το άρθρο "Το βασικό πρόβλημα της οικονομίας" του τεύχους Αυγ-Σεπ 2010 του Newsletter του κινήματος Zeitgeist...</div>

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Χρεωθήκαμε την ζωή με την γέννηση μας, και όλοι μας θα πληρώσουμε το τίμημα της με τον θάνατο μας! Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν ενδιάμεσα ...

Διαβάστε περισσότερα »