Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s1600/leadership-48.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι"><img alt="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia69_VhSAwKKyQGr_mpGJoITeOyxeIDsvQQBkaGHav7oebbK1luZZDVAxx_KkmhuTo9XIWOvRqnAQ3ucsGAIk6HVgaMu-HEdE8iPR-yc5URaKscD0RQiegHgGX0texvfBBXFev3g-Fyd7X/s640/leadership-48.jpg" title="Η διδασκαλία του Μακιαβέλι" width="513" /></a></div><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις»</b> - Νικολό Μακιαβέλι</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως και σήμερα μια ιδιαίτερη αρνητική χροιά. Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει, ότι όταν ο Μακιαβέλι κείτονταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του, τον πίεζαν να αναθεματίσει τον Σατανά και όλα του τα έργα. Εκείνος υποτίθεται ότι απάντησε: <b>«Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσω εχθρούς». </b>Μήπως λοιπόν ο Μακιαβέλι ήταν όντως <b>«ο φιλόσοφος του Σατανά»;</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο Μακιαβέλι ήταν ένα παιδί της Αναγέννησης, δηλαδή μιας εποχής οπότε ανοίχτηκαν πολλές νέες προοπτικές σε όλους τους τομείς του πολιτισμού. Μελετώντας τον Ηγεμόνα υπό το πρίσμα της ιστορίας και της φιλοσοφίας, παρατηρεί κανείς ανεξάρτητα από την όποια ηθική αξιολόγηση του έργου, νέα ριζοσπαστικά στοιχεία. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά το έργο του πολιτικού απαλλαγμένο από κάθε είδους μεταφυσική, ηθική ή θεολογική παραφιλολογία.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Με τον Μακιαβέλι ξεκινά η πολιτική φιλοσοφία των νεότερων χρόνων, η οποία αντιλαμβάνεται το κράτος σαν ένα είδος οργανισμού που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξετάζει το επάγγελμα του πολιτικού χωρίς να φοράει τα γυαλιά της ηθικής. Ο Μακιαβέλι είναι ο εμπνευστής της διδασκαλίας της πολιτικής σύνεσης. Η διδασκαλία της σύνεσης βασίζεται στην εμπειρία. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος των νεότερων χρόνων, ο οποίος στηρίζει τη θεωρία του σε συγκεκριμένες εμπειρίες και παρατηρήσεις. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο, που τον συνδέει με σημαντικούς ερευνητές της εποχής του, οι οποίοι θεμελίωσαν τις εμπειρικές φυσικές επιστήμες, όπως για παράδειγμα ο αστρονόμος Κοπέρνικος. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του Μακιαβέλι είναι γεμάτο παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύει τις θέσεις του και τα οποία αντλεί από τις ακόλουθες δύο πηγές: τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και περιστατικά που αναφέρονται στα συγγράμματα των ιστορικών.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Ο Ηγεμόνας</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το ουσιώδες της σκέψης του Μακιαβέλι είναι συμπυκνωμένο σε ένα κείμενο που γράφτηκε τάχιστα, μέσα σε λίγους μήνες, στα τέλη του 1513. Ο Ηγεμόνας, από τα πλέον ονομαστά βιβλία στην ιστορία του πολιτικού στοχασμού, σηματοδοτεί πραγματική καινοτομία. Δημιουργεί κατά πολλούς τρόπους ρήξη με τις προηγούμενες πολιτικές σκέψεις. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία ο Μακιαβέλι επεκτείνει στοχασμούς του Αριστοτέλη ή του Πολύβιου. Ωστόσο οι ασυνέχειες υπερτερούν ευρέως των κληροδοτημάτων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Λόγω ακριβώς της εγγενούς καινοτομίας του, ο Ηγεμόνας δεν έχει πάψει να γίνεται αντικείμενο μελετών, σχολιασμών, επαίνων, μομφής, επιθέσεων απομιμήσεων και συχνά παρερμηνειών εδώ και περίπου τέσσερις αιώνες. Ο Χόμπς, ο Σπινόζα, ο Μάρξ και πολλοί άλλοι υπήρξαν προσεκτικοί και παθιασμένοι αναγνώστες του έργου. Ελάχιστα κείμενα έχουν προκαλέσει τόσο έντονη γοητεία και τόσο μεγάλη απόρριψη, ίσως και τόσες παρεξηγήσεις.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μια από τις λέξεις κλειδιά αυτού του κειμένου είναι η virtu. Δεν πρόκειται διόλου για την <b>«αρετή»</b> με τη συνηθισμένη έννοια. Η λέξη virtu καταδεικνύει εδώ τη δύναμη, την ικανότητα δράσης, την επιτηδειότητα την οποία επιδεικνύει κανείς σε μια ενέργεια που το αποτέλεσμα της είναι, το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο πολιτικός αγώνας, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από τη virtu. Εξαρτάται, επίσης, από αυτές τις ίδιες τις καταστάσεις, από την εξέλιξή τους, από τις ενδεχόμενες αιφνίδιες μεταβολές τους. Αυτό το μερίδιο του τυχαίου, ο Μακιαβέλι το αποκαλεί fortuna – η τύχη, η ειμαρμένη, οι τυχαίες και μεταβαλλόμενες περιστάσεις. Διότι ίδιον των ανθρώπινων καταστάσεων είναι να παραμένουν ανοιχτές, κινούμενες, επιρρεπείς σε ξαφνικές και απρόβλεπτες μετατροπές.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η συγκεκριμένη τέχνη του ηγεμόνα ασκείται στο σημείο συνάντησης της fortuna και της virtu: το θέμα είναι να παραμείνει αποτελεσματικός σε ένα κόσμο όπου τα δεδομένα αλλάζουν και μας διαφεύγουν αδιάκοπα. Εκείνο που σκιαγραφεί ο Μακιαβέλι είναι, κατά μία έννοια, μια γενική θεωρία της δράσης: ούτε πλήρως κυρίαρχης (η τύχη ματαιώνει τα σχέδιά μας), ούτε παντελώς αδύναμης (τα σχέδιά μας προσαρμόζονται και ματαιώνουν τα τυχαία γεγονότα).</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η τέχνη του πολέμου είναι ένα βιβλίο λιγότερο γνωστό και λιγότερο κουραστικό, τουλάχιστον φαινομενικά. Ωστόσο ο Μακιαβέλι δεν διστάζει να γράψει ότι αυτή η τέχνη του πολέμου είναι η μόνη που ταιριάζει σ’ αυτόν που διοικεί. Και εδώ, πάλι, ο λόγος είναι απλός: αυτός ο οποίος κατέχει τούτη την τέχνη αλλά δεν έχει ακόμη την εξουσία, θα καταφέρει να την κατακτήσει. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Και αυτός ο οποίος έχει την εξουσία θα καταφέρει να τη διατηρήσει εναντίον των αντιπάλων του. Αντιθέτως αυτός ο οποίος δεν κατέχει τούτη την τέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να κατακτήσει την εξουσία αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει, ούτε θα μπορέσει να τη διατηρήσει αν το έχει ήδη πετύχει.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Είναι λοιπόν ουσιώδες να είναι κανείς «οπλισμένος», όπως λέει ο Μακιαβέλι, πράγμα το οποίο δε σημαίνει να έχει όπλα, αλλά να κατέχει την τέχνη του πολέμου, να γνωρίζει τους νόμους της νικηφόρου μάχης. Ο Μακιαβέλι δεν πλέκει το εγκώμιο του πολέμου. Στη σκέψη του δεν πρόκειται καν περί προτίμησης, αλλά περί διαπίστωσης: αυτή είναι η λειτουργία της πραγματικότητας.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η μεταβολή που εισάγει η σκέψη του Μακιαβέλι συνίσταται εν κατακλείδι στην αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου όπως ακριβώς είναι. Να πάψουμε να κρίνουμε, να θρηνούμε, να ονειρευόμαστε, να συγχέουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα. Να προσπαθούμε, αντίθετα, να αποσυναρμολογούμε τους μηχανισμούς της πραγματικής λειτουργίας της εξουσίας, των ανθρώπινων σχέσεων, της ιστορίας. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο Μακιαβέλι περιορίζει το πεδίο του πολιτικού στοχασμού σε ένα κεντρικό θέμα: παίρνω την εξουσία (αν δεν την έχω) ή τη διατηρώ (αν την έχω). Οι έννοιες – κλειδιά δεν είναι πλέον η philia («φιλία» στα αρχαία ελληνικά), αυτή η έμφυτη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που διέκρινε ο Αριστοτέλης, ούτε η humanitas («ανθρωπιά» στα λατινικά) την οποία ο Κικέρων καθιστούσε το ελατήριο των δημόσιων πραγμάτων στην κοινότητα των ανθρώπων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αυτή η επιστήμη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον Μακιαβέλι με τρόπο κυρίως δυναμικό και όχι στατικό. Αυτό είναι το δεύτερο νέο σημείο: η πολιτική είναι μόνιμη πάλη, αέναη κίνηση, συνεχώς δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: να δημιουργηθούν νέα κράτη. Διότι ο ηγεμόνας οφείλει να αποβλέπει στην επέκταση του, επομένως να έχει το σχέδιο για την απόκτηση νέων κρατών, για την επέκταση της κυριαρχίας και της εξουσίας του. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Στην αντίθετη περίπτωση θα χαθεί, διότι όλοι οι άλλοι θα αυξηθούν εις βάρος του. Η τακτική εκείνου που κυβερνά, λοιπόν, εγγράφεται σε μια κίνηση δίχως τέλος: μάχη για την επέκταση, άμυνα εναντίον των αντιπάλων δυνάμεων, χωρίς να παραλείπει να λαμβάνει υπόψη τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τις αιφνίδιες και επικίνδυνες αλλαγές που προκαλούνται από τα πάθη του λαού. Η δυναμική δεν σταματά ποτέ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η ρήξη που πραγματοποιείται με τη σκέψη του Μακιαβέλι είναι η επικέντρωση της πολιτικής ανάλυσης στο παιχνίδι των πολιτικών παθών. Είναι ο πρώτος που συλλαμβάνει με τρόπο τόσο σαφή και ριζοσπαστικό την πολιτική ως διαμάχη παθών (πάθος για επικυριαρχία, πάθος για διακυβέρνηση, πάθος για εκδίκηση) συνδεδεμένων με αγώνες οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων. Αυτό το παιχνίδι περιπλέκεται εξαιρετικά από τις παρεμβάσεις των παθών του πλήθους.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το να καταλάβει κάποιος την εξουσία και να τη διατηρήσει, σε τελική ανάλυση τι είναι; Τίποτε άλλο παρά η βέλτιστη προς τα συμφέροντα του χρήση των ανθρώπινων παθών και των αυταπατών που τα συντηρούν. Από αυτή την άποψη, η σκέψη του Μακιαβέλι εξετάζει μόνο την αποτελεσματικότητα. Η επιτυχία, για τον ηγεμόνα, επιτυγχάνεται με συγκεκριμένη και σύμφωνα με τις περιστάσεις επιδεξιότητα, και όχι σε σχέση με ιδανικά, ή ηθικά πρότυπα ή κανόνες. Το ουσιώδες είναι να πετύχεις το σκοπό σου, ασχέτως του τύπου των χρησιμοποιούμενων μέσων.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Βεβαίως, αυτή η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών συνέβαλε στο να κριθεί αρνητικά η σκέψη του Μακιαβέλι. Επέτρεψε επίσης την πραγματοποίηση της διολίσθησης από τον όρο «μακιαβελιστής» (που του ανήκει αποκλειστικά) στον όρο «μακιαβελικός» (που του αποδίδεται λανθασμένα). Εν τούτοις, αυτή η ριζική απαισιοδοξία έχει το καλό ότι φέρνει απροκάλυπτα στο φως τη δύναμη των ανθρώπινων παθών και τις αδιάκοπες συγκρούσεις των. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Μακιαβέλι για διάφορα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι φιλοσοφούσε ανέξοδα κλεισμένος στο γραφείο του. Υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτικός και διπλωμάτης. Το έργο του γράφτηκε όταν αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να μείνει για κάποιο διάστημα μακριά από την πολιτική και με την ελπίδα ότι τα βιβλία θα τον βοηθούσαν να επανέλθει στην πολιτική σκηνή της Φλωρεντίας.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://axia-logou.blogspot.gr/" rel="nofollow" target="_blank" title="axia">ΠΗΓΗ</a></span></div>

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις» - Νικολό Μακιαβέλι Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η ετερότητα ως ζητούμενο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEQOQslwuO5FuzUoTO8r85D3gXiAdD9263i1P6G3fM08piqYlgDD2kZaEFmKdSu0_vwFdvM8_xLN9xVWKnNXyWozHzgCfM2kp0F6DAzMQMXvll5qNpDZC0hbIqSImgUgaRQeuhuCD9CUDZ/s1600/%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Η ετερότητα ως ζητούμενο" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEQOQslwuO5FuzUoTO8r85D3gXiAdD9263i1P6G3fM08piqYlgDD2kZaEFmKdSu0_vwFdvM8_xLN9xVWKnNXyWozHzgCfM2kp0F6DAzMQMXvll5qNpDZC0hbIqSImgUgaRQeuhuCD9CUDZ/s320/%25CE%25B5%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" style="display: block; height: 242px; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px; text-align: center; width: 320px;" /></a> Το διαφορετικό είτε φυσικά είτε συμπεριφορικά είναι αναπόφευκτο. <br /><br />Επερχόμενα, η τάση των ανθρώπων να στιγματίζουν δεν μπορεί να θεωρηθεί αφύσικη. <br />Στιγματισμός, βέβαια, υπάρχει και στη μη ανθρώπινη φύση. <br /><br />Για παράδειγμα, μια κοινότητα ζώων, ένα κοπάδι, δεν δέχεται εντός της το παραμορφωμένο, το βιολογικά αλλοιωμένο, το εξοβελίζει. <br /><br />Παρόμοια ήταν και η ευγονική των Σπαρτιατών : ‘ ό,τι ’ υστερούσε, δεν ήταν άξιο να ζήσει, δολοφονούνταν. <br /><br />Έπειτα, ως ανθρώπινη φύση μπορούμε να ορίσουμε είτε την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα, πιθανώς το λόγο, είτε όλα όσα μπορεί να πράξει ο άνθρωπος, όλες του τις δυνατότητες. <br />Συχνά ο τελευταίος, θέλοντας να είναι φυσικός ή να νομιμοποιήσει πράξεις προκειμένου να είναι φυσικός (π.χ. Σπαρτιάτες ) αρνείται να κάνει βήματα πάρα από αυτό το ζωώδες και φυσικό.<br /><br />Είναι, λοιπόν, αυτονόητο το ζητούμενο να υπερβούμε τη διαδικασία μίμησης της φύσης. <br />Λόγου χάρη, οι ανθρώπινες κοινότητες προνοούν για τη φροντίδα των ηλικιωμένων ενώ οι γέρικες αρκούδες εγκαταλείπονται να πεθάνουν αβοήθητες. <br /><br />Ο χαρακτηρισμός, λοιπόν, της φύσης από διάφορους ρομαντικούς ως σύμμετρης και δίκαιης είναι εύλογο να εκληφθεί το πολύ ως σπουδαία αισθητική αποτύπωση. <br />Η απόδοση της δικαιοσύνης στη φύση είναι ανθρωπομορφισμός. <br />Η φύση είναι αδιάφορη. <br /><br />Υπάρχουν, λοιπόν, από τη μία πλευρά οι φυσικές προς εκπλήρωση ανάγκες και από την άλλη ο 'ευτυχισμένος άνθρωπος’ ως ιδανικό. <br /><br />Άρα, ό,τι προσλαμβάνουμε ως διαφορετικό είναι λόγω του ιδανικού – δηλαδή ενός ορισμού της ευτυχίας – που συνέλαβαν κάποιοι άνθρωποι, χωρίς, όμως, να αγνοούν τη φύση. <br /><br />Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η σύγκρουση διαφορετικότητας – ιδανικού να λυθεί και σαφώς όχι μέσω της ομογενοποίησης αλλά μέσω της συμφιλίωσης των ετεροτήτων. <br /><br />Η ύπαρξη κοινότητας, η υπόστασή της, δηλαδή, είναι ενδεχομένως πιο εύκολη με την εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων καθότι η ομογενοποίηση ευνοεί την ενοποίηση. <br /><br />Από την άλλη πλευρά, όμως, η σύσταση μιας κοινότητας Προϋποθέτει κατά κάποιο τρόπο την ανομοιότητα, με την έννοια πως για να αναζητά κανείς να ανήκει κάπου και για το λόγο αυτό να συστήνει ένα όλον, οπωσδήποτε καλύπτεις την ανάγκη του κοινωνικού όντος αλλά επιπλέον συνασπίζεσαι, αμύνεσαι προς κάτι ξένο αποκτώντας συμμάχους. <br /><br />Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό πως στις πρωτόγονες ήδη κοινότητες, οι άνθρωποι συμβίωναν ομαδικά είτε για να επιβιώσουν από φυσικούς κινδύνους είτε για να προστατευτούν από τα άγρια ζώα ή άλλες φυλές είτε για την ασφαλέστερη εξασφάλιση της τροφής. <br /><br />Η πιο αφηρημένη και αφελής ετερότητα είναι εκ των πραγμάτων η ‘χωρικότητα’, η αναγκαστική, δηλαδή, διαφορά θέσης δύο πραγμάτων ή ανθρώπων στο χώρο. <br />Μετά, η ιστορία του κάθε ατόμου και η βιωματική του εμπειρία επίσης το διαφοροποιούν αναγκαστικά από τα υπόλοιπα. <br />Δηλαδή ετερότητα υπάρχει εξ ορισμού και η εξ ολοκλήρου εξάλειψή της μοιάζει αδύνατη και αφύσικη. <br />Οι ίδιες οι έννοιες -και ως έννοιες εδώ ορίζουμε το ευρύτερο χρηστικό λεξιλόγιο του ανθρώπου εξαιρουμένων των φιλοσοφικών και αφηρημένων εννοιών - είναι σε θέση να πραγματώνουν δύο ρόλους. <br />Μας δίνουν, δηλαδή, τη δυνατότητα αφενός να ορίσουμε και να προσδιορίσουμε αφετέρου να ενοποιήσουμε ανόμοια κι εκεί εξαλείφουν διαφορές. <br /><br />Για παράδειγμα, είναι σαφές σε όλους τι είναι ένα παγκάκι και πως όλα τα παγκάκια δεν είναι καρέκλες αλλά συγχρόνως δεν είναι όλα τα παγκάκια ίδια. <br />Δεν ανέκυψε, όμως, η ανάγκη δημιουργίας άλλης έννοιας για το παγκάκι της μορφής χ και άλλη για εκείνο της μορφής ψ. <br />Προκύπτει ότι η εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων δεν είναι εφικτή. <br /><br />Ας επιστρέψουμε στα ζώα για να επιχειρήσουμε μια αναλογία. <br />Στις κοινότητες των ζώων, λοιπόν, δεν τίθεται θέμα αυτά να σκεφτούν πως αυτό που είναι δύσμορφο, ενδέχεται να μην είναι παραγωγικό άρα το διώχνουμε από την ομάδα μας. <br />Παρ’ όλα αυτά, όμως, το διώχνουν. <br />Αυτό θα το απέδιδε κανείς στο ένστικτο, υπόθεση που, όντως. <br />εξελικτικά ευσταθεί. <br />Από την άλλη, μια εύλογη εξήγηση είναι πως το διαφορετικό, πάντα άγνωστο, μπορεί να ειδωθεί ως δυνητικά επικίνδυνο. <br /><br />Άρα, ο κυριότερος λόγος απόρριψης του φυσικού από τη φύση, ίσως είναι αυτός. <br />Η υλική βάση που χρησιμοποιούν όσοι επιδιώκουν τη μαζική διαμόρφωση, επομένως και την εξάλειψη των ιδιαιτεροτήτων, π.χ. Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, είναι αυτός ο ζωικός φόβος του δυνητικά επικίνδυνου.<br />Ταυτόχρονα, η τεχνολογική εξέλιξη εκτός σαφέστατα των θετικών και διευρυμένων ικανοτήτων που προσέφερε στον άνθρωπο, του έδωσε και τη δυνατότητα να αυτοεξαλειφθεί. <br /><br />Στον αντίποδα κι όχι ιδεαλιστικά, θα μπορούσε να απαντήσει μια εξέλιξη που συμφιλιώνεται με και παραδέχεται το διαφορετικό. <br />Κι αυτό ισχύει στο πλαίσιο που επιδιώκεται η συλλογική ευτυχία που περιλαμβάνει αναγκαία την εντός και την εκτός μας φύση. <br />Αν αρνηθούμε το φυσικό, αυτοαναιρούμαστε υπαρξιακά, αφού είμαστε μέρος του. <br />Παράλληλα, όμως, ως πολιτισμός που θέλει να εξελίσσεται συνεχώς, οφείλουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω. <br /><br />Όπως προαναφέρθηκε, συχνά κοινωνίες συστάθηκαν με όρους αντίθεσης προς μία άλλη ομάδα ετερότητας. <br />‘Όμως η ετερότητα ως κατοχυρωμένο δικαίωμα και ζητούμενο προκύπτει από το πρόταγμα της ατομικής ευτυχίας. <br />Αν, δηλαδή, επιθυμεί κάποιος να είναι διαφορετικός, δεν είναι σε θέση κανείς και κανένα δίκαιο να του το στερήσει. <br /><br />Το θέμα είναι να μην του επιβάλλει κανείς την ετερότητα. <br />Παραπάνω μιλήσαμε για τη σύγκρουση πλασματικών ιδανικών και διαφορετικότητας. <br />Η θεωρία της κοινωνικής σύγκρουσης έχει τις ρίζες της στις διδαχές του Καρλ Μαρξ αλλά και των Γκέοργκ Ζίμμελ, Λούις Κόζερ και Ράνταλ Κόλινς. <br />Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η κοινωνία υφίσταται ως ένα σύστημα που αποτελείται από μέρη, τα οποία δέχεται πως βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους. <br /><br />Βέβαια, θεωρούν τη σύγκρουση ως αποτέλεσμα της ανεπάρκειας των πλουτοπαραγωγικών πηγών, διαπιστώνοντας πως για να έχει κάποιος κέρδος, κάποιος άλλος πρέπει να έχει ζημία. <br />Σύμφωνα με τον Simmel, οι κοινωνικές συγκρούσεις αποτελούν από μόνες τους έναν τρόπο ενοποίησης της κοινωνίας. <br /><br />Από τη στιγμή που δύο άτομα έρχονται σε σύγκρουση, αυτομάτως σημαίνει πως κοινωνικοποιούνται. <br />Αν και η σχέση τους είναι σχέση εναντίωσης, παραμένει σχέση. <br />Στοιχείο προς απόδειξη της παρατήρησης αυτής φέρει το γεγονός ότι ένα άτομο δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση μόνο του. <br />Μέσω της σύγκρουσης, η κοινωνία ενοποιείται από δύο τουλάχιστον απόψεις ή συμφέροντα σε ένα έστω κι αν αυτό έχει επιβληθεί με δυναμικά μέσα από την πιο δυνατή παράταξη, καθώς είναι δυνατή ακόμη και η σύνθεση των αντιμαχόμενων στοιχείων. <br /><br />Για το λόγο αυτό, πιστεύει ο Simmel, η κοινωνία χρειάζεται τις κοινωνικές συγκρούσεις ώστε να εξελιχθεί αλλά και να σταθεροποιηθεί. <br />Πολλές θεωρίες σε σχέση με την ισχύ και την εξουσία έχουν αναφερθεί στη σύγκρουση και δεν την αντιμετωπίζουν όλες ως ‘αναγκαίο κακό’ ή καταλύτη κοινωνικής εξέλιξης. <br />Τουναντίον. <br /><br />Όσο θεωρητικά κι αν είναι κάποια μοντέλα, αφήνουν περιθώρια εφαρμογής, αρκεί να καταφέρουν να επέμβουν στο συλλογικό ασυνείδητο, να ανοίξουν, δηλαδή, την πλακέτα και να μετασχηματίσουν το λογισμικό. <br />Τρόποι υπάρχουν. <br />Υφίσταται, για παράδειγμα, μια άποψη, μερικώς μαρξιστική, που συλλαμβάνει την ελευθερία όχι σε σχέση με τα όρια του άλλου. <br />Αλλά αντιμετωπίζει τον άλλο ως ένα πεδίο που του διευρύνει τις δυνατότητες. <br />Βέβαια, ισχύει πως ακόμη και στις σύγχρονες εκ-πολιτισμένες κοινωνίες η ετερότητα λειτουργεί ως αιτία συγκρούσεων. <br />Η σύγκρουση, σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα τόσο υπέρ όσο κατά της ετερότητας. <br />Η σύγκρουση, δηλαδή, ενδέχεται να καταστεί ζητούμενο μερικών που υποστηρίζουν την εξέλιξη της κοινωνίας ανταγωνιστικά αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα και μέσο υπέρ της προστασίας μιας ομάδας, για παράδειγμα μιας μειονότητας. <br /><br />Προϋπόθεση, βεβαίως, για να λάβει χώρα μια σύγκρουση είναι η ύπαρξη κοινών στοιχείων στις ομάδες – άτομα – μονάδες που συγκρούονται. <br />Φαντάζει ιδεώδης, παραμένει όμως ζητούμενη, η ετερότητα που δεν συγκρούεται. <br /><br />Σοφία Γριβάκη</div>

Η ετερότητα ως ζητούμενο

Το διαφορετικό είτε φυσικά είτε συμπεριφορικά είναι αναπόφευκτο. Επερχόμενα, η τάση των ανθρώπων να στιγματίζουν δεν μπορεί να θεωρηθεί αφύ...

Διαβάστε περισσότερα »

Καθηκοντολόγιο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmQL8JfqdtJhA3nCbQmaUZE8VTXGnpUGlvPD_TYvAQVyw58zfa-HRYe32NaHihERmPUGY2lNw8jBSJevNYucemMAYNjTpGvlfgWqgQFPpXAnPpPTiNWCMh6mqCJ6uGMcXphMfhQrOGL94Y/s1600/applause1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Καθηκοντολόγιο"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmQL8JfqdtJhA3nCbQmaUZE8VTXGnpUGlvPD_TYvAQVyw58zfa-HRYe32NaHihERmPUGY2lNw8jBSJevNYucemMAYNjTpGvlfgWqgQFPpXAnPpPTiNWCMh6mqCJ6uGMcXphMfhQrOGL94Y/s320/applause1.jpg" width="275" /></a></div><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Σήμερα τα ξημερώματα επετεύχθη από τον Γιάννη Στουρνάρα στις Βρυξέλλες μία τεράστια νίκη της Ελλάδας που μόνο έναν τίτλο θα μπορούσε να έχει: <b>«Μπράβο μαλάκα!».</b> Ναι, ναι, ξέρω, τα γνωστά, οι πανηγυρισμοί θα ξεκινήσουν και οι σάλπιγγες θα ηχήσουν στα τείχη με την επιστροφή του κ. Στουρνάρα, ο οποίος μέσα στην παραζάλη του δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά <b>«για τη βοήθειά του στην προσπάθεια», </b>λέγοντας ότι «χωρίς την αποφασιστική συμβολή του δεν θα είχαν προωθηθεί οι 72 προαπαιτούμενες, για την εκταμίευση της δόσης, ενέργειες»!!!</span><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Τι έγινε ρε παιδιά; Από πότε ένας υπουργός ευχαριστεί τον πρωθυπουργό επειδή <b>«είχε συμβολή»;</b> Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι λεπτομέρεια. Η ουσία είναι ότι η απόφαση του Eurogroup και του ΔΝΤ, δίνει στην Ελλάδα μόνο 10,6 δισ. ευρώ για τη χρηματοδότηση του προϋπολογισμού και τα 23,8 δισ. ευρώ σε ομόλογα του EFSF που προορίζονται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Τα υπόλοιπο, από το σύνολο των 43,7 δισ. ευρώ, θα εκταμιευτεί το πρώτο τρίμηνο του 2013, σε δύο δόσεις, συνδεδεμένες με στόχους του προγράμματος. Το ποιοι είναι αυτοί οι<b> «στόχοι του προγράμματος»</b> το μαθαίνουμε καθημερινά, δεν τους γνωρίζουμε όλους και προφανώς είναι πολύ χειρότεροι από την <b>«περίληψη»</b> που μας έδωσαν μέσω του Μνημονίου 3.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το σημαντικότερο είναι ότι, ο κ. Γιούνκερ είπε ότι θα υπάρχουν αυστηροί παρεμβατικοί έλεγχοι στη δημοσιονομική πορεία της Ελλάδας για να επιτευχθούν οι στόχοι. Ο στόχος στον οποίο αναφέρεται ο κ. Γιούνκερ είναι, το ελληνικό χρέος είναι να προσεγγίσει το 2020 το 124% του ΑΕΠ και να βρεθεί δύο χρόνια αργότερα, το 2022, «σημαντικά κάτω» από το 110% του ΑΕΠ. Δηλαδή, ο ίδιος ο Θεός να κατέβει, αυτό δε μπορεί να συμβεί.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Και φυσικά, ούτε οι Βρυξέλλες, ούτε το ΔΝΤ θα περιμένουν το 2022 για να καταλάβουν πως ο στόχος δεν είναι εφικτός. Αυτό θα γίνει φανερό μέσα στο 2013. Τουτέστιν, οι υπόλοιπες δόσεις για το 43,7 δισ. είναι στον αέρα και μάλλον εκεί θα μείνουν. Θα πρέπει να ομολογήσω ότι η απόφαση για τη μείωση του χρέους θα έχει και μερικές<b> «πατερίτσες» </b>όπως την επαναγορά ελληνικού χρέους.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Κι εδώ εμφανίζεται η κ. Λαγκάρντ η οποία ξεκάθαρα λέει <b>«ότι θα φέρει τη συμφωνία στο ΔΣ του ΔΝΤ, μόνο μετά την ολοκλήρωση της επαναγοράς».</b> Τουτέστιν, γεννιέται ένας νέος έλεγχος, όπου η ΕΚΤ και οι Βρυξέλλες μπαίνουν υπό την εποπτεία του ΔΝΤ, διότι η Λαγκάρντ ούτε τους ευρωπαίους πολιτικούς εμπιστεύεται, ούτε την ευρωζώνη, ούτε φυσικά πιστεύει ότι το χρέος θα μειωθεί στο 110%! Απλώς δε θέλει να φύγει από την υπόθεση ως το <b>«κακό ΔΝΤ»</b>. Θα φύγει όταν πρέπει και δίχως να έχει πει ούτε ένα <b>«όχι». </b>Το ΔΝΤ θα βγάλει κάποια στιγμή μία λιτή ανακοίνωση όπου θα αναφέρει πως <b>«γνωρίζαμε εξ αρχής ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο και οι στόχοι ήταν παραμύθια, αλλά παραμείναμε για να στηρίξουμε όσο μπορούσαμε».</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Εν κατακλείδι, η ελληνική κυβέρνηση διαλαλούσε τόσο καιρό ότι «<b>εμείς κάναμε το καθήκον μας, τώρα είναι η σειρά των δανειστών να πράξουν το δικό τους»</b>. Αυτή ήταν η χειρότερη προσέγγιση που θα μπορούσε να γίνει, διότι πλέον επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Τώρα, οι δανειστές λένε<b> «Εμείς κάναμε το καθήκον μας, ήρθε η ώρα να κάνει η Ελλάδα το δικό της καθήκον». </b>Υπάρχει όμως μία διαφορά. Όπως συμφωνήθηκε στο Eurogroup, καθήκον της Γερμανίας είναι όχι μόνο να μη χάσει ούτε ένα ευρώ από όσα κέρδισε στην κρίση, αλλά να συνεχίσει να κερδίζει, απλώς λιγότερα. Αυτό είναι όλο κι όλο το καθήκον της Γερμανίας με τη σημερινή απόφαση.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το καθήκον της Ελλάδας είναι να βουλιάξει στην ύφεση, να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές, να τσιμεντάρει κάθε ελπίδα για ανάπτυξη και να τη φουντάρει στη θάλασσα. Ε, δεν το λες και δίκαιο ένα τέτοιο καθηκοντολόγιο. Ούτε το λες επιτυχία. Ένα <b>«μπράβο μαλάκα Σαμαρά» </b>το λες όμως άνετα.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <a href="http://kartesios.com/" rel="nofollow" target="_blank" title="kartesios"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ</span></a></div></div>

Καθηκοντολόγιο

Σήμερα τα ξημερώματα επετεύχθη από τον Γιάννη Στουρνάρα στις Βρυξέλλες μία τεράστια νίκη της Ελλάδας που μόνο έναν τίτλο θα μπορούσε να έχει...

Διαβάστε περισσότερα »

O Αντώνης, η Άννα και το sex and the city

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEMaRLUIkCxSYwyxjLYnCiI29x9XUcSiaQtB-Ff2vwu4VeqMLmUb6JbEQDI4LkW3x9d6uBgpHHjA1V67663g5mTL6OCVBg1vAm39NtxyUCgrAWZYS6orJsl6Xvqao7ooH-vA2bgzRjLgCq/s1600/viewerdiscretionisadviced.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="O Αντώνης, η Άννα και το sex and the city"><img alt="O Αντώνης, η Άννα και το sex and the city" border="0" height="310" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEMaRLUIkCxSYwyxjLYnCiI29x9XUcSiaQtB-Ff2vwu4VeqMLmUb6JbEQDI4LkW3x9d6uBgpHHjA1V67663g5mTL6OCVBg1vAm39NtxyUCgrAWZYS6orJsl6Xvqao7ooH-vA2bgzRjLgCq/s400/viewerdiscretionisadviced.jpg" width="495" /></a></div><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h3><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">ΠΡΟΣΟΧΗ! Το κείμενο που ακολουθεί, μπορεί να χαρακτηριστεί χυδαίο, βίαιο, ρατσιστικό, φαλοκρατικό και κρατικοδίαιτο. Reader Discretion Is Advised. </span></h3><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Δεν είπε την τελευταία της κουβέντα η Ελλάδα, διαμηνύει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, ο μονόφθαλμος πρωθυπουργός μας, Αντώνης Σαμαράς. Στην πιο κρίσιμη χρονική καμπή της μετά ΔΝΤ εποχής, ο πολυμήχανος ηγέτης αποφάσισε να εξαπολύσει το πιο καλό του χαρτί, ένα χαρτί που αναμένεται να αλλάξει το ρου της ιστορίας της Ευρώπης, αν όχι του κόσμου. Το χαρτί αυτό ονομάζεται... Άννα Παναγιωτοπούλου.</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Η Άννα Παναγιωτοπούλου, πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη της τηλεοπτική επιτυχία, πρωταγωνιστώντας στη σειρά του mega, <b>Ντόλτσε Βίτα (1995)</b>. Η σειρά, που διόλου τυχαία αυτή την περίοδο παίζει σε επανάληψη το μεγάλο κανάλι, εξιστορεί τον παράνομο έρωτα μιας <b>χοντρής και άσχημης</b> χήρας διευθύντριας εργοστασίου, της Χριστίνας Μαρκάτου, με το μελλοντικό της γαμπρό, Αντώνη (τυχαίο;) Καλούδη.</span><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Εκτός από τον Αντώνη, τη Χριστίνα ερωτεύεται ο Λουκάς, συνεργάτης της στο εργοστάσιο, ο Κούλης ο Βιομήχανος, ο Λοχαγός του Αντώνη όταν πάει φαντάρος, ένας καθηγητής της Ντορίτας και διάφοροι άλλοι. <b>Μοναδικός επιζών της ασχήμιας και των μαύρων δοντιών, ήταν παραδόξως ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, αν και όπως δείχνουν όλα, η σειρά αυτή τον ενέπνευσε στη μετέπειτα συγγραφική του καριέρα.</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Ίσως αναρωτιέστε τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με το "καλύτερο χαρτί" του πρωθυπουργού που προαναφέραμε. Είναι ηλίου φαεινότερον πως το σενάριο των Αλεξάνδρου Ρήγα και Λευτέρη Παπαπέτρου, ενέπνευσε τη δημιουργία μιας άλλης γνωστής σειράς. Σκεφτείτε, σε ποια σειρά υπάρχουν άσχημες γυναίκες, τις οποίες ερωτεύονται ακατάπαυστα εκατοντάδες άνδρες την εβδομάδα; Σωστά μαντέψατε. Μιλάμε ασφαλώς για το "sex and the city", του τηλεοπτικού Κολοσσού HBO.</span><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Η σειρά παρουσιάζει την καθημερινότητα τεσσάρων μεσήλικων γυναικών στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Οι τρεις από τις τέσσερις γυναίκες, είναι από αυτό που λέμε, πιο άσχημες και από το θάνατο, ενώ η τέταρτη, είναι ασφαλώς θεόχαζη, ώστε να πιστεύουν τα καθυστερημένα κοριτσόπουλα ότι το μουνί τους είναι το κέντρο του κόσμου όσο άσχημες και αν είναι, ενώ η όμορφη φίλη τους, είναι πιθανότατα χαζή ενώ παράλληλα όλως τυχαίως, η συγκεκριμένη παντρεύεται έναν που δεν του σηκώνεται (είχα να πω κι άλλα αλλά μου τελείωσε το οξυγόνο και φεύγω και από το θέμα).</span><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;">Το μεγαλοφυές σχέδιο του Αντώνη λοιπόν, θέλει την Ελλάδα, να ζητά 1.000.000.000 ευρώ από το <b>HBO</b>, για την κλοπή των πνευματικών δικαιωμάτων της σειράς "Ντόλτσε Βίτα", η οποία αποτελεί και πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων. Η μήνυση θα κατατεθεί φυσικά στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης και εκπρόσωπος μας θα είναι ή Άννα Ανδριανού.</span><br /><span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, "Times New Roman", serif; font-size: xx-small;">Το παραπάνω σχέδιο αποτελεί ασφαλώς αποκύημα της φαντασίας μου, είναι ωστόσο πιο ρεαλιστικό από το σχέδιο που έχει παρουσιάσει ο κυβερνητικός θίασος.</span></div></div>

O Αντώνης, η Άννα και το sex and the city

ΠΡΟΣΟΧΗ! Το κείμενο που ακολουθεί, μπορεί να χαρακτηριστεί χυδαίο, βίαιο, ρατσιστικό, φαλοκρατικό και κρατικοδίαιτο. Reader Discretion Is Ad...

Διαβάστε περισσότερα »

Υποχρεωτικό το τσιπ RFID σε μαθητές του Τέξας!

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKGoLEUYA71ql0tvGq_qsNy9-CW22squP9x_K_WvKIlXwcD97yYwlpKuyjjkfmv2G8cDhoLovS0Ht2akgl0bSWvFg8aM-Ba1J1tSO_l-k_URwRNiCq7XgHLY4iUAU1km4E1Rsd6GDu-bSt/s1600/verichip.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Υποχρεωτικό το τσιπ RFID σε μαθητές του Τέξας!"><img alt="Υποχρεωτικό το τσιπ RFID σε μαθητές του Τέξας!" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiKGoLEUYA71ql0tvGq_qsNy9-CW22squP9x_K_WvKIlXwcD97yYwlpKuyjjkfmv2G8cDhoLovS0Ht2akgl0bSWvFg8aM-Ba1J1tSO_l-k_URwRNiCq7XgHLY4iUAU1km4E1Rsd6GDu-bSt/s320/verichip.jpg" width="299" /></a></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b>Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά όσο εμείς ασχολούμαστε με περικοπές, και φόρους κάποιοι πλανητικοί "ψυχοπαθείς" κτίζουν γύρω μας τα κελιά μας στη νέα απόλυτη maximum security φυλακή μας. Πρέπει να κατανοήσουμε τι συμβαίνει γρήγορα, γιατί θα γίνουμε θαμώνες σε ένα ατελείωτο στρατόπεδο συγκέντρωσης και τότε θα είναι πλέον αργά για αντιδράσεις.</b><br /><br />Στην Αμερική τη χώρα της "ελευθερίας" ξεκινάνε όλες οι διαστροφές και μετά έρχονται κατευθείαν σε εμάς καθότι οι Αμερικανοί έχουν φαεινές ιδέες και πρέπει να τις ακολουθούμε.<br /><br /><b>Μαθητές και γονείς σε δύο σχολεία του San Antonio στο Texas των Η.Π.Α βρίσκονται σε αναβρασμό σχετικά με πρόγραμμα το οποίο καθιστά υποχρεωτικό για τα παιδιά να φορούν ετικέτες εντοπισμού με ενσωματωμένη τεχνολογία τσιπ RFID.<br /></b><br /><br /></span><br /><h3><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Τα τσιπάκια εντοπισμού RFID θα χρησιμοποιούνται για την επιβεβαίωση της τοποθεσίας στην οποία βρίσκονται οι μαθητές μέσα στους σχολικούς χώρους αλλά και εκτός αυτών.</span></h3><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br />Το νέο πρόγραμμα ξεκίνησε να ισχύει από χθες και αφορά μαθητές στο <b>Λύκειο John Jay</b> και το <b>Γυμνάσιο Anson Jones.</b> Οι μαθητές των δύο σχολείων θα υποχρεωθούν να φορούν τις ετικέτες εντοπισμού οι οποίες θα αναγράφουν το όνομά τους ή αντιστρόφως θα διαθέτουν ταυτότητες με ενσωματωμένη τεχνολογία τσιπ <b>RFID.</b><br /><br />Οι συγκεκριμένες ταυτότητες θα πρέπει να κρατούνται από τους μαθητές κατά την είσοδό τους αλλά και κατά την έξοδό τους από τους χώρους του σχολείου.<br /><br />Η Andrea Hernandez ηγείται μίας ομάδας μαθητών οι οποίοι αρνούνται να φορέσουν τις φοιτητικές ταυτότητες που είναι εξοπλισμένες με τεχνολογία εντοπισμού RFID καθώς σύμφωνα με τις δηλώσεις της <b>‘Με κάνουν να νιώθουν άβολα και παραβιάζουν την ιδιωτική μου ζωή’.</b><br /><br />Η πρωτοβουλία της Hernandez στηρίζεται από γονείς αλλά και ειδικούς σε θέματα προστασίας δεδομένων ιδιωτικού χαρακτήρα όπως η Δρ. Katherine Albrecht.<br /><br />Οι ειδικοί τονίζουν ότι <b>τα τσιπ απόλυτης κατασκοπίας γίνονται υποχρεωτικά χάριν των χρημάτων και όχι με στόχο την προσωπική ασφάλεια </b>των μαθητών, όπως υποστηρίζουν τα σχολεία. Η Hernandez επισημαίνει ακόμη ότι το σύστημα είναι εντελώς άσκοπο και άχρηστο επειδή οι μαθητές πολύ απλά μπορούν να αφήσουν τις ταυτότητές τους που ενσωματώνουν τις ετικέτες εντοπισμού στο ντουλαπάκι τους ή να το δώσουν σε έναν φίλο τους ώστε να αποφύγουν τη παρακολούθηση..<br /><br />Οι γονείς και οι μαθητές έχουν ήδη ξεκινήσει να οργανώνουν διαδηλώσεις κατά του νέου σχολικού «προγράμματος» απόλυτης κατασκοπείας…<br /><br />Η Hernandez εκφράζει φόβους ότι <b>τα τσιπ RFID ενδέχεται να χρησιμοποιούνται και για τον εντοπισμό των μαθητών και εκτός του σχολείο</b>υ, ένα παράδειγμα που δυστυχώς είχε πραγματικό έρεισμα μέσω της κατάχρησης της τεχνολογίας από τους διοικούντες σχολείων.<br /><br /><b> Το 2010, στη σχολική περιφέρεια της Πενσυλβάνια χρησιμοποιήθηκαν προσωπικοί φορητοί υπολογιστές που δόθηκαν από τα σχολεία στους μαθητές με στόχο να τους κατασκοπεύουν στα ίδια τους τα σπίτια!!!</b> Η έντονη αντίδραση ξεκίνησε όταν ένας μαθητής τιμωρήθηκε για απρεπή συμπεριφορά μέσα στο σπίτι του!!<br /><br />Αποδείχθηκε ότι οι διοικούντες του σχολείου είχαν εγκαταστήσει λογισμικό το οποίο επέτρεπε στην κάμερα του προσωπικού υπολογιστή να αποστέλλει εικόνες στον σέρβερ του σχολείου κάθε 15 δευτερόλεπτα.<br /></span></div><br /><br /><a href="http://www.defencenet.gr/" rel="nofollow" target="_blank">πηγή</a></div></div>

Υποχρεωτικό το τσιπ RFID σε μαθητές του Τέξας!

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά όσο εμείς ασχολούμαστε με περικοπές, και φόρους κάποιοι πλανητικοί "ψυχοπαθείς" κτίζουν γύρω μας τα ...

Διαβάστε περισσότερα »

Το Κράτος είναι Επιχείρηση την τζήμερον ημέραν;…

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj71bSkhWiDuosS8oU95T9PoFb753-bswnO_74LYt7oksLY1xmuI5nZw53FIyXnj3LvLMu0wWptJWV4KIBn4ZL1fXNgTv7wSIoUzQi75dzh9cxOlB7485qGBobQwrtb2cc_Kf_zpAftwfo/s1600/peza.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br class="Apple-interchange-newline" /><img border="0" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj71bSkhWiDuosS8oU95T9PoFb753-bswnO_74LYt7oksLY1xmuI5nZw53FIyXnj3LvLMu0wWptJWV4KIBn4ZL1fXNgTv7wSIoUzQi75dzh9cxOlB7485qGBobQwrtb2cc_Kf_zpAftwfo/s320/peza.jpg" width="215" /></a></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Σε όλη την Ελλάδα έχουν προκύψει «λύσεις» και «πρωτοβουλίες», «κινήσεις» & «μέτωπα». Τα εισαγωγικά δεν μειώνουν καθόλου την αξία τους. Απλώς τα αναδεικνύουν ως μέρη ονομάτων που επιλέγονται για τις προσπάθειες αυτές.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Υπάρχουν, όμως, και άλλες προσπάθειες. Ομολογουμένως πιο οργανωμένες. Πιο μεθοδικές. Μία από αυτές προτάσσει τον «ορθό λόγο», την «απλή λογική». Αναφερόμαστε σε δημιουργήματα όπως το <i>Δημιουργία Ξανά</i>, η <i>Δράση </i>και άλλα.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"></div><a name="more"></a><div style="text-align: justify;">Αυτά τα κόμματα (που εκπροσωπούν σημαντική μερίδα των Ελλήνων) προτάσσουν τη λογική και την εφαρμογή επιστημονικών μεθόδων για τη διακυβέρνηση της χώρας. Την εισαγωγή της αρχής οφέλους-κόστους σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Η Διακυβέρνηση, όμως, μιας χώρας, άλλως η «πολιτική» συντίθεται από δύο σημαντικές και εξίσου απαραίτητες συνθήκες. Το Όραμα και τη Διοίκηση.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Το όραμα είναι αυτό που ευθυγραμμίζει πράξεις, είναι αυτό που δίνει την ταυτότητα στην προσπάθεια. Η χώρα μας δια λόγου πολλών δυστυχώς εκλεγμένων εκπροσώπων της έχει διαπομπεύσει τον Έλληνα, όπως ο κος Παπαντωνίου (<span lang="EN-US">Al</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Jazeera</span>), ο κος Γ. Παπανδρέου και ο κος Παπακωνσταντίνου (σε όλα τα ΜΜΕ που υπάρχουν στον πλανήτη). Η πληγή που έχει προξενηθεί στο κοινό αίσθημα των πολιτών είναι μεγάλη. Εξίσου αιμορρέουσα είναι η πληγή αυτή και για τον επιχειρηματικό κόσμο όπου μετά την αρνητική διαφήμιση που μας επιφύλασσαν οι ως άνω «εκπρόσωποί» μας, βρίσκουν τεράστιες δυσκολίες στην ανάπτυξη εργασιών.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Η εικόνα του νεοραγιά, <a href="http://gmt07.blogspot.gr/2010/12/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html" target="_blank">του κράτους που ζει με δανεικά από το 1815, του διεφθαρμένου, του ξεπεσμένου επαρχιώτη που έχει ως όνειρο το «Έλληνας δημόσιος υπάλληλος στην Αθήνα», της ηθικής νομιμοποίησης της ασέβειας προς το δημόσιο χρήμα, του «ορμοφάντρα», του φθηνού αντιγραφέα πολιτιστικών συνηθειών και της ρήσης «βελανίδια εκείνοι-Παρθενώνες εμείς»</a> θέλει ένα πραγματικό όραμα για αλλαγή. Αυτό είναι που πρεσβεύει ο παλαιοκομματισμός. Αυτό το νόημα ύπαρξης στο διεθνές περιβάλλον είναι αδήριτα αναγκαίο από ένα κοινωνικό σύνολο. <a href="http://gmt07.blogspot.gr/2012/05/blog-post_07.html" target="_blank">Αυτό είναι και το πρώτο σκέλος του Συμβολαίου που πρέπει να στείλουμε ως κοινωνία στους «άρχοντες».</a></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Η πτυχή αυτή λησμονιέται από κόμματα ή προσπάθειες τύπου <i>Δημιουργία Ξανά</i>. Επικεντρώνεται σε διαχειριστικές λογικές. Αλλά είναι και χωρίς κοινωνικό όφελος καθότι εξομοιώνοντας το Κράτος με μια επιχείρηση κάνεις το πρώτο λάθος. Σε ένα Κράτος οφείλεις να πληρώσεις ανέργους, αναπήρους και να προστατέψεις τον αδύναμο. Κοινωνικές ομάδες που δεν… ανταποδίδουν σύμφωνα με μια στενή οικονομικίστικη λογική. Αυτή η λογική ακολουθείται και σε ζητήματα μεταναστών, όπου ως ανήθικη βόμβα έσκασε πρόσφατα δια στόματος του εκπροσώπου. Να διαχωρίσουμε ξανά ότι διαφωνούμε στη λύση, όχι στην ύπαρξη ή μη προβλήματος.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Από το πρόγραμμα της <i>Δράσης </i>και των λοιπών νεοφιλελεύθερων κομμάτων αυτό που θα ήταν χρήσιμο να «αποσπάσεις» είναι τα ζητήματα Διοίκησης. Αφού, δηλαδή, προσδιοριστεί το όραμα, επικοινωνηθούν οι κοινωνικές προτεραιότητες πρέπει αυτά με αποτελεσματικό τρόπο να φύγουν από το χαρτί και τα όνειρα και να γίνουν πράξη και ζωή.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Μια “αντιγραφή-επικόλληση” των επιστημονικών μεθόδων διοίκησης και διαχείρισης (<span lang="EN-US">management</span><span lang="EN-US"> </span>και <span lang="EN-US">administration</span>) από τα Προγράμματα των κομμάτων αυτών μπορούν να ολοκληρώσουν την κοινωνική μεταρρύθμιση.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Το γεγονός ότι στο παρελθόν ο παραλογισμός, το χειμαδιό, η εχθρότητα των Δημοσίων λειτουργών προς το επιχειρείν, αλλά και η «ποινικοποίηση», όπως λεν, της επιχειρηματικότητας είναι αποστήματα που πρέπει να σπάσουμε ζώντας σε ένα (ημι)καπιταλιστικό περιβάλλον. Αλλά η πραγματικότητα αυτή δεν νομιμοποιεί την εξάλειψη του Κοινωνικού Κράτους και την αποδημοποίηση όλων των κομβικών λειτουργιών του.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Ο κόσμος βιώνοντας τον παραλογισμό και τη σταδιακά αναπτυσσόμενη βδελυγμία έναντι στο Δημόσιο πάει «απέναντι» με τρόπο που απαρνείται τα συμφέροντά του. Δηλαδή, εάν σκεφτούμε ότι προέχει το προσωπικό όφελος έναντι του συλλογικού, τότε αυτός ο «παρτάκιας» δεν σκέφτεται τον εαυτό του όταν επιλέγει κάποιον όπου πρεσβεύει την εξαφάνιση του Κράτους, την επί πληρωμής ασφάλιση υγείας, σύνταξης και περίθαλψης, την ελευθερία στις απολύσεις, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τις ατομικές κ.λπ..</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Ακούγονται πανέμορφα τα τραγούδια της εκλογίκευσης των διαδικασιών, αλλά προσπερνιέται το γεγονός ότι δεν ωφελούνται τα συμφέροντά του. Εκτός κι αν είναι εργοδότης, επιχειρηματίας όπου θέλει να διαπραγματευτεί με κάθε έναν εργαζόμενο ξεχωριστά και όχι με το Σωματείο τους. Η συντριπτική πλειοψηφία ενός πληθυσμού όμως δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Κι όμως στηρίζει κόμματα της νεοφιλελεύθερης παράταξης.</div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">Εδώ να σημειώσουμε ότι μια σοβαρή αιτία της οικονομικής κρίσης που ζούμε είναι, μεταξύ άλλων, και η αποκανονικοποίηση (<span lang="EN-US">deregulation</span>) των αγορών. Δηλαδή, η ακύρωση ή κατάργηση όλων των νόμων ή κανόνων στη λειτουργία της χρηματοοικονομικής, της εργασιακής, της εμπορικής κ.ο.κ. αγοράς. <b>Φαντάζει, δηλαδή, παράλογο κάποιος να ως λύση του προβλήματος να προσφέρει την αιτία του προβλήματος.<o:p></o:p></b></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br />Να προσθέσουμε ότι σε περίοδο Κρίσης το Κράτος "διευρύνεται" (βλ. ΗΠΑ 2008), ενώ σε περιόδους Ανάπτυξης συρρικνώνεται και "διαιτητεύει". Άρα, το αίτημα για συρρίκνωση του Κράτους είναι για την ώρα ανεπίκαιρο και συνταγή άλλης ασθένειας. Προσθέστε εδώ ότι σε καιρούς ανεργίας στο <span style="background-color: white;">24%</span><span style="background-color: white;">, με το ποσοστό να εκτινάσσεται στο 45% για τους νέους, το να ορίσεις τις ατομικές συμβάσεις ως το μέσο για τη σύναψη σχέσης εργασίας, τότε αφήνεις τους εργαζόμενους με σαφώς πεπιεσμένα διαπραγματευτικά όπλα και έρμαια της... καλής προαίρεσης του εργοδότη. Πόσω δε μάλλον όταν για τη Διαιτησία των σχέσεων εργαζόμενου-εργοδότη απαιτεί <i>αμοιβαία επιθυμία</i>, τότε γίνεται αντιληπτό ότι στενεύουν ακόμη τα δίχτυα προστασίας του "αδύναμου" της εν λόγω σχέσης.</span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/z5nEcOAxQLE" width="500"></iframe></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><br />Εν κατακλείδι, <b>όραμα & διοίκηση</b> πακέτο. Μέχρι στιγμής όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί δείχνουν να πρεσβεύουν μόνο το ένα (είτε το ένα είτε το άλλο). Το καινούργιο θα είναι αυτό που θα τα συνδυάσει με επάρκεια.<br /><br /><a href="http://gmt07.blogspot.gr/"><b><i>εκ του μη όντος GMT</i></b></a></div></div>

Το Κράτος είναι Επιχείρηση την τζήμερον ημέραν;…

Σε όλη την Ελλάδα έχουν προκύψει «λύσεις» και «πρωτοβουλίες», «κινήσεις» & «μέτωπα». Τα εισαγωγικά δεν μειώνουν καθόλου την αξία τους. Α...

Διαβάστε περισσότερα »