Reportaz News: Tέχνη

Η μουσική των ουράνιων σφαιρών

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTh4EWnhfYNrEAFhL1fvhfA3dUMv4IIf6BjsxCDaPmWG5E3rAL0bT4IzcnJ1If78DEGxPzjR65t4VwUL0pniJfBzJZDdDM-zXccSsxy6JGc3AVhQ49wZJRBadlfNC5rePaphG1OcMGlK12/s1600/87160a0647aeda179ca7065550b6a76e.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Η μουσική των ουράνιων σφαιρών" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTh4EWnhfYNrEAFhL1fvhfA3dUMv4IIf6BjsxCDaPmWG5E3rAL0bT4IzcnJ1If78DEGxPzjR65t4VwUL0pniJfBzJZDdDM-zXccSsxy6JGc3AVhQ49wZJRBadlfNC5rePaphG1OcMGlK12/s320/87160a0647aeda179ca7065550b6a76e.jpg" title="Η μουσική των ουράνιων σφαιρών" width="320" /></a></div>Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα”. <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων». Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!! 2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών. Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος». Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα. Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι. Όπως μας πληροφορεί ο Σιμπλίκιος, στο «Σχόλιά στο Περί Ουρανού» του Αριστοτέλους (7.468.21-469.30), «Οι Πυθαγόρειοι έλεγαν, ότι ένας αρμονικός ήχος παράγεται από την κίνηση των Ουρανίων Σωμάτων, και το συνελογίζονταν αυτό επιστημονικώς από την αναλογία των αποστάσεών τους• πράγματι όχι μόνον οι αναλογίες των αποστάσεων μεταξύ Ηλίου και Σελήνης, και Αφροδίτης και Ερμού, αλλά επίσης και των άλλων αστέρων, ανεκαλύφθησαν απ’ αυτούς. Όμως, αν η αποδοθείσα σ’ εμάς αιτία να μην ακούμε αυτήν την Αρμονία, λόγω του ότι έχουμε ανατραφεί με αυτήν και την έχουμε συνηθίσει, επέτρεψε κάποτε στον Πυθαγόρα να την ακούσει, όπως μας διηγούνται οι Πυθαγόρειοι, πολύ θα το θαυμάσω• διότι κι εκείνος είχε ανατραφεί με αυτήν, σαν τους άλλους ανθρώπους. Ίσως, λοιπόν, η ένσταση [του Αριστοτέλη] σ’ αυτήν την μαρτυρία δύναται να λυθεί ως ακολούθως, συμφώνως προς την Φιλοσοφία εκείνων των ανδρών: δεν είναι τα πάντα σύμμετρα το ένα με το άλλο, ούτε το κάθε τι είναι αισθητό σε κάθε τι, ακόμη και σ’ εμάς. Αυτό γίνεται φανερό και από τα σκυλιά, που οσφραίνονται από μακριά τα ζώα, τα οποία οι άνθρωποι δεν τα οσφραίνονται. Πόσο περισσότερο, επομένως, σε πράγματα που έχουν εκ φύσεως διαχωριστεί σε τέτοιο βαθμό, όσο τα άφθαρτα των φθαρτών, και τα ουράνια των επιγείων, είναι αληθές να πούμε ότι ο ήχος των Θείων Σωμάτων δεν είναι ακουστός στα θνητά αυτιά. Αλλά αν κάποιος, μπορούσε να έχει το φθαρτό τούτο σώμα εξαρτημένο από το φωτεινό και ουράνιο όχημά του, και της αισθήσεις του εξαγνισμένες, είτε εξ’ αιτίας καλής μοίρας είτε καλής ζωής είτε, επιπλέον, της ιερατικής τελεσιουργίας, αυτός θα μπορούσε να δει αυτά που είναι αόρατα στους άλλους, και να ακούσει αυτά που δεν είναι ακουστά στους άλλους, όπως λέγεται για τον Πυθαγόρα. Όσον αφορά τα Θεία και άυλα σώματα, όμως, αν παράγεται κάποιος θόρυβος εξ’ αυτών, δεν είναι ούτε πληκτικός ούτε καταστρεπτικός, αλλά διεγείρει τις δυνάμεις και τις ενέργειες των γενεσιουργών ήχων, και τελειοποιεί την αίσθηση που είναι σύστοιχος μ’ αυτούς. Έχει, επίσης, μίαν κάποια αναλογία προς τον ήχο που συμπίπτει με την κίνηση των φθαρτών σωμάτων. Αλλά ο ήχος που είναι μ’ εμάς, εξ’ αιτίας της ηχητικής φύσεως του αέρος, είναι μίαν κάποιαν ενέργεια της κινήσεως του απαθούς ήχου τους. Αν, λοιπόν, ο εκεί αήρ δεν είναι παθητικός, είναι φανερό, πως ούτε ο ήχος θα μπορούσε να είναι. Ο Πυθαγόρας, όμως, φαίνεται να έχει πει ότι άκουγε εκείνην [την Ουράνια] Αρμονία, σαν να εννοούσε τους αρμονικούς λόγους των αριθμών [των Ουρανίων Σωμάτων], και να άκουγε εκείνο που είναι ακουστό σ’ αυτούς. Κάποιος, όμως, ευλόγως θα απορήσει γιατί τα άστρα είναι ορατά στις ορατικές μας αισθήσεις, αλλά ο ήχος τους δεν είναι ακουστός στις ακοές μας; Σ’ αυτό πρέπει να απαντηθεί, ότι δεν βλέπουμε ούτε τα άστρα καθ’ αυτά• διότι δεν βλέπουμε ούτε τα μεγέθη αυτών, ούτε τα σχήματα, ούτε τα υπεραίροντα κάλλη. Ούτε βλέπουμε την κίνηση μέσω της οποίας παράγεται ο ήχος• αλλά βλέπουμε μίαν κάποιαν έκλαμψη αυτών, όπως το φως του Ηλίου περί την Γη, δίχως ο Ήλιος καθ’ αυτός να οράται από εμάς. Ίσως, επίσης, δεν θα ήταν θαυμαστό, η οπτική αίσθηση, ούσα αϋλοτέρα και έχοντας λάβει υπόσταση μάλλον συμφώνως προς την ενέργεια παρά προς το πάθος, και υπερέχουσα των άλλων αισθήσεων, να είναι άξια της αίγλης και της εκλάμψεως των Ουρανίων Σωμάτων, αλλά οι άλλες αισθήσεις δεν είναι προσαρμοσμένες γι’ αυτόν τον σκοπό». Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ). Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά. δες και <a href="http://eleysis69.wordpress.com/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%AC/" rel="nofollow" target="_blank" title="eleysis">Πλατωνικά Στερεά</a> Οπτικοακουστικό υλικό Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ηλίου! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/ZbIffp40U8w" width="495"></iframe> οι αστρονόμοι του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ καταγράφουν τους ήχους που παράγουν τα μαγνητικά κυκλώματα στην εξωτερική στιβάδα της ατμόσφαιρας του ήλιου που πάλλονται σαν χορδές μουσικών οργάνων! Οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετατρέψουν αυτούς τους Παλμούς σε ήχους και ιδού το αποτέλεσμα στο παραπάνω βίντεο. Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Αφροδίτης! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/L4ll-DxDmbw" width="495"></iframe> Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Γης! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/_bnU6K1y468" width="495"></iframe> Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Πλούτωνα! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/4xpR4hyPSlE" width="495"></iframe> Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Δία! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/e3fqE01YYWs" width="495"></iframe> Συναρπαστική καταγραφή των ήχων του Δία (ηλεκτρομαγνητικές «φωνές») από το Voyager της NASA. Οι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ηλεκτρομαγνητικά φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, την πλανητική μαγνητόσφαιρα κλπ. δημιουργούν «ηχοτόπους δονήσεων». Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, ακόμα και τρομακτικό. Ο Δίας ως επί το πλείστον αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Ολόκληρος ο πλανήτης, είναι κατασκευασμένος από αέριο, και δεν έχει στερεή επιφάνεια κάτω από την ατμόσφαιρα. Οι πιέσεις και θερμοκρασίες στο βάθος του Δία είναι τόσο υψηλές που τα αέρια υφίστανται μια σταδιακή μετατροπή σε υγρά που με την σειρά τους συμπυκνώνονται σταδιακά σε ένα μεταλλικό “πλάσμα” στο οποίο τα μόρια έχουν χάσει τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια. Οι άνεμοι του Δία έχουν ταχύτητα χίλια μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με το περιστρεφόμενο εσωτερικό. Το μαγνητικό πεδίο του Δία είναι τέσσερις χιλιάδες φορές ισχυρότερο από της Γης, και έχει κλίση 11° μοιρών απο τον άξονα περιστροφής. Αυτό προκαλεί μια ταλάντωση του μαγνητικού πεδίου, η οποία έχει μια βαθιά επίδραση στα παγιδευμένα ηλεκτρονικά φορτισμένα σωματίδια. Αυτό το πλάσμα φορτισμένων σωματιδίων επιταχύνεται πέρα από την μαγνητόσφαιρα του Δία, με ταχύτητες δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Είναι οι ταλαντώσεις αυτών των μαγνητικών σωματιδίων που δημιουργούν μερικούς από τους ήχους που ακούτε σε αυτή την εγγραφή. From an original CD: JUPITER NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research. Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Ιούς (δορυφόρος του Δία)! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/xF82dER6ifU" width="495"></iframe> In 1979, the two Voyager probes approached the Jovian system. The probes are carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. All these sounds were recorded while the Voyager probes were passing near Io, and assembled without manipulation. Extract from “Symphonies of the Planets vol.8 – Sphere of Io”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990. Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Κρόνου! Το υλικό του video και των ήχων – έχουν ληφθεί από τον Cassini – Huygens της ΝΑΣΑ κατά την αποστολή στον Κρόνο και τον Τιτάνα το 2007 και το 2003 αντίστοιχα <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/38pJhxCzR-I" width="495"></iframe> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/V_LChpv_Dc0" width="495"></iframe> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/LswSW60Zd4g" width="495"></iframe> Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ουρανού! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/EzQy9MsOMcE" width="495"></iframe> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/AxEa5KdPFRw" width="495"></iframe> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/UBCd3LtPiPE" width="495"></iframe> From an original CD: URANUS RINGS NASA-VOYAGER SPACE SOUNDS (1990) BRAIN/MIND Research. Fascinating recording of Uranus rings sounds (electromagnetic “voices”) by NASA-Voyager. The complex interactions of charged electromagnetic particles from the solar wind , planetary magnetosphere etc. create vibration “soundscapes”. The rings are thought to be relatively young, at not more than 600 million years old. The Uranian ring system probably originated from the collisional fragmentation of a number of moons that once existed around the planet. They are made of an extremely dark material. The majority of Uranus’s rings are opaque and only a few kilometers wide. Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Μιράντας (δορυφόρος του Ουρανού)! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/y486QawTdVk" width="495"></iframe> On the 24 January 1986, the probe Voyager 2 passes through the Uranus system. The probe is carrying different detectors : magnetometers, plasma detectors, low-energy charged particles detectors, cosmic rays detectors, radiowaves receivers. Recordings were made. Interractions of the solar wind with planet’s magnetosphere, magnetosphere itself, electromagnetic fields, charged particles emissions, charged particle interactions of the planet, its moons, and the solar wind. All this electromagnetic phenomenons can be transformed into electric signals, which can in turn be amplified and used to excite the membrane of a loud speaker ; thus making audible to the human ear the rustling of the cosmos. All these sounds were recorded while Voyager 2 was passing near Uranus’ moon Miranda, and assembled without manipulation. From “Symphonies of the Planet vol.2 – Miranda”, Nasa Voyager Recordings, Brain/Mind Research, 1990. Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ποσειδώνα! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/rwnpXll_A_E" width="495"></iframe> The sound of neptune , i haven’t hear this part on any other vid of neptune . from the Nasa Voyager . Neptune is the outermost planet of the gas giants. It has an equatorial diameter of 49,500 kilometers (30,760 miles). If Neptune were hollow, it could contain nearly 60 Earths. Neptune orbits the Sun every 165 years. It has eight moons, six of which were found by Voyager. A day on Neptune is 16 hours and 6.7 minutes. Neptune was discovered on September 23, 1846 by Johann Gottfried Galle, of the Berlin Observatory, and Louis d’Arrest, an astronomy student, through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier. Ολόκληρο το Σύμπαν δονείται από ήχους, από μουσικούς φθόγγους που ενωμένοι φτειάχνουν μουσική. Αυτό κατέδειξαν, αυτό κατέγραψαν οι έρευνες της ΝΑΣΑ . Δείτε και Ακούστε : <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/5ZYFaEZV-aQ" width="495"></iframe> Η συμφωνία των Πλανητών – Νο.2! <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/UAPNfKADA7Y" width="495"></iframe> In the late 1970s, NASA launched two small spacecraft, Voyager I and Voyager II, and sent them through our solar system, past the planets, and then far out into interstellar space. Voyager 1, now the most distant human-made object in the universe, and Voyager 2, close on its heels, continue their ground-breaking journey, studying the region in space where the Sun’s influence ends and the dark recesses of interstellar space begin. The entire Voyager program is considered by many to be the most productive, and certainly the most cost-effective, space program ever. Outer space is filled with all sorts of electronic waves. The two Voyager spacecraft detect these electronic signals and then, with radio transmitters as powerful as a small lightbulb, transmit the signals back to earth, where they are converted to audible sounds. Yes, I know: electronic waves and energy are not “sound.” These sounds were derived and created from the transmitted signals by converting the electronic waves to audible frequency. The resulting sounds are fascinating and haunting. through mathematical predictions made by Urbain Jean Joseph Le Verrier. This 10 minute clip is taken from “Symphonies Of The Planets – NASA Voyager Recordings, Volume 2.” There are 5 volumes total. It was released in 1992. ‘Share the journey of a 5 billion mile trek to the outer limits of our solar system. Hear the beautiful songs of the planets. The complex interactions of the cosmic plasma of the universe, charged electromagnetic particles from the solar wind, planetary magnetosphere, rings and moons create vibration “soundscapes” which are at once utterly alien and deeply familiar to the ear. Some of these sounds are hauntingly like human voices singing, giant Tibetan bowls, wind, waves, birds and dolphins. Many are familiar in a way unique for each listener.’ “Voyager has left our Solar System forever. The sounds on this recording will never be made again in our lifetime.” <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="495" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/-MmWeZHsQzs" width="495"></iframe> NASA Space Sounds – Information about the recordings and sample sounds of the planets, moons and rings of planets in our Solar System. These sounds are studied by doctors and scientists to this day, and are said to have a profound effect on the subconscious mind. For live 24hr sound from space, see:<a href="http://www.radio-astronomy.net/" rel="nofollow" target="_blank"> http://www.radio-astronomy.net/</a> <a href="http://eleysis69.wordpress.com/" rel="nofollow" target="_blank">ΠΗΓΗ</a></div></div>

Η μουσική των ουράνιων σφαιρών

Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε...

Διαβάστε περισσότερα »

Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

<a href="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s1600/orfeas_logo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;" target="_blank"><img alt="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s200/orfeas_logo.jpg" title="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" width="200" /></a>Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλιά της Θράκης. Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του. Πρώτος ποιητής και εμπνευσμένος αοιδός. <a href="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s1600/OrpheusBritonRiviere.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="Ο Μύθος του Ορφέα" border="0" height="186" src="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s320/OrpheusBritonRiviere.jpg" title="Ο Μύθος του Ορφέα" width="320" /></a>Η ζωή του δεν είναι παρά η ιστορία των κυρίαρχων και ακατανίκητων εκφράσεων της αρμονίας. Πολλοί από τους αρχαίους είχαν εξυμνήσει αυτή την υπέροχη δύναμη της λύρας του Ορφέα, αυτό το Θεϊκό μάγεμα που από τους ανθρώπους που τρέχουν να το ακούσουνε μεταδίδεται σε ολόκληρη τη φύση. Τα άγρια θηρία βγαίνουν από τις φωλιές τους και έρχονται να σταθούν μπροστά στα πόδια του, τα δέντρα, ακόμα και οι βράχοι μετακινούνται για να έρθουν να τον ακούσουν. <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s1600/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s320/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" title="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">(Ιάσονας, Αργοναυτική εκστρατεία)</td></tr></tbody></table>Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρίζοντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας. Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ. <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s1600/nymph_and_satyr.png" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Ευρυδικη & Σατυρος)" border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s200/nymph_and_satyr.png" title="(Ευρυδικη & Σατυρος)" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">(Ευρυδίκη & Σάτυρος)</td></tr></tbody></table>Μια μέρα που έτυχε να ξεφύγει από την ερωτική καταδίωξη ενός σάτυρου  τσιμπήθηκε από ένα φίδι που ήταν κρυμμένο στα χόρτα. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο. Ο Ορφέας μένει με τη θλίψη. Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε. Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της. Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη. Μέχρι να φθάσουν στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα! <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s1600/CerberusDante.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Εξημερωση Κερβερου)" border="0" height="221" src="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s320/CerberusDante.jpg" title="(Εξημερωση Κερβερου)" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">(Εξημέρωση Κέρβερου)</td></tr></tbody></table>Ο Ορφέας δέχθηκε τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει. Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του. <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="415" src="http://www.youtube.com/embed/LVrZRc5i8w8" width="495"></iframe> Σχετικά άρθρα: <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ellhnikh-mythologia-dias.html" target="_blank">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος πρώτο: ΔΙΑΣ</a> <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ploytonas-ellhnikh-mythologia.html" target="_blank">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Δευτερο: ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ</a> <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/artemis.html" target="_blank">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τρίτο: ΆΡΤΕΜΙΣ</a> <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/blog-post_5676.html">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τεταρτο: ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ</a>

Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλ...

Διαβάστε περισσότερα »

Πόσο ακόμα;

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo3S_-9DR1dAuDfK6rcHt7VuAz-2xBxAz7FnylLClay8v8hF_o2f4k2m1MHUC_4LEIJac7eh0Eyeqpyb9KbBr3GRm1G-s8HhGPCHyptZCMmTukhq-RcoverNIUJvbBFiJvaWmW7dz4aph8/s1600/293609_558236860871213_238884747_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Πόσο ακόμα;"><img alt="Πόσο ακόμα;" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo3S_-9DR1dAuDfK6rcHt7VuAz-2xBxAz7FnylLClay8v8hF_o2f4k2m1MHUC_4LEIJac7eh0Eyeqpyb9KbBr3GRm1G-s8HhGPCHyptZCMmTukhq-RcoverNIUJvbBFiJvaWmW7dz4aph8/s320/293609_558236860871213_238884747_n.jpg" title="Πόσο ακόμα;" width="495" /></a></div>Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής, μέσα σε λάσπες και μιαρά περιττώματα; Πόσο ακόμα θα βάζεις πάνω απ’ την αγάπη σου, εκείνον τον τρομαχτικό, εξευτελιστικό φόβο που σου μάθανε να φωνάζεις ζωή; Πόσο ακόμα θα ξεσκίζεις με βία κάθε σύναψη λογικής στο τρομαγμένο σου μυαλό; Πόσο ακόμα; Ξεκίνησες το ταξίδι μέσα στα σκοτεινά πέπλα της εποχής της άγνοιας. Πάλεψες σαν θηρίο με τα στοιχειά της φύσης αλλά και με τα τέρατα που δημιούργησε το μυαλό σου. Κατάφερες να τα δαμάσεις όλα, κατάφερες να γίνεις «άνθρωπος». Κι όμως, δεν μπόρεσες ποτέ να δεις καθαρά. Έφτιαξες συστήματα, θρησκείες, ιδεολογίες, περιουσίες. Έσφαξες τους άλλους, σφάχτηκες από άλλους, είδες τις «αλήθειες», μπήκες σε λίστες, έγινες νούμερο, έγινες αυθεντία, έγραψες ιστορία, χάραξες σύνορα, γκρέμισες όνειρα, βρώμησες τον τόπο με την τοξική σου ανάσα, αυτή που ζέχνει «πρόοδο» και κέρδος. Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής, σκουλήκι όμοιος, καταναλώνοντας μόνο για χάρη της αφόδευσης; Πόσο ακόμα θα βάζεις πάνω απ’ την αγάπη σου, εκείνο το τραγικό, αποτρόπαιο «πρέπει» που σου μάθανε να αποκαλείς ελευθερία; Πόσο ακόμα θα ξεσκίζεις με βία κάθε δεσμό που σε κρατά ενωμένο με τον συνάνθρωπο; Πόσο ακόμα; Βούτηξες στο βόθρο της ιδιοτέλειας, ανέχτηκες τη λοβοτομή, μίσησες την ομορφιά, βάφτισες «δίκαιο» τη σκλαβιά, έπεσες σε λήθαργο χωρίς όνειρα, αγόρασες ψεύτικες υποσχέσεις, πούλησες την αξιοπρέπεια για λίγη «ησυχία», καταράστηκες τη διαφορετικότητα, αναθεμάτισες το καινούργιο, εξιδανίκευσες τη μετριότητα, έκαψες τους «αιρετικούς», έσβησες τη φλόγα του έρωτα, έκρυψες από το φως κάθε σπόρο, κάθε σκέψη, κάθε ιδέα, κάθε συναίσθημα που θα μπορούσε να σε λευτερώσει. Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής; Πόσο ακόμα; Σύντομα θα σε πατήσουν τα πέλματα των ονειροπόλων. Σύντομα θα σε συντρίψουν οι κραυγές του πόθου τους. Σύντομα θα σε κάψουν οι φλόγες της επανάστασης. Σύντομα θα σε ξεχάσουν. Σύντομα αυτοί που νοιώθουν, θα συνεχίσουν το ταξίδι που εσύ άφησες στη μέση. <a href="http://methexiserratum.wordpress.com/" rel="nofollow" target="_blank" title="methexis">Methexis Erratum</a></div>

Πόσο ακόμα;

Πόσο ακόμα θα σέρνεσαι καταγής, μέσα σε λάσπες και μιαρά περιττώματα; Πόσο ακόμα θα βάζεις πάνω απ’ την αγάπη σου, εκείνον τον τρομαχτικό, ε...

Διαβάστε περισσότερα »

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s1600/leadership-48.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι"><img alt="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s640/leadership-48.jpg" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" width="513" /></a></div>«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις» - Νικολό Μακιαβέλι Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως και σήμερα μια ιδιαίτερη αρνητική χροιά. Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει, ότι όταν ο Μακιαβέλι κείτονταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του, τον πίεζαν να αναθεματίσει τον Σατανά και όλα του τα έργα. Εκείνος υποτίθεται ότι απάντησε: «Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσω εχθρούς». Μήπως λοιπόν ο Μακιαβέλι ήταν όντως «ο φιλόσοφος του Σατανά»; Ο Μακιαβέλι ήταν ένα παιδί της Αναγέννησης, δηλαδή μιας εποχής οπότε ανοίχτηκαν πολλές νέες προοπτικές σε όλους τους τομείς του πολιτισμού. Μελετώντας τον Ηγεμόνα υπό το πρίσμα της ιστορίας και της φιλοσοφίας, παρατηρεί κανείς ανεξάρτητα από την όποια ηθική αξιολόγηση του έργου, νέα ριζοσπαστικά στοιχεία. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά το έργο του πολιτικού απαλλαγμένο από κάθε είδους μεταφυσική, ηθική ή θεολογική παραφιλολογία. Με τον Μακιαβέλι ξεκινά η πολιτική φιλοσοφία των νεότερων χρόνων, η οποία αντιλαμβάνεται το κράτος σαν ένα είδος οργανισμού που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξετάζει το επάγγελμα του πολιτικού χωρίς να φοράει τα γυαλιά της ηθικής. Ο Μακιαβέλι είναι ο εμπνευστής της διδασκαλίας της πολιτικής σύνεσης. Η διδασκαλία της σύνεσης βασίζεται στην εμπειρία. Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος των νεότερων χρόνων, ο οποίος στηρίζει τη θεωρία του σε συγκεκριμένες εμπειρίες και παρατηρήσεις. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο, που τον συνδέει με σημαντικούς ερευνητές της εποχής του, οι οποίοι θεμελίωσαν τις εμπειρικές φυσικές επιστήμες, όπως για παράδειγμα ο αστρονόμος Κοπέρνικος. Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του Μακιαβέλι είναι γεμάτο παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύει τις θέσεις του και τα οποία αντλεί από τις ακόλουθες δύο πηγές: τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και περιστατικά που αναφέρονται στα συγγράμματα των ιστορικών. Ο Ηγεμόνας Το ουσιώδες της σκέψης του Μακιαβέλι είναι συμπυκνωμένο σε ένα κείμενο που γράφτηκε τάχιστα, μέσα σε λίγους μήνες, στα τέλη του 1513. Ο Ηγεμόνας, από τα πλέον ονομαστά βιβλία στην ιστορία του πολιτικού στοχασμού, σηματοδοτεί πραγματική καινοτομία. Δημιουργεί κατά πολλούς τρόπους ρήξη με τις προηγούμενες πολιτικές σκέψεις. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία ο Μακιαβέλι επεκτείνει στοχασμούς του Αριστοτέλη ή του Πολύβιου. Ωστόσο οι ασυνέχειες υπερτερούν ευρέως των κληροδοτημάτων. Λόγω ακριβώς της εγγενούς καινοτομίας του, ο Ηγεμόνας δεν έχει πάψει να γίνεται αντικείμενο μελετών, σχολιασμών, επαίνων, μομφής, επιθέσεων απομιμήσεων και συχνά παρερμηνειών εδώ και περίπου τέσσερις αιώνες. Ο Χόμπς, ο Σπινόζα, ο Μάρξ και πολλοί άλλοι υπήρξαν προσεκτικοί και παθιασμένοι αναγνώστες του έργου. Ελάχιστα κείμενα έχουν προκαλέσει τόσο έντονη γοητεία και τόσο μεγάλη απόρριψη, ίσως και τόσες παρεξηγήσεις. Μια από τις λέξεις κλειδιά αυτού του κειμένου είναι η virtu. Δεν πρόκειται διόλου για την «αρετή» με τη συνηθισμένη έννοια. Η λέξη virtu καταδεικνύει εδώ τη δύναμη, την ικανότητα δράσης, την επιτηδειότητα την οποία επιδεικνύει κανείς σε μια ενέργεια που το αποτέλεσμα της είναι, το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης. Ο πολιτικός αγώνας, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από τη virtu. Εξαρτάται, επίσης, από αυτές τις ίδιες τις καταστάσεις, από την εξέλιξή τους, από τις ενδεχόμενες αιφνίδιες μεταβολές τους. Αυτό το μερίδιο του τυχαίου, ο Μακιαβέλι το αποκαλεί fortuna – η τύχη, η ειμαρμένη, οι τυχαίες και μεταβαλλόμενες περιστάσεις. Διότι ίδιον των ανθρώπινων καταστάσεων είναι να παραμένουν ανοιχτές, κινούμενες, επιρρεπείς σε ξαφνικές και απρόβλεπτες μετατροπές. Η συγκεκριμένη τέχνη του ηγεμόνα ασκείται στο σημείο συνάντησης της fortuna και της virtu: το θέμα είναι να παραμείνει αποτελεσματικός σε ένα κόσμο όπου τα δεδομένα αλλάζουν και μας διαφεύγουν αδιάκοπα. Εκείνο που σκιαγραφεί ο Μακιαβέλι είναι, κατά μία έννοια, μια γενική θεωρία της δράσης: ούτε πλήρως κυρίαρχης (η τύχη ματαιώνει τα σχέδιά μας), ούτε παντελώς αδύναμης (τα σχέδιά μας προσαρμόζονται και ματαιώνουν τα τυχαία γεγονότα). Η τέχνη του πολέμου είναι ένα βιβλίο λιγότερο γνωστό και λιγότερο κουραστικό, τουλάχιστον φαινομενικά. Ωστόσο ο Μακιαβέλι δεν διστάζει να γράψει ότι αυτή η τέχνη του πολέμου είναι η μόνη που ταιριάζει σ’ αυτόν που διοικεί. Και εδώ, πάλι, ο λόγος είναι απλός: αυτός ο οποίος κατέχει τούτη την τέχνη αλλά δεν έχει ακόμη την εξουσία, θα καταφέρει να την κατακτήσει. Και αυτός ο οποίος έχει την εξουσία θα καταφέρει να τη διατηρήσει εναντίον των αντιπάλων του. Αντιθέτως αυτός ο οποίος δεν κατέχει τούτη την τέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να κατακτήσει την εξουσία αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει, ούτε θα μπορέσει να τη διατηρήσει αν το έχει ήδη πετύχει. Είναι λοιπόν ουσιώδες να είναι κανείς «οπλισμένος», όπως λέει ο Μακιαβέλι, πράγμα το οποίο δε σημαίνει να έχει όπλα, αλλά να κατέχει την τέχνη του πολέμου, να γνωρίζει τους νόμους της νικηφόρου μάχης. Ο Μακιαβέλι δεν πλέκει το εγκώμιο του πολέμου. Στη σκέψη του δεν πρόκειται καν περί προτίμησης, αλλά περί διαπίστωσης: αυτή είναι η λειτουργία της πραγματικότητας. Η μεταβολή που εισάγει η σκέψη του Μακιαβέλι συνίσταται εν κατακλείδι στην αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου όπως ακριβώς είναι. Να πάψουμε να κρίνουμε, να θρηνούμε, να ονειρευόμαστε, να συγχέουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα. Να προσπαθούμε, αντίθετα, να αποσυναρμολογούμε τους μηχανισμούς της πραγματικής λειτουργίας της εξουσίας, των ανθρώπινων σχέσεων, της ιστορίας. Ο Μακιαβέλι περιορίζει το πεδίο του πολιτικού στοχασμού σε ένα κεντρικό θέμα: παίρνω την εξουσία (αν δεν την έχω) ή τη διατηρώ (αν την έχω). Οι έννοιες – κλειδιά δεν είναι πλέον η philia («φιλία» στα αρχαία ελληνικά), αυτή η έμφυτη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που διέκρινε ο Αριστοτέλης, ούτε η humanitas («ανθρωπιά» στα λατινικά) την οποία ο Κικέρων καθιστούσε το ελατήριο των δημόσιων πραγμάτων στην κοινότητα των ανθρώπων. Αυτή η επιστήμη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον Μακιαβέλι με τρόπο κυρίως δυναμικό και όχι στατικό. Αυτό είναι το δεύτερο νέο σημείο: η πολιτική είναι μόνιμη πάλη, αέναη κίνηση, συνεχώς δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: να δημιουργηθούν νέα κράτη. Διότι ο ηγεμόνας οφείλει να αποβλέπει στην επέκταση του, επομένως να έχει το σχέδιο για την απόκτηση νέων κρατών, για την επέκταση της κυριαρχίας και της εξουσίας του. Στην αντίθετη περίπτωση θα χαθεί, διότι όλοι οι άλλοι θα αυξηθούν εις βάρος του. Η τακτική εκείνου που κυβερνά, λοιπόν, εγγράφεται σε μια κίνηση δίχως τέλος: μάχη για την επέκταση, άμυνα εναντίον των αντιπάλων δυνάμεων, χωρίς να παραλείπει να λαμβάνει υπόψη τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τις αιφνίδιες και επικίνδυνες αλλαγές που προκαλούνται από τα πάθη του λαού. Η δυναμική δεν σταματά ποτέ. Η ρήξη που πραγματοποιείται με τη σκέψη του Μακιαβέλι είναι η επικέντρωση της πολιτικής ανάλυσης στο παιχνίδι των πολιτικών παθών. Είναι ο πρώτος που συλλαμβάνει με τρόπο τόσο σαφή και ριζοσπαστικό την πολιτική ως διαμάχη παθών (πάθος για επικυριαρχία, πάθος για διακυβέρνηση, πάθος για εκδίκηση) συνδεδεμένων με αγώνες οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων. Αυτό το παιχνίδι περιπλέκεται εξαιρετικά από τις παρεμβάσεις των παθών του πλήθους. Το να καταλάβει κάποιος την εξουσία και να τη διατηρήσει, σε τελική ανάλυση τι είναι; Τίποτε άλλο παρά η βέλτιστη προς τα συμφέροντα του χρήση των ανθρώπινων παθών και των αυταπατών που τα συντηρούν. Από αυτή την άποψη, η σκέψη του Μακιαβέλι εξετάζει μόνο την αποτελεσματικότητα. Η επιτυχία, για τον ηγεμόνα, επιτυγχάνεται με συγκεκριμένη και σύμφωνα με τις περιστάσεις επιδεξιότητα, και όχι σε σχέση με ιδανικά, ή ηθικά πρότυπα ή κανόνες. Το ουσιώδες είναι να πετύχεις το σκοπό σου, ασχέτως του τύπου των χρησιμοποιούμενων μέσων. Βεβαίως, αυτή η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών συνέβαλε στο να κριθεί αρνητικά η σκέψη του Μακιαβέλι. Επέτρεψε επίσης την πραγματοποίηση της διολίσθησης από τον όρο «μακιαβελιστής» (που του ανήκει αποκλειστικά) στον όρο «μακιαβελικός» (που του αποδίδεται λανθασμένα). Εν τούτοις, αυτή η ριζική απαισιοδοξία έχει το καλό ότι φέρνει απροκάλυπτα στο φως τη δύναμη των ανθρώπινων παθών και τις αδιάκοπες συγκρούσεις των. Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Μακιαβέλι για διάφορα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι φιλοσοφούσε ανέξοδα κλεισμένος στο γραφείο του. Υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτικός και διπλωμάτης. Το έργο του γράφτηκε όταν αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να μείνει για κάποιο διάστημα μακριά από την πολιτική και με την ελπίδα ότι τα βιβλία θα τον βοηθούσαν να επανέλθει στην πολιτική σκηνή της Φλωρεντίας. <a href="http://axia-logou.blogspot.gr/" rel="nofollow" target="_blank" title="axia">ΠΗΓΗ</a></div>

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις» - Νικολό Μακιαβέλι Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως ...

Διαβάστε περισσότερα »

O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrVwVOblxTIVkNDOKBe46469v8XOZUEdmsIFqtMnC191BzKpAMX-sx9S0ElRJs9IMW5TT1O6fVailW6VeQYOZRi2OQ6vOl7Wvff467Hxai6sQu8NSjm1aNj4KmF_MTlh7b67SDFX84A_N6/s1600/amadeus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι"><img alt="O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι" border="0" height="179" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrVwVOblxTIVkNDOKBe46469v8XOZUEdmsIFqtMnC191BzKpAMX-sx9S0ElRJs9IMW5TT1O6fVailW6VeQYOZRi2OQ6vOl7Wvff467Hxai6sQu8NSjm1aNj4KmF_MTlh7b67SDFX84A_N6/s320/amadeus.jpg" width="320" /></a></div>«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος Αμεντέο Μοντιλιάνι. Το «χαρμόσυνo» αρκετοί θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Ίσως ο «Μόντι», όπως ήταν το ψευδώνυμο του, για πολλούς και ιδιαίτερα της εποχής του, να ήταν περισσότερο ένας «σκληρός» και «καταστροφικός» ήχος. Σίγουρα όμως έγινε το «πλουσιοπάροχο ποτάμι» που επιθυμούσε. Ο Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι γεννήθηκε στο Λιβόρνο, στις 12 Ιουλίου 1884. Η αστική οικογένεια του σύντομα καταρρέει οικονομικά. Ο «φιλάσθενος» πιτσιρικάς, αποτέλεσμα της φυματίωσης που τον χτύπησε στα πρώτα χρόνια της ζωής, αγάπησε από νωρίς την ζωγραφική και σε ηλικία μόλις 14 χρόνων άρχισε τα μαθήματα πάνω στην τέχνη που στο μέλλον θα αποτελέσει το δημιουργικό καταφύγιο του. Ο Μοντιλιάνι θα βαλθεί να αποδείξει στην οικογένεια του, στους φίλους του αλλά κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό, ότι μπορούσε να γίνει αυτό που τελικά έγινε, ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους του 20ου αιώνα. Στα 17 του γράφεται στη στην Ελευθέρα Σχολή Μελέτης Γυμνού (Scuola libera di Nudo) της Φλωρεντίας και ένα χρόνο αργότερα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βενετίας. Ανυπάκουος και εμπνευσμένος από τους «καταραμένους» ήρωες του, τον Toulouse-Lautrec αλλά και τον Νίτσε, ακολουθεί μια ζωή βασισμένη στην αταξία και στις καταχρήσεις. Αλκοόλ και ναρκωτικά θα αποτελέσουν αναπόσπαστα κομμάτια της σύντομης ζωής του. Τα βήματα των ηρώων του αναζήτησε και στο Παρίσι, το 1905. Άλλωστε η Γαλλική πρωτεύουσα υπήρξε το καλλιτεχνικό όνειρο, όλων των «ανήσυχων» της εποχής. Εκεί, θα βρει στέγη στο Le Bateau-Lavoir, ένα κοινόβιο για τους ανέστιους καλλιτέχνες. Το παριζιάνικό προάστιο της Μονμάρτης θα φιλοξενήσει τον Μοντιλιάνι για τρία χρόνια. Σε αυτό το διάστημα ο Μοντιλιάνι αναπτύσσει το δικό του ιδιαίτερο ύφος, μια πρωτότυπη και προσωπική τεχνοτροπία. Τα γυμνά μοντέλα αποτέλεσαν σημείο έμπνευσης για τον Ιταλό ζωγράφο αλλά και σημείο αναγνώρισης. Ο ίδιος έλεγε ότι «οι όμορφες γυναίκες που αξίζει να ζωγραφίσει ή να σμιλέψει κανείς μοιάζουν συχνά να επιβαρύνονται από τα ρούχα τους». Η άστατη ζωή του σε συνδυασμό με τις κοινωνικές συνθήκες της περιόδου τον και την τραγική οικονομική κατάσταση του ιδίου, τον οδήγησαν στην απόγνωση και αποφασίζει να αποχωρήσει από το Παρίσι και να επιστρέψει στο Λιβόρνο. Η ιδιαίτερη πατρίδα του όμως φάνταζε μικρή για να χωρέσει την ιδιοφυϊα και τις αγωνίες του, έτσι το 1909 ταξιδεύει και πάλι για το Παρίσι, αλλά αυτή τη φορά αποφασισμένος να εγκατασταθεί μόνιμα στη συνοικία Μονπαρνάς. Ως άλλος «Λοτρέκ» βυθίζεται στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τον πληρωμένο έρωτα. Σύντομα, όμως το «άγιο ρεμάλι» συναντά τον πρώτο μεγάλο του έρωτα, τη Ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα. Οι συνεχείς εκρήξεις του θα την απομακρύνουν και μετά από ένα χρόνο θυελλώδους σχέσης, η Αχμάτοβα επιστρέφει στο σύζυγό της. Η φυγή της τσακίζει τον συναισθηματικό του κόσμου. Ναρκωτικά και αλκοόλ, ακόμη μία φορά, θα αποτελέσουν τα «νηπενθή του φάρμακα». Η συνάντηση με τον Ρουμάνο γλύπτη Κονσταντίν Μπρανκούζι θα του ανοίξει το κόσμο της γλυπτικής. Ένα κόσμο που ο Μοντιλιάνι θα αγαπήσει τόσο που για έξι χρόνια θα του αφιερωθεί ολοκληρωτικά, ξεχνώντας σχεδόν τη ζωγραφική. Δυστυχώς, ο ίδιος κατέστρεψε τα περισσότερα έργα του. Ωστόσο πρόλαβε να εκθέσει ορισμένα από αυτά στο Φθινοπωρινό Σαλόνι του 1912. Εκείνη τη περίοδο ο Μοντιλιάνι εξασφαλίζει χρήματα πουλώντας σχέδια του. Λέγεται ότι κρατώντας ένα χαρτί και ένα μολύβι, έμπαινε στα καφέ και αντάλλασσε σχέδια, τα οποία ζωγράφιζε επιτόπου, με κάποια ποσότητα αλκοόλ, ενώ η υγεία του επιβαρύνεται όλο και περισσότερο. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπά και ο φιλάσθενος Μοντιλιάνι δεν γίνεται δεκτός στο στρατό, παρά την επιθυμία του. Η ολοκληρωτική αφοσίωση στη ζωγραφική μοιάζει σχεδόν μονόδρομος και με την βοήθεια του Λέοπολντ Ζμπορόφσκι, ενός εμπόρου τέχνης, μετατρέπει τη σκοτεινή περίοδο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, σε περίοδο δημιουργίας. Σε διάστημα πέντε ετών (1915-1920) Μοντιλιάνι ζωγράφισε πάνω από τριακοσίους πίνακες, πραγματοποιώντας παράλληλα την πρώτη – και τελευταία- του έκθεση το 1917. Την ίδια περίοδο, γνωρίζει και την 19χρονη Ζαν Εμπιτέρν, τη γυναίκα που θα τον συντροφεύσει μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και θα του χαρίσει τη μοναδική απόγονο του. Μαζί θα ταξιδέψουν στην Κυανή Ακτή, όπου θα ζωγραφίσει τους πιο δημοφιλείς του πίνακες. Εκεί θα γραφτεί και ο επίλογος της ζωής του, καθώς όντας επιβαρημένος από τις καταχρήσεις, προσβάλλεται από μηνιγγίτιδα και στις 24 Ιανουαρίου 1920, ο Μοντιλιάνι αφήνει την τελευταία του πνοή. Μια μέρα αργότερα, η εννέα μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, Ζαν Εμπιτέρν, αδυνατώντας να δεχτεί την απώλεια, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της πηδώντας από το παράθυρο. <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/kfBo7AYfTIE" width="420"></iframe> <a href="http://tvxs.gr/">πηγή</a></div>

O «καταραμένος» Αμεντέο Μοντιλιάνι

«Θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη». Έτσι ονειρεύτηκε τη ζωή του ο Ιταλός ζωγράφος Αμεντέ...

Διαβάστε περισσότερα »

Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdlsRIQGEo6zbXy3YBm3wkCyFXk1vLPD8CBc9Kn_7v_aYX68Iv-8GfcXvpccvxhmMQ5FbsBUsqSFQaxRXnYgZqK7IImXIGSLYi2AZUsYeHdWj9_G7cdGu8CJUlfaab3bmuTRU-5YCRpVI/s1600/to-telos-ths-dhmokratias.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ." border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdlsRIQGEo6zbXy3YBm3wkCyFXk1vLPD8CBc9Kn_7v_aYX68Iv-8GfcXvpccvxhmMQ5FbsBUsqSFQaxRXnYgZqK7IImXIGSLYi2AZUsYeHdWj9_G7cdGu8CJUlfaab3bmuTRU-5YCRpVI/s320/to-telos-ths-dhmokratias.jpg" title="Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ." width="279" /></a></div>Στις 13 Ιουνίου του 323π.Χ. πεθαίνει ο Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας. Ο θάνατος του ανίκητου στρατηλάτη γεννάει στους υπόδουλους Αθηναίους την ελπίδα πάλι για ελευθερία. Αποστέλλοντας μήνυμα συσπείρωσης και στις άλλες ελληνικές πόλεις δημιούργησαν έναν αντιμακεδονικό συνασπισμό, στον οποίο όμως μόνον η μειοψηφία συνέτρεξε. Περιέργως σε αυτή την κρίσιμη καμπή για την ιστορία της δημοκρατίας, στρατηγός του εγχειρήματος ήταν ο Λεωσθένης, δηλαδή το σθένος του λαού. Η πρώτη μάχη μεταξύ Λεωσθένους και Αντιπάτρου δίδεται στις Θερμοπύλες με νικητές τους Αθηναίους. Ο Αντίπατρος νικημένος οχυρώνεται στη Λαμία, εξ’ου και η ονοματοδοσία του πολέμου ως Λαμιακός. Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους πολιορκούν τον Μακεδόνα στρατηγό αυτοκράτορα της Ευρώπης, και μετά την προσχώρηση και των Θεσσαλών στο στρατόπεδο των Αθηναίων, ο Αντίπατρος ζητάει συνθηκολόγηση. Οι Αθηναίοι απαιτούν παράδοση η οποία δεν γίνεται δεκτή, με τη συνέχιση της πολιορκίας που οδηγεί στον βαρύτατο τραυματισμό και θάνατο του Λεωσθένους με αντικατάστασή του από τον Αντίφιλο. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Ο Αντίπατρος καλεί σε βοήθεια τον συνΒασιλέα Κρατερό από την Κιλικία με 11.000 εμπειροπόλεμους Μακεδόνες. Οι Αθηναίοι προσπαθούν δια θαλάσσης να εμποδίσουν την είσοδο του Κρατερού από τον Ελλήσποντο, αλλά η συντριπτική υπεροχή της ναυτικής δύναμης του Μακεδόνος Κλείτου κατά 240 νήες οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή του Αθηναϊκού στόλου. Με τη συσπείρωση του Μακεδονικού στρατού η πλειοψηφία των συμμάχων των Αθηναίων εγκαταλείπουν το πεδίον της μάχης και μόνον Αθηναίοι και Αιολείς μένουν μέχρι την πλήρη καταστροφή. Ο Αθηναίος ρήτωρ Φωκίων αποσοβεί την απόβαση του Κλείτου στην ανοχύρωτη Αθήνα και την είσοδο του Μακεδονικού στρατού στην πόλη. Οι Αθηναίοι ηττημένοι αποδέχονται τους βαρείς όρους. Τον Οκτώβρη του 322 εγκαθίσταται μακεδονική φρουρά στη Μουνιχία, καταλύεται η δημοκρατία και επιβάλλεται τιμοκρατία, δηλαδή να θεωρούνται πολίτες της Αθήνας οι έχοντες περιουσία τουλάχιστον 2.000 αττικών δραχμών. Οι διώξεις των Δημοκρατικών Αθηναίων ήταν ανηλεείς. Ο Δημοσθένης που είχε κληθεί από την εξορία για να βοηθήσει την Αθήνα στις δύσκολες αυτές στιγμές πίνει δηλητήριο για να γλιτώσει τα φριχτά βασανιστήρια. Στον Υπερείδη ακρωτηριάζουν τη γλώσσα και εν συνεχεία τον θανατώνουν. Όλοι οι γνωστοί δημοκρατικοί διώκονται και θανατώνονται σε όλη την Ελληνική επικράτεια. Οι ολιγαρχικοί της Αθήνας ήταν ικανοποιημένοι με την εξέλιξη αλλά γνώριζαν ότι και αυτές οι βιαιότητες δεν ήταν αρκετές. Σε αντίστοιχες πράξεις είχαν προβεί και επί Τριάκοντα Τυράννων, σε διωγμούς και μαζικές δολοφονίες αλλά η δημοκρατία ξαναγεννήθηκε. Την δημοκρατία την γεννούσε ο φτωχός Αθηναϊκός λαός. Οι αριστοκρατικοί έπρεπε μια και για πάντα να ξεριζώσουν το “κακό” και αυτό έκαναν. Με τη συμβολή του Αντιπάτρου, εκπάτρισαν μία ολόκληρη κοινωνική τάξη, τους Θήτες στα έλη της Θράκης. Η δημοκρατία των Αθηναίων, η πολιτεία των απλών πολιτών είχε πεθάνει για πάντα. <a href="http://demo.kratia.gr/category/politeia/" rel="nofollow" target="_blank">Πολιτεία</a>

Το τέλος της Δημοκρατίας. Οκτώβρης 322π.Χ.

Στις 13 Ιουνίου του 323π.Χ. πεθαίνει ο Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας. Ο θάνατος του ανίκητου στρατηλάτη γεννάει στους υπόδουλους Αθηναίους τ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η αρχαία τεχνολογία ζωντανεύει

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoo3SnArDKX012tiAzWZkggi60MQZ1PpEi_gjEp-46nlU-0LbqVAHIQufWfBGW7Xt4WkWEr14CjUK0WIWFBzReuZcO2ZMhzkh1Ww1l8IQXvsfKJ5Q2IYvR7-PJDIQmAKAJU8BzgKSXCjA/s1600/h-arxaia-texnologia-zwntaneyei.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Η αρχαία τεχνολογία ζωντανεύει" border="0" height="281" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoo3SnArDKX012tiAzWZkggi60MQZ1PpEi_gjEp-46nlU-0LbqVAHIQufWfBGW7Xt4WkWEr14CjUK0WIWFBzReuZcO2ZMhzkh1Ww1l8IQXvsfKJ5Q2IYvR7-PJDIQmAKAJU8BzgKSXCjA/s320/h-arxaia-texnologia-zwntaneyei.JPG" title="Η αρχαία τεχνολογία ζωντανεύει" width="320" /></a></div>Το μουσείο αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας του Κώστα Κοτσανά λειτουργεί στο Κατάκολο υπό την αιγίδα του Δήμου Πύργου και ξαναζωντανεύει 300 περίπου λειτουργικά ομοιώματα εξαιρετικών εφευρέσεων του αρχαιοελληνικού τεχνολογικού θαύματος (από το ρομπότ - υπηρέτρια του Φίλωνος μέχρι τον κινηματογράφο του Ήρωνος και από το αυτόματο ωρολόγιο του Κτησιβίου μέχρι τον αναλογικό υπολογιστή των Αντικυθήρων) που καλύπτουν την περίοδο από το 2000 π.Χ. μέχρι το τέλος του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Πρόκειται για την εγκυρότερη και πληρέστερη έκθεση του είδους της παγκοσμίως. Αυτή η έκθεση έχει κερδίσει την εκτίμηση των ξένων που σε κάθε ευκαιρία εκθειάζουν την προσπάθεια αυτή. Νεότερες εκδόσεις αλλά και δημοσιεύματα έρχονται να προστεθούν σε τόσα άλλα που ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Ενδεικτικά θα αναφερθούμε στον κολακευτικότατο σχολιασμό του μουσείου από το γερμανόγλωσσο περιοδικό FOCUS ως φωτεινό παράδειγμα στην Ελλάδα, ή την επιλογή του μουσείου από τον δημοφιλή –επίσης γερμανόγλωσσο- ταξιδιωτικό οδηγό «PELOPONΝES» των εκδόσεων DUMONT στους 10 κορυφαίους προορισμούς της Πελοποννήσου και στους δύο σημαντικότερους της Ηλείας (το μουσείο αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας στο Κατάκολο και ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας) που πρέπει να επισκεφθεί οπωσδήποτε κάποιος περιηγητής. Αυτό και μόνο διαφοροποιεί την περιοχή της Ηλείας από οποιοδήποτε άλλο τουριστικό προορισμό παγκοσμίως. Σκοπός του μουσείου είναι να αναδείξει αυτή τη σχετικά άγνωστη πτυχή του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων και να αποδείξει ότι η αρχαιοελληνική τεχνολογία λίγο πριν το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου ήταν εξαιρετικά όμοια με τις απαρχές της σύγχρονης τεχνολογίας μας. Οι κοχλίες και τα περικόχλια, οι οδοντωτοί τροχοί και οι κανόνες, οι τροχαλίες και οι ιμάντες, οι αλυσοτροχοί και οι αλυσίδες, τα πολύσπαστα και τα βαρούλκα, τα έμβολα και οι κύλινδροι, οι υδραυλικοί ελεγκτές και οι βαλβίδες, είναι μερικά μόνο από τα εφευρήματα των αρχαίων Ελλήνων που αποτέλεσαν τους θεμέλιους λίθους της πολύπλοκης τεχνολογίας τους. Αυτά τα κληροδοτήματα, ίδια και αναντικατάστατα, εξακολουθούν και σήμερα να αποτελούν τα δομικά στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας μας, η εξέλιξη της οποίας θα ήταν αμφίβολη χωρίς την ανέξοδη και απροβλημάτιστη υιοθέτησή τους. Απλά χρειάστηκε πάνω από μια χιλιετία ωρίμανσης για να επανακτήσει η ανθρωπότητα αυτήν την αξιοθαύμαστη λησμονημένη τεχνολογία. Η εξερεύνηση αυτής της εποχής που η τεχνολογία αιχμής δεν κατοχυρωνόταν αποδεικνύει περίτρανα πόσα περισσότερα (από όσα νομίζουμε) χρωστά ο σύγχρονος Δυτικός Τεχνολογικός Πολιτισμός στους Έλληνες. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους και για τους μαθητές που την επισκέπτονται οργανωμένα παρέχονται δωρεάν ποικίλα εκπαιδευτικά προγράμματα, αναλυτική ξενάγηση και επίδειξη της λειτουργίας των εκθεμάτων από τον ίδιο το δημιουργό τους στο πλαίσιο του εθελοντισμού. Σημειώνεται ότι 10.000 περίπου μαθητές το χρόνο επισκέπτονται και ξεναγούνται στο μουσείο εντελώς δωρεάν από τον ίδιο το δημιουργό του. Η βιωσιμότητα του μουσείου εξασφαλίζεται από τα φιλοδωρήματα των ενθουσιασμένων επισκεπτών του μουσείου. Πηγή: <a href="http://ilialive.gr/">ilialive.gr</a>

Η αρχαία τεχνολογία ζωντανεύει

Το μουσείο αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας του Κώστα Κοτσανά λειτουργεί στο Κατάκολο υπό την αιγίδα του Δήμου Πύργου και ξαναζωντανεύει 300 πε...

Διαβάστε περισσότερα »

* ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ *

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhG4nsbZM1OnmTiVkin_f0LcMoxrgtGDqE2Ffv-Hu8_X9Wv8zsRj3U6o0c3slp-7H32QhwpK78WAdJxWyjeL2l259lzTngXqtbaj381O68zgjQ5gHaUeeQ1V6phqbLoqxef9Zzia1lY1uA/s1600/profhtikon.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhG4nsbZM1OnmTiVkin_f0LcMoxrgtGDqE2Ffv-Hu8_X9Wv8zsRj3U6o0c3slp-7H32QhwpK78WAdJxWyjeL2l259lzTngXqtbaj381O68zgjQ5gHaUeeQ1V6phqbLoqxef9Zzia1lY1uA/s320/profhtikon.jpg" title="ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ" width="320" /></a></div>Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο. -Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών. -Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων. -Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων. Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Αλλά πριν, ιδού, θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι. Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια. Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν. Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς. Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει. Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας. Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; -Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Α- στικού μας Κώδικα. -Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρι- νο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια. -Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρω- ση των Ζευγαριών. -Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των Πουλιών. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν, ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; -Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως. -Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών. -Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών. -Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν' αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων! Βαρκάρης του Φεγγαρόφωτος

***** ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ *****

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η γένεσις των Ελλήνων

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhTnqIBkKhHNnkb5QGT_YRvmb9SIJGGHtYKzG6G8hg9RVfOo5J7SwWK13A2vKHyPE9txfAZtaqrtPerITyGHky3XCdUjP040qFBcVSpi7JDBRJCZ_Pc5x3Ylh2GXa01FfAzWelXum_-T0/s1600/h-genesis-twn-ellhnwn.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Η γένεσις των Ελλήνων" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhTnqIBkKhHNnkb5QGT_YRvmb9SIJGGHtYKzG6G8hg9RVfOo5J7SwWK13A2vKHyPE9txfAZtaqrtPerITyGHky3XCdUjP040qFBcVSpi7JDBRJCZ_Pc5x3Ylh2GXa01FfAzWelXum_-T0/s320/h-genesis-twn-ellhnwn.png" title="Η γένεσις των Ελλήνων" width="249" /></a></div>ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42). Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους, προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος. Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα. Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια. Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 ) Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες. Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34) ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία. ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος. ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος. ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων. ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του. ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι* ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο. <a href="http://www.diodos.gr/content/view/93/42/" rel="nofollow" target="_blank">Δίοδος</a>

Η γένεσις των Ελλήνων

ΕΛΛΗΝΑΣ : Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδ...

Διαβάστε περισσότερα »