Η πάλη των γενεών και η ιδεολογική κυριαρχία

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6kt1Vo3UtijISp2m04i_XPkf_yG4RRvA4eoquv-vnybsfQwQ3o4xXlZiBf2sl0qyCvrIKsF0IbZ8OgHr1JIdKItpZB0tBMHB16pa9flmZ547vXJPCRczOxhXzmpW7WuxOk_4hoNN_-bw/s1600/2+generations.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="254" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6kt1Vo3UtijISp2m04i_XPkf_yG4RRvA4eoquv-vnybsfQwQ3o4xXlZiBf2sl0qyCvrIKsF0IbZ8OgHr1JIdKItpZB0tBMHB16pa9flmZ547vXJPCRczOxhXzmpW7WuxOk_4hoNN_-bw/s320/2+generations.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal">Στο παρόν άρθρο θα ήθελα να κάνω μία σύνδεση δύο πραγμάτων και με αφορμή αυτό, να επεκταθώ σε ένα συνοπτικό σχολιασμό του καθενός. Θα ήθελα να αναφερθώ στην αποτίμηση του αποτελέσματος μιας πολιτικής όπως αυτή γίνεται συμπεριλαμβάνοντας στην αξιολόγηση και τον παράγοντα χρόνο και εν συνεχεία, εισάγοντας τη διάσταση του χρόνου, να τονίσω το πώς τα βασικά μέρη κοινού συμφέροντος στη σύγχρονη εποχή, δεν είναι ούτε οι κοινωνικές τάξεις, ούτε οι φυλές και τα έθνη, αλλά οι διαφορετικές γενιές.</div><div class="MsoNormal">Είναι αλήθεια σημαντικό να αξιολογούμε μία πολιτική, ένα μέτρο, όχι μόνο βάσει του τελικού του αποτελέσματος, αλλά και ασκώντας διαρκή έλεγχο ως προς τη δικαιοσύνη και ασφάλεια που εξασφαλίζεται κατά την περίοδο εφαρμογής των μέσων προς επίτευξη του εκάστοτε σκοπού. Τόσα χρόνια συσσώρευσης πολιτισμικής εμπειρίας, έχουν καταστήσει το ανθρώπινο είδος ικανό να αξιολογεί τις καταστάσεις αναφορικά με κάποια πρότυπα, κάποιες αρχές και ιδέες, ώστε να επιτυγχάνεται η ικανοποίηση του κοινού αισθήματος στο εκάστοτε παρόν.</div><div class="MsoNormal">Η επιτακτικότητα όμως αυτών των στοιχείων, έχει στις μέρες μας παραγκωνίσει από τους δημόσιους επικριτές και αξιολογητές την ικανότητα να αξιολογούν μία πολιτική βάσει των απώτερων αποτελεσμάτων της. Και αυτό φαίνεται ότι συμβάλλει περισσότερο και στηρίζει τις κοινές επιδιώξεις ενός συνόλου που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα αποτελέσματα του παρόντος και όχι για την τελική κατάληξη μιας αλληλουχίας βημάτων προς την επίλυση ενός προβλήματος.</div><div class="MsoNormal">Η σημερινή ελληνική κοινωνία, αδυνατεί να δει πώς η προηγούμενη γενιά, εξασφαλίζοντας όλα της τα δικαιώματα και ικανοποιώντας τις κοινές της επιδιώξεις, έχει καταδυναστεύσει όλα τα εφόδια και προοπτικές από τη νεότερη. Εννοείται ότι δε προασπίζομαι το άκρο που προτείνει ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Prince">Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα»</a> του ότι ο σκοπός δικαιώνει τα μέσα, αλλά είναι νομίζω μέρος μιας στοιχειώδους λογικής να αποδεχτούμε ότι κανένας σκοπός δεν έχει επιτευχθεί χωρίς κάποιες αναγκαίες υπαναχωρήσεις και συμβιβασμούς. Κανένας επίσης σκοπός δεν επιτυγχάνεται ταυτόχρονα με την επιβολή των μέσων επίτευξής του, αλλά επιβάλλεται πάντα εκ των πραγμάτων μία χρονική υστέρηση.</div><div class="MsoNormal">Τόσο διάφορα <a href="http://www.debtocracy.gr/">ντοκιμαντέρ</a>, όσο και θιασώτες του ανθρωπισμού και της αριστεράς στην Ελλάδα βιάζονται να κρίνουν το παρόν και αφήνουν έξω από το συλλογισμό τους το δυναμισμό και τις πιθανές εκβάσεις τον συμβάντων του παρόντος στο μέλλον. Η σύγκριση περιορίζεται τις περισσότερες φορές στα χρονικά όρια που επιβεβαιώνουν τους φόβους τους και προτιμούν την άνευ όρων υπεράσπιση βασικών ανθρώπινων αξιών, όπως αυτές δείχνουν το ανάστημά τους στο παρόν, χωρίς να επιχειρείται αξιολόγηση αυτών όπως μπορούν να προασπισθούν στο διηνεκές.</div><div class="MsoNormal">Δεν αξιολογείς τις συνέπειες της κρίσης στην Αργεντινή μόνο στο δεδομένο χρονικό ορίζοντα που παρατηρήθηκε το πρόβλημα. Δεν απορρίπτεις μία οικονομική πολιτική ως φιλελεύθερη επειδή η λύση που προτείνει φαντάζει άδικη στο παρόν επειδή δεν αντιλαμβάνεσαι τους <a href="http://www.capital.gr/stoupas/?i=i02082012">μηχανισμούς</a> που αποδίδουν μακροπρόθεσμα και σε κάθε περίπτωση, αν ενδιαφερόμαστε, όχι μόνο για τη συλλογική ευημερία στο παρόν, αλλά και για την εγκαθίδρυσή της σε βάθος χρόνου, μάλλον πρέπει να μάθουμε να συνδέουμε καλύτερα το αίτιο και το αποτέλεσμα. Η κρίση στην Αργεντινή δεν ήταν συνέπεια του ΔΝΤ. Και αντίστοιχα η καλύτερη κατάσταση της Χιλής στο παρόν σε σχέση με την Αργεντινή, σίγουρα πρέπει να ληφθεί υπόψη αναφορικά με τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που εφαρμόστηκε στη Χιλή πριν χρόνια και τότε φάνταζε ως μία άδικη επιβολή αρχών της σχολής του Σικάγο.</div><div class="MsoNormal">Έχουμε όλοι τις επιρροές μας από την προηγούμενη γενιά. Η προπαγάνδα και η πλύση εγκεφάλου όπως μας επιβάλλονται εξαιτίας απωθημένων της προηγούμενης δε θα πρέπει να μας κάνει να χάνουμε τη λογική μας ικανότητα και να προσδιορίζουμε επακριβώς τις δικές μας επιδιώξεις ατομικές και συλλογικές. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η κοινωνία που φανταζόμαστε να ζήσουμε, θα είναι αυτή που θα είναι εκεί σε 10-20-30 χρόνια από τώρα. </div><div class="MsoNormal">Παραμύθια και συνομωσίες υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία και ως δια μαγείας, όλα αυτά αφήνουν εκτός ευθύνης τον εαυτό μας. Η μεγαλύτερη συνομωσία για μένα είναι η ίδια η δημιουργία των θεωριών αυτών. Σκουπίδια που το μόνο που καταφέρνουν είναι να επιβεβαιώνουν το πόσο δυνατοί είναι αυτοί και πόσο ανήμποροι εμείς. Δεν υπάρχουν όμως αυτοί και εμείς, παρά μόνο αν θέλετε, μέσα στη χρονική διάσταση που διαμορφώνει τη διάκριση των γενιών και τίποτ’ άλλο. Δε με ενδιαφέρει το παρόν και ούτε είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω το οποιοδήποτε μέλλον ακολουθώντας μία ευθυνόφοβη πλάνη που αποφέρει μία πρόσκαιρη ασφάλεια. Είναι πραγματικά δύσκολο να ακολουθήσεις τη λογική και να πάρεις όλο το βάρος πάνω σου. Αλλά επιβάλλεται από τους καιρούς.</div></div>

Η πάλη των γενεών και η ιδεολογική κυριαρχία

Στο παρόν άρθρο θα ήθελα να κάνω μία σύνδεση δύο πραγμάτων και με αφορμή αυτό, να επεκταθώ σε ένα συνοπτικό σχολιασμό του καθενός. Θα ήθελα ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η έννοια της προόδου

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjoqesVI3Tu4QoCznFWgTrDkWnkIxLORcOLqkottpcz4Qaj-Ifay0GAPaPJqWy5X3Q3BUtbSngzjtzhlgfDZy8YKWw5FWEbEfr1ex2ulx3_KTZICf3pLu8tpn_lrO-O-Fh20V88I-MgKUf/s320/h-ennoia-ths-proodoy.jpg" width="196" /></div>Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με μια έννοια που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας στη νεότερη ιστορία αλλά και σήμερα. Αυτή η έννοια είναι η πρόοδος και πώς αυτή μπορεί να εκφράσει τόσο την ανάπτυξη, όσο και τη διάκριση των κοινωνικοπολιτικών ιδεών.<br /><br />Αφορμή για τη συγγραφή στάθηκε η πρόσφατη «επίθεση» εναντίον διαδηλωτών του ΠΑΜΕ και η μονοπώληση των αντιδράσεων από μέρους του κομουνιστικού κόμματος στη περίοδο κρίσης που διανύει η χώρα. Είναι ολοφάνερο πως το κύρος του επαναστατημένου και η εγκυρότητα των ιδεών που πρεσβεύει, έχουν άμεση σχέση με το χαρακτηρισμό του υποκειμένου ως προοδευτικό. Αναγκαίο συνεπώς είναι να προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τι συνεπάγεται ο χαρακτηρισμός κάποιου ως προοδευτικού και τι ακριβώς υπονοείται με την έννοια πρόοδος.<br /><br />Για να ορίσουμε κάτι ως προοδευτικό, θα πρέπει κατ’ αρχάς να αποδεχτούμε πως η πρόοδος έχει μία συγκεκριμένη κατεύθυνση και αυτή είναι προς τα εμπρός. Όμως όταν λέμε εμπρός, τι ακριβώς εννοούμε; Η κατεύθυνση σάμπως δε παίρνει σάρκα και οστά από τον καθορισμό συγκεκριμένων στόχων; Μήπως για τα παραπάνω, δεν είναι εξάλλου αναγκαία και μία επικράτηση ιδεών, παραδοχών, αντιλήψεων οι οποίες θα πρέπει να προηγούνται του ορισμού της κατεύθυνσης της προόδου; Όταν οι στόχοι έχουν τεθεί και το μοντέλο αποτελέσει ένα πρότυπο, όταν το μοντέλο επικυρώνεται με τη σύμπλευσή του με τις επικρατούσες αντιλήψεις, τότε πια έχει γίνει ξεκάθαρο τι σημαίνει πρόοδος.<br /><br />Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, είμαστε πλέον στη θέση να τοποθετούμε τα άτομα και τις αντιλήψεις είτε μέσα στην έννοια της προόδου, είτε εκτός. Είμαστε σε θέση, μια ιδεολογία, μία πρόταση, κάποιες αρχές και αξίες, κάποιες επιδιώξεις, αν γίνονται προς την κατεύθυνση της προόδου να προσδίδουν και στο υποκείμενο την ίδια ιδιότητα, ενώ αν τα παραπάνω στοιχεία χαρακτηρίζονται από οπισθοδρομικότητα και αδράνεια, τότε μιλάμε για συντήρηση. Όσο οι ιδέες αλλάζουν, εξελίσσονται και δέχονται την τριβή του χρόνου, έχουμε και την εμφάνιση νέων ορισμών, νεοσυντηρητικών, νεοφιλελεύθεροων, νεο κάτι. Αλλά πάντα η κεντρική ιδέα της προόδου μέσα από το χρωματισμό της και τη δυναμική της στο χρόνο όταν προέρχεται από μία πολύ συγκεκριμένη αφετηρία, δε μπορεί παρά να μένει μία συμπαγής μάζα που μοιάζει σαν αντί η ίδια η πρόοδος να κινείται στην ιστορία, να φτάνει στο σημείο να επιβάλει την ίδια την ιστορία να κινηθεί γύρω από την έννοιά της όπως αυτή διαμορφώθηκε από τις αρχικές συνθήκες.<br /><br />Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω στα παραπάνω, είναι ότι η φύση της έννοιας της προόδου όπως αυτή πλέον γίνεται αντιληπτή, είναι απολύτως σύμφωνη με ένα ιδεαλιστικό πρότυπο. Σύμφωνα με αυτό, οι ιδέες, οι αρχές, οι αξίες και οι κατευθύνσεις, προϋπάρχουν του κόσμου αυτού, ή μάλλον είναι αυτόφωτες και οφείλουν να δουν την αντανάκλασή τους στον υλικό κόσμο και στην ανθρώπινη κοινωνία. Συνεπώς, η πρόοδος υπό αυτό το πρίσμα είναι η επιχείρηση προσέγγισης αυτών των ιδεών που ως πρότυπα υπάρχουν στον κόσμο των ιδεών και οφείλουμε να τα κάνουμε πραγματικότητα. Το οξύμωρο του πράγματος όμως είναι ότι ιδέες αντιλαμβανόμενες ως προοδευτικές, όπως ο μαρξισμός και οι εκφάνσεις του, έχουν πολύ λίγα κοινά σημεία με τον ιδεαλισμό του Πλάτωνα.<br /><br />Με αφορμή ένα πρόσφατο ανάγνωσμα του Πόππερ, θα ήθελα να συνδέσω την έννοια της προόδου με την εξελικτική θεωρεία του Δαρβίνου και τη μέθοδο της επιστήμης. Σύμφωνα με τη θεωρεία του Δαρβίνου, η εξέλιξη των ιδεών από το απλούστερο προς το πιο πολύπλοκο, η οποία συμβαίνει μέσω της μετάλλαξης του γενετικού υλικού των ειδών, δε συμβαίνει βάσει κάποιων a priori κατευθυντήριων αρχών. Η μετάλλαξη δηλαδή του γενετικού υλικού ενός οργανισμού, δεν ακολουθεί κάποιες επιταγές, αλλά γίνεται με τυχαίο τρόπο. Μία μεμονωμένη μετάλλαξη ίσως προκαλέσει πρόβλημα για το άτομο, αλλά η διαδικασία αποδεικνύεται επωφελής προς το είδος. Η μετάλλαξη συμβαίνει με τυχαίο τρόπο, χωρίς τάσεις. Το αν η μετάλλαξη αποδειχθεί επωφελής ή όχι θα το αξιολογήσουν οι πολύ συγκεκριμένες συνθήκες που συνέβη. Ο χρόνος και ο τόπος συνεπώς είναι καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία ή την αποτυχία. Στη συνέχεια η μετάλλαξη, αν είναι θετική για το είδος, θα βρει το δρόμο της για την παγίωση και την αναπαραγωγή του γονιδίου που τη φέρει. Αυτό όμως που πρέπει να τονιστεί, είναι ότι η αρχική δοκιμή δε γίνεται κατόπιν επιλογής, κατόπιν κάποιας διαίσθησης για το σωστό, αλλά τυχαία, προς όλες τις κατευθύνσεις.<br /><br />Με την εξελικτική θεωρεία μπορεί να παραλληλιστεί η μέθοδος της επιστήμης της δοκιμής και λάθους. Οποιαδήποτε ανακάλυψη, εφεύρεση, έχουν δοκιμαστεί και επιβεβαιωθεί πριν γίνουν αποδεκτές. Ο επιστήμονας ίσως έχει κάποιες κατευθυντήριες γραμμές και θέσει από μόνος του ένα ερώτημα που ψάχνει απάντηση. Αυτό το ερώτημα ίσως βασίζεται σε κάποιες αρχές, αλλά η επιβεβαίωση της θεωρίας, θα γίνει με την παρατήρηση και το πείραμα. Ο ίδιος ο Πόππερ θεωρεί ότι μια θεωρεία, είναι έγκυρη μόνο όταν μπορεί να καταστεί ελέγξιμη και απορρίψιμη. Αν αφήσουμε όμως κατά μέρους τις αρχικές ιδέες και επικεντρωθούμε στην παρατήρηση και το πείραμα, θα δούμε ότι η έννοια του τυχαίου είναι απαραίτητη. Μία στατιστική ανάλυση, απομονώνει πάντα τους τυχαίους παράγοντες και επιχειρεί να βρει τη σχέση αιτίου αιτιατού. Η σχέση αιτίου αιτιατού με τη σειρά της δεν είναι άλλο από μία τυχαιότητα που απλώς επιβεβαιώθηκε εκ των πραγμάτων. Ένα πείραμα που γίνεται σε ένα εργαστήριο, εξετάζει όλες τις παραμέτρους ώστε να πάρει όλες τις τυχαίες διακυμάνσεις και να ελέγξει τη συμπεριφορά του αντικειμένου σε διάφορες συνθήκες. Η ανακαλύψεις στις επιστήμες, δε γίνονται από την επιβεβαίωση μιας θεωρίας μέσω ενός πειράματος ή μιας παρατήρησης, αλλά από τη διάψευσή τους. Είναι το λάθος, το οποίο δίνει την κατευθυντήρια γραμμή στην εξέλιξη της ανακάλυψης και όχι η αρχική ιδέα και διαίσθηση σχετικά με την ισχύ μίας πρότασης. Οι ιδέες είναι ποικίλες και οι αρχικές τάσεις πολλές. Όλες αυτές όμως κινούνται με μια φυγόκεντρο δύναμη προς όλες τις κατευθύνσεις και αυτό που τελικά θα αναδείξει την επικρατούσα είναι το σφάλμα, όχι η αρχική πρόθεση επιβεβαίωσης.<br /><br />Τα δύο κοινά σημεία της θεωρίας της εξέλιξης και της μεθόδου των επιστημών, είναι λοιπόν η τυχαία δοκιμή και το λάθος. Τα λάθη συσσωρεύονται στη συλλογική μνήμη και ότι απομένει είναι ο ελεύθερος χώρος για να κινηθούμε-πάλι με τυχαίο τρόπο. Τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου, που προϋπήρχε στη φύση και την υιοθέτησε ο άνθρωπος, είναι, η δημιουργία του ίδιου του ανθρώπινου είδους, στην πρώτη περίπτωση, από απλούς μονοκύτταρους οργανισμούς και τα αμέτρητα επιτεύγματα των επιστημών και ο βαθμός που αυτά έχουν βελτιώσει τη ζωή μας στη δεύτερη περίπτωση.<br /><br />Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, νομίζω -για μένα τουλάχιστον- είναι ξεκάθαρο, ποια έννοια πρέπει να έχει η πρόοδος και στην κοινωνικοπολιτική σφαίρα. Η προσδοκία των θετικών αποτελεσμάτων επιβεβαιώνεται από την παραπάνω μέθοδο. Μέθοδο την οποία, είχε η φύση, χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να δαμάσει τη φύση και θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατά βάση και για να δαμάσει ο άνθρωπος τον ίδιο του τον εαυτό, την ίδια του την κοινωνία. Η πρόοδος είναι μια τυχαία κατεύθυνση η οποία επιβεβαιώθηκε και επιβίωσε από τον έλεγχο που της άσκησε η πραγματικότητα. Οι ιδέες διαμορφώνονται μέσα στην ιστορία και όχι εκτός αυτής.<br /><br />Με όλα αυτά, μάλλον θα ήταν περιττό να μιλήσουμε για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των όρων συντηρητικός και προοδευτικός, για να μη κάνουμε λόγο για αντιστροφή τους. Όλοι αυτοί οι θρασείς που τοποθετούνται τόσο απόλυτα και υποτάσσονται σε δεδομένες ιδέες και αρχές, καλά θα έκαναν να χαλαρώσουν λίγο, να αφήσουν τη σκέψη τους ελεύθερη και αν αυτή μπορεί να πάει αρκετά μακριά, τότε ίσως αποκολληθούν από την εμμονή τους σε ογκόλιθους του παρελθόντος.</div>

Η έννοια της προόδου

Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με μια έννοια που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας στη νεότερη ιστορία α...

Διαβάστε περισσότερα »

... και ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY3nNz6z1Dp6TT4ZBpoPDnR4ktLIfN0rCL7jsqKdGRvjkJdNbPN7of1Ynzx1M-EjBwdzGfu3BanFa4ZTCGDVjtaqCK-TtIxxeHG5WfBV5gVUKeShrboOkokDCqdvnz7lTzYKPLyIo6wn-2/s1600/polemos-enantion-aoratoy-exthroy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY3nNz6z1Dp6TT4ZBpoPDnR4ktLIfN0rCL7jsqKdGRvjkJdNbPN7of1Ynzx1M-EjBwdzGfu3BanFa4ZTCGDVjtaqCK-TtIxxeHG5WfBV5gVUKeShrboOkokDCqdvnz7lTzYKPLyIo6wn-2/s1600/polemos-enantion-aoratoy-exthroy.jpg" title="ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…" width="495" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αιγύπτιος Κόπτης Χριστιανός (λέει), ο συγγραφέας του βιβλίου που προσβάλει τον Μωάμεθ και όχι Αμερικανό-ισραηλινός (λέει)…<br /><br />Άρα <b>πυροδότηση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, με ότι επακόλουθο συνεπάγεται αυτό μεταξύ των δύο θρησκειών σε Β. Αφρική και Μέση Ανατολή, που οι Κόπτες Χριστιανοί, μειονεκτούν πληθυσμιακά έναντι των κάθε λογής μουσουλμανικών στοιχείων…</b><br /><br />Η Χίλαρι δήλωσε δακρυρροούσα, πως οι ΗΠΑ, δεν θα επιτρέψουν στις χώρες που απαλλάγηκαν οι λαοί τους από την τυραννία των δικτατόρων, να πέσουν στα χέρια της τυραννίας του όχλου(λέει)... Ναι, αλλά όταν ο ίδιος όχλος (τότε ήταν «καταπιεσμένος λαός») «επαναστατούσε» για να διώξει τους «κακούς δικτάτορες», σπεύδανε ταχέως να τους υποστηρίξουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του στη ελευθερία και την δικαιοσύνη, με ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς των κυβερνητικών δυνάμεων… Τώρα τι έγινε και ο «λαός» ξαφνικά έγινε όχλος;… Μήπως κατάλαβε ότι τον δουλέψανε και είναι χειρότερα τώρα που έχουν «δημοκρατία»;…<br /><br />Ή μήπως, βλέποντας ότι <b>το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό-καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει, υπό το βάρος των συνεχών αποκαλύψεων ανεξαρτήτων ειδησεογραφικών πρακτορείων για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να υποδουλώσει λαούς</b>, κατασκευάσανε άλλη μία πρόφαση, για να αιματοκυλίσουν «δικαιολογημένα» (ξανά) τους ίδιους λαούς, σπέρνοντας «θρησκευτικό» μίσος σε «πρόσφορο» έδαφος;…<br /><br />Μάλλον συνδυασμός των δύο παραπάνω πιθανοτήτων ήταν, για να δρομολογηθούν οι εξελίξεις που έπονται, δεδομένου ότι πάντα υπολογίζουν και τις πιθανές εκβάσεις της κάθε «κίνησης» που κάνουν για να προωθήσουν την ατζέντα τους…<br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2012/09/indepedent-oi-hpa-htan-enhmeroi-gia-thn-epithesh-sthn-beggazh.html" target="_blank">Είχανε (λέει) πληροφορίες για την επίθεση στην Βεγγάζη</a> έναντι του «Εμπάσαντορ» τους αλλά κάνανε την «πάπια»… Πάντα αυτό δεν κάνουνε όταν <b>θέλουν να δημιουργηθούν προβοκατόρικες εντάσεις που «βολεύουν»</b>;…<br />Αν δεν την δημιούργησαν μόνοι τους (Περλ-Χάρμπορρ, Τόνκιν, 9-11)!...<br />Σιγά τα ωά! Τέσσερα "κομμάτια" φύγανε, αναντικατάστατος ουδείς!<br />Ταρατατζούμ, δάκρυα, στολές, παρουσιάστε άρματα, <i>«Η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη» </i>και τρέμετε «τρομοκράτες»!!!<br /><br /><b> Λογικό είναι, τα φανατισμένα και καταπιεσμένα «μυρμήγκια» να καθοδηγηθούν, ή ακόμη και να οδηγηθούν μόνα τους στην έκρηξη…</b> Ας σφαχτούμε για άλλη μία φορά! Τι έγινε; Μερικά στόματα «λιγότερα»!!!<br /><br />Άσε που <b>η «μπίζνα» της πολεμικής βιομηχανίας θα δουλέψει (πάλι) στο φουλ…</b><br />Και τις νέες θέσεις εργασίας (πολεμισταράδες της ελευθερίας κοινώς) που τις βάζετε; Ανάπτυξη φίλες και φίλοι μου! <b>PROFIT ABOVE ALL!!!</b><br /><br />Και επειδή πάντα «με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια», να σου και το εθνικιστικό-θρησκευτικό αίσθημα των ανεπτυγμένων –ακόμη- λαών (γιατί<b> οσονούπω μας βλέπω «υπό ανάπτυξη» και μας τους προνομιούχους</b>), να μεγαλώνει έναντι των <i>«φανατικών ισλαμιστών»</i> που σκοτώνουν τον κοσμάκη στον δρόμο και <b>τους έχουμε και «λαθραίους» στις χώρες μας να ευθύνονται για όλα τα δεινά μας…</b><br /><br />Και <b>ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…</b><br /><br />Βέβαια, in the end, <b>το τέλος του πολέμου το βλέπουν μόνο οι νεκροί,</b> όπως είπε και κάποιος αρχαίος φιλόσοφος, πως τον είπανε να δεις… Ά, Πλατάνη, Πλακάκη, Πλάτωνα, κάπως έτσι…<br /><br />Οι νεκροθάφτες θα πεθάνουνε;… Όχι βέβαια!!! Ανάπτυξη πάνω από όλα…</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /><b> Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ο άνθρωπος(;)…</b></span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><b><br /></b> <br /><a href="http://www.ramnousia.com/search/label/Asaya" target="_blank">Βαρκάρης του Φεγγαρόφωτος</a></span></div>

... και ο πόλεμος έναντι του «αόρατου εχθρού», καλά θα κρατεί…

Αιγύπτιος Κόπτης Χριστιανός (λέει), ο συγγραφέας του βιβλίου που προσβάλει τον Μωάμεθ και όχι Αμερικανό-ισραηλινός (λέει)… Άρα πυροδότηση το...

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzU-Z-8zgcZWymLdNmJV-1LLcykMJywNgGAdYlUgTzYlqrytAbeKOf0GP3783WYWzNx6Qg72BMJBsDhz9OTSIbgxL4_ydufHiUQU5ThUc3XEKAUaZVnEjpkgui2VAbbN6NOxM4MqmLsus/s1600/billnew.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645212188322627794" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzU-Z-8zgcZWymLdNmJV-1LLcykMJywNgGAdYlUgTzYlqrytAbeKOf0GP3783WYWzNx6Qg72BMJBsDhz9OTSIbgxL4_ydufHiUQU5ThUc3XEKAUaZVnEjpkgui2VAbbN6NOxM4MqmLsus/s320/billnew.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; float: left; height: 247px; margin: 0 10px 10px 0; width: 320px;" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Χρεωθήκαμε την ζωή με την γέννηση μας, και όλοι μας θα πληρώσουμε το τίμημα της με τον θάνατο μας!<br /><br />Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν ενδιάμεσα θα πρέπει να μας χαρίζονται”<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Bill Hicks<br /><br />Όταν η χρήση του χρήματος, για τον σκοπό της διαχείρισης και ανταλλαγής αγαθών πρωτοεμφανίστηκε στην κοιλάδα της αρχαίας Μεσοποταμίας (σημερινό Ιράκ & Συρία) πριν 5.000 χρόνια, μια θεωρία - η οποία από τότε λυμαίνεται την αντίληψη των ανθρώπων για την ζωή - γεννήθηκε. Ονομάστηκε: <span style="font-weight: bold;">«Το Βασικό Πρόβλημα της Οικονομίας»<span style="font-style: italic;"></span></span> και διακηρύσσεται σαν «Ευαγγέλιο» σ’ όλους του μαθητές του συστήματος της ελεύθερης αγοράς. Δυστυχώς οι αντιδράσεις για την ακεραιότητα του είναι σπάνιες, και οικονομολόγοι όλων των επιπέδων κατηχούνται ακατάπαυστα στο δόγμα του, μ’ ένα άρτια καθοδηγούμενο ψέμα για τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινωνιολογίας. Έχει ως αρχή τα παρακάτω:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Οι πρώτες ύλες της Γης είναι πεπερασμένες, αλλά οι ανάγκες του ανθρώπου άπειρες»<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Η αλήθεια όμως, την οποία λίγοι γνωρίζουν είναι, ότι δεν υπάρχει <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας».<span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br />Για να το καταλάβουμε καλύτερα αυτό, πρέπει αρχικά να αποσαφηνιστεί κάποια ορολογία, και το κυριότερο από όλα η λανθασμένη έκφραση της «ανθρώπινης φύσης».<br /><br />Η ανθρώπινη φύση συχνά καθορίζεται ως: <span style="font-weight: bold;">«τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας τα οποία υποτίθεται ότι διακατέχουν όλο το ανθρώπινο γένος»</span>. Όπως το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span>, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει το χαρακτηριστικό της <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινης φύσης»</span>, τουλάχιστον με την εσκεμμένα λανθασμένη έκταση στην οποία της δίνεται και την οποία αντιλαμβάνεται η πλειονότητα. Οι άνθρωποι, ως είδος, στην πραγματικότητα δεν γεννιούνται με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό. Κατά γενική παραδοχή, το μοναδικό πράγμα που είναι κοινό για όλους είναι η βασική ανάγκη για επιβίωση, μέσω της κατανάλωσης θρεπτικής και υγιεινής τροφής, πόσιμου νερού και στέγασης για την προστασία από τα στοιχεία της φύσης. Κανένας δεν γεννιέται με την πρόθεση να πεθάνει και εξ αυτού μπορούμε ορθώς να υποστηρίξουμε ότι η επιθυμία για επιβίωση είναι μέρος της <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινης φύσης»</span>. Σ’ αυτό τελικά αρχίζουν και τελειώνουν τα κοινά χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας και για αυτό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και <span style="font-weight: bold;">«ανθρώπινη απληστία»</span> ή το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span>. Όλοι αυτοί οι μύθοι σχεδιάστηκαν και συντηρούνται για να διατηρηθεί η πίστη σ’ ένα ελαττωματικό σύστημα.<br /><br />Επιπροσθέτως, ο όρος <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span> πρέπει να αποσαφηνιστεί. Η φράση <span style="font-weight: bold;">«Νομισματ-ικό»<span style="font-style: italic;"></span></span> σαν έννοια χρησιμοποιείται σ’ αυτό το έγγραφο στην θέση όλων των άλλων ιδεολογικών συστημάτων: Καπιταλιστικών, Κομμουνιστικών, Σοσιαλιστικών, Φασιστικών (κ.ο.κ), επειδή όλα αυτά τα ιδεολογικά συστήματα θεμελιωδώς είναι το ίδιο. Είναι ιδεολογικά συστήματα άσχετα με την πραγματικότητα, με ακριβώς τον ίδιο βαθυστόχαστο πυρήνα: την άνευ όρων απαράδεκτη πίστη στο <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span>. Κατ’ αυτή την έννοια η Κομμουνιστική Κίνα και η Καπιταλιστική Αμερική δεν διαφέρουν, και για αυτό ο όρος <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό»<span style="font-style: italic;"></span></span> χρησιμοποιείται για την ακριβή περιγραφή του συστήματος, που βασίζεται στην ελεύθερη αγορά, όπου η εργασία πωλείται σε σταθερή βάση, με σκοπό την υποστήριξη-τροφοδότηση της ανάγκης για κυκλική κατανάλωση. Αυτή η γενική οικονομική διεργασία θα αποκαλείται στο εξής ως : <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικό σύστημα»<span style="font-style: italic;"></span></span>.<br /><br />Κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι από την φύση του άπληστο. Παρομοίως κανείς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν «καλός», «κακός», «έξυπνος», «ανόητος» ή με οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό: όλα αυτά απλά έχουν τις ρίζες τους στις αρχέγονες αντιλήψεις της θρησκείας ότι υπάρχουν <span style="font-weight: bold;">«καλοί»<span style="font-style: italic;"></span></span> και <span style="font-weight: bold;">«κακοί»<span style="font-style: italic;"></span></span> άνθρωποι. Σαν ολοκληρωμένο είδος, αυτά που περιλαμβάνονται στην ανθρώπινη ύπαρξη, είναι απλά η ύπαρξη(οντότητα) της. Κάθε αγόρι και κάθε κορίτσι γεννιέται ίσο σ’ αυτόν τον κόσμο: ένας κενός <span style="font-weight: bold;">«πίνακας ζωγραφικής».<span style="font-style: italic;"></span></span> Καμιά ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι ανταγωνιστική ή υλιστική – εξαρτάται από την αξία που δίνει κάποιος σ’ αυτά τα χαρακτηριστικά - ως αποτέλεσμα ενός γενετικά ενσωματωμένου προτερήματος ή ελαττώματος, και γι αυτό το <span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»<span style="font-style: italic;"></span></span> είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα: οι άνθρωποι καθίστανται να πιστεύουν υπό τις παρούσες συνθήκες ότι οι ανάγκες τους είναι άπειρες, αλλά αυτό δεν είναι έμφυτο, απαράλλακτο ή σταθερό χαρακτηριστικό.<br /><br /><blockquote></blockquote><span style="font-style: italic;">Ο πρώτος άνθρωπος, ο οποίος αφού έκλεισε μια χούφτα γης στην παλάμη του είπε: «αυτό είναι δικό μου» και απλά βρήκε ανθρώπους να τον πιστέψουν, ήταν ο ιδρυτής της σημερινής κοινωνίας. Πόσα εγκλήματα, πόλεμοι, φόνοι, δυστυχίες και πόσο τρόμο θα είχε αποφύγει το ανθρώπινο γένος, αν κάποιος αντιπαρέρχονταν τα παραπάνω και αντ’ αυτού έλεγε στους συνανθρώπους του: Προσέξτε αυτά που λέει αυτός ο λαοπλάνος. Είστε χαμένοι αν ξεχάστε ότι οι καρποί αυτής της Γης ανήκουν σ όλους μας και η Γη σε κανέναν.</span><br /><blockquote></blockquote><br /><span style="font-weight: bold;">Jean-Jacques Rousseau</span><br />Η ιστορία είναι γεμάτη από γεγονότα όπως πόλεμοι, επιδρομές, γενοκτονίες και με κάθε μέσο, κατάχρησης ισχύος σε τακτική βάση, από ανθρώπους που επιθυμούν να οικειοποιηθούν ότι δεν τους ανήκει, και έτσι είναι πολύ εύκολο να κατανοήσουμε γιατί είναι ευρέως αποδεκτή η θεωρία, ότι οι άνθρωποι εμμέσως είναι ανταγωνιστικοί, επεκτατικοί και ιδιοτελείς. Παρότι αναπόδεικτη, η παραπάνω θέση είναι επιφανειακή και αναληθής. Ο καλύτερος τρόπος για να εξηγήσουμε τα παραπάνω, είναι η ευρέως διαδεδομένη εξαιρετική διατύπωση του Βέλγου οικονομολόγου <span style="font-weight: bold;">Bernard Lietaur<span style="font-style: italic;"></span></span>, ο οποίος ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και αποσαφήνισε το θέμα συνοπτικά:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Η απληστία και ο ανταγωνισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αμετάβλητης ανθρώπινης φύσης…<br /><br />Η απληστία και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων…<br /><br />Μπορούμε να παράγουμε όση τροφή χρειάζεται για να τραφούν όλοι και να δώσουμε εργασία σ’ όλους τους ανθρώπους, αλλά προφανέστατα δεν υπάρχουν χρήματα για να τα πληρώσουμε όλα αυτά.<br /><br />Ο σκοπός των κεντρικών τραπεζών είναι να δημιουργούν και να διατηρούν αυτή την έλλειψη, άμεση συνέπεια της οποίας είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση…»</span><br /><br />Τι ακριβώς εννοούσε όμως ο Lietaur; Αρχικά καταθέτει ότι, η απληστία, ο ανταγωνισμός και άλλα παρόμοια χαρακτηριστικά, <span style="font-weight: bold;">δεν είναι</span> έμφυτα στον άνθρωπο. Εν ολίγοις, δεν είναι θεμελιωδώς ενσωματωμένα στο ανθρώπινο είδος, που τουναντίον σημαίνει ότι μπορούν να μεταβληθούν και να εξαλειφθούν. Κατόπιν καταδεικνύει την πραγματική τους προέλευση:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«…Η <span style="font-weight: bold;">απληστία</span> και ο φόβος της έλλειψης, είναι στην πραγματικότητα χαρακτηριστικά τα οποία ακατάπαυστα δημιουργούνται και διευρύνονται, <span style="font-weight: bold;">ως άμεσο αποτέλεσμα της χρήσης των χρημάτων...</span>»</span>. Βασικά η θέση του είναι η παρακάτω: Οι άνθρωποι καθίστανται άπληστοι και υλιστές επειδή το νομισματικό σύστημα είναι σχεδιασμένο να δημιουργεί ανταγωνισμό μέσω της <span style="font-weight: bold;">έλλειψης</span>. Αν δεν υπάρχουν αρκετό στην αγορά, οι άνθρωποι εργάζονται σκληρότερα με στόχο να αποκτήσουν χρήματα ακόμη και εις βάρος άλλων. Γι αυτό οι άνθρωποι γίνονται άπληστοι ή όπως ποιητικά διατυπώνεται από τον <span style="font-weight: bold;">Lietaur</span>:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«άμεση συνέπεια της οποίας<span style="font-weight: bold;">(έλλειψης)</span>, <span style="font-weight: bold;">είναι η αντιπαλότητα με σκοπό την επιβίωση</span>…»</span>.<br /><br />Αλλά πως ακριβώς έχουμε χειραγωγηθεί να πιστεύουμε ότι οι ανάγκες μας είναι ατελείωτες και η απληστία εγγενής; Η σημερινή κοινωνία βρίθει κυριολεκτικά από θεσμούς(πολιτεία, δικαιοσύνη, σχολείο, θρησκεία) οι οποίοι διαιωνίζουν αυτό τον μύθο, παρόλο που, συνήθως αμφισβητούμε τα κίνητρα και τις μεθόδους των. Ίσως την μεγαλύτερη συνεισφορά έχει η βιομηχανία της διαφήμισης και της αγοράς. Με απλή διαδικασία δημιουργούν στους ανθρώπους το αίσθημα της ανεπαρκείας, της ανικανότητας και της κατωτερότητας εξαιτίας της κατοχής ή μη διαφόρων αγαθών και κατόπιν προσφέρουν συγκεκριμένα προϊόντα ως «κάλυψη» αυτών των υποτιθέμενων ελλείψεων. Βομβαρδίζουν ακατάπαυστα τον πληθυσμό με μηνύματα και εικόνες προτύπων και διασημοτήτων οι οποίοι είναι «ανώτεροι» άνθρωποι από τους άλλους εξαιτίας των επώνυμων ρούχων που φορούν! Τεράστια ποσά σπαταλιούνται ετησίως για να επιτευχθούν τα παραπάνω: Η εταιρία <span style="font-weight: bold;">ZenithOptimedia</span> αναφέρει ότι το 2010, <span style="font-weight: bold;">ξοδεύτηκαν παγκοσμίως $542 δις για διαφημίσεις</span>, ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι <span style="font-weight: bold;">κάθε παιδί βλέπει 40.000 διαφημίσεις τον χρόνο</span>. Γεγονός είναι ότι, παραδιδόμενοι στις προτάσεις αγοράς προϊόντων, ως απόδειξη ανωτερότητας, οι καταναλωτές προβάλλουν τα διάφορα αυτά «<span style="font-weight: bold;">πρότυπα</span>» με την θέληση τους, με αποτέλεσμα να γίνονται κινητή διαφήμιση άνευ κόστους.<br /><br />Ολόκληρη η βιομηχανία μόδας, σε συνεργασία με τα πρακτορεία διαφήμισης, δημιούργησαν και εγκατέστησαν ένα «<span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">τεχνητό σύστημα αξιών</span></span>» στην συνείδηση όλων μας, πείθοντας τον κόσμο ότι ένας άνθρωπος κρίνεται σαν «<span style="font-style: italic;">καλός</span>» ή «<span style="font-style: italic;">κακός</span>», «<span style="font-style: italic;">άξιος</span>» ή «<span style="font-style: italic;">ανάξιος</span>», εξαιτίας της δυνατότητας που έχει να αποκτήσει την «τελευταία λέξη της μόδας». Επιπροσθέτως, διαρκώς ποθούμε περισσότερα: η ιδέα της ατομικής πληρότητας και της επιτυχίας γίνεται τόσο «θολή» και «παράλογη», ούτως ώστε πιστεύουμε ότι το ύψιστο συναίσθημα της ολοκλήρωσης στην ζωή, επιτυγχάνεται με την απόκτηση εμπορικών προϊόντων. Αποτέλεσμα: δημιουργούνται <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«μόδες»</span></span>… Ατέλειωτες διαφημίσεις, χειραγωγούν τις αξίες μας, δημιουργώντας <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«τάσεις»</span></span> τις οποίες οι άνθρωποι υποχρεώνονται να ακολουθούν, με τον φόβο της περιθωριοποίησης, λόγω της αδυναμίας εναρμόνισης σ’ αυτές. Χάνουμε την αίσθηση του μέτρου και της ισορροπίας: Η συνεχής αξιολόγηση της αυτοεκτίμησης μας, με βάση μια φανταστική, υλιστική, εμπορική κλίμακα, τροφοδοτεί την ανάγκη της συνεχούς και αυξανόμενης κατανάλωσης αγαθών, με σκοπό να γίνουμε προφανέστατα όσο «καλύτεροι» μπορούμε. Τρανταχτό παράδειγμα των αξιών που υιοθετούμε, μπορεί να αντιληφθεί κανείς από το γεγονός <span style="font-weight: bold;">ότι μόνο στις ΗΠΑ, πάνω από $250 δις ξοδεύονται ετησίως στο χώρο της μόδας</span>, την ίδια ώρα που <span style="font-weight: bold;">ο προϋπολογισμός του Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ για το 2010 ήταν μόνο $46,7 δις.</span><br /><br />Ή όπως με πολύ ευφυή τρόπο, ο <span style="font-weight: bold;">George Carlin</span> (Αμερικάνος κωμικός) διατύπωσε:<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Η μοναδική αξία που ισχύει ακόμη στις μέρες μας στην Αμερική, είναι ότι αγοράζουμε διάφορα:<br /><br />Άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα, τα οποία δεν τους ανήκουν, για να αγοράσουν πράγματα που δεν τους χρειάζονται…»</span></span><br /><br />Παρά ταύτα, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι <span style="font-style: italic;">«<span style="font-weight: bold;">αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων</span>»</span>, και απληστία είναι έμφυτη, άρα αποδεκτή. Αυτή η γελοιωδώς λανθασμένη αντίληψη, στην οποία όλα τα εγχειρίδια της <span style="font-weight: bold;">«αγοράς»</span> βασίζονται, η πνευματικών διαστάσεων χαμηλού επιπέδου θεωρία: <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Ο θάνατος σου είναι η ζωή μου»</span></span>, από την οποία προέρχεται το άνευ λόγου και αιτίας <span style="font-weight: bold;">«Βασικό οικονομικό πρόβλημα»</span>, και μέσω αυτού του απίθανου ψέματος διατηρείται η ανόητη υποστήριξη του <span style="font-weight: bold;">«Νομισματικού συστήματος»</span>, παρ’ όλη την τρομακτικά ολοφάνερη δυσλειτουργία του. Αν θέλουμε να θέσουμε το μέτρο για τα αποτελέσματα αυτής της δυσλειτουργίας, <span style="font-weight: bold;">πρέπει να αναφέρουμε ότι 34.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά εξαιτίας της φτώχειας, και περίπου 3,4 δις άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν με λιγότερο από $2 την ημέρα</span>. Το πώς κάποιος, ενώ γνωρίζει αυτά τα στοιχεία, αρνείται να ψάξει για εναλλακτικές λύσεις, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αηδιαστική και παράλογη έλλειψη έγνοιας για την ανθρώπινη ζωή. Αν ακόμη πιστεύετε ότι είναι φυσικό επακόλουθο να είναι άπειρες οι ανθρώπινες ανάγκες, και όχι αποτέλεσμα του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε - περιβάλλον που μας εξαναγκάζει να ανταγωνιζόμαστε αναμεταξύ μας για επιβίωση- θα προσπαθήσω να παραθέσω και κάποια άλλα ευρύτερα παραδείγματα.<br /><br />Κάτι ανάλογο του <span style="font-weight: bold;">«λευκού πίνακα ζωγραφικής»</span> στον οποίο αναφέρθηκα πρωτύτερα, είναι η ιδέα ότι όλα τα παιδιά γεννιούνται κρατώντας έναν καθρέπτη, πάνω στον οποίο αντανακλάται ο κοινωνικός τους περίγυρος. Ένα παιδί που γεννιέται στην και μεγαλώνει στην Ιταλία από Ιταλούς, θα αναπτυχθεί με τις συνήθειες της Ιταλικής κουλτούρας: η προφορά, οι παραδόσεις, οι γεύσεις και όλα οι άλλοι παράγοντες θα αντανακλαστούν στο παιδί. Δεν γεννήθηκε με το γονίδιο του «Ιταλού», στο οποίο μπορεί να οφείλεται η συμπεριφορά του. Παρομοίως ένα παιδί που γεννήθηκε από Γερμανούς γονείς, αλλά υιοθετήθηκε στην Αγγλία, θα αναπτυχθεί εξ αντανακλάσεως με την Αγγλική κουλτούρα, μέσα στην οποία μεγαλώνει και όχι με την Γερμανική. Χαρακτηριστικά όπως η διάλεκτος, η παράδοση, η γεύση, δεν προϋπάρχουν στην ανθρώπινη φύση, πολύ δε περισσότερο η απληστία: κάποιος που ζει μόνος σ’ ένα νησί και δεν αντιμετωπίζει ανταγωνισμό για τροφή και νερό, δεν θα αναπτύξει το ένστικτο των «<span style="font-weight: bold;">απεριόριστων αναγκών</span>», με τον τρόπο που θα αναπτυχθεί σε κάποιον που ζει σ’ ένα χωριό μ’ εκατό κατοίκους και πρόσβαση σ’ ένα μόνο δέντρο με φρούτα και μόνο μία πηγή αγαθών...<br /><br />Επιπροσθέτως και κατ’ αναλογία, τα παραπάνω δεν περιορίζονται μόνο στο κόσμο τον ανθρώπων σαν εκδήλωση συμπεριφοράς που βασίζεται στα βιώματα. Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σκύλοι εκπαιδευόταν να επιτίθενται και να σκοτώνουν Γιαπωνέζους στρατιώτες. Ταυτόχρονα σ’ άλλες περιπτώσεις σκυλιά εκπαιδευόταν να συνοδεύουν τυφλούς. Τα σκυλιά που σκότωναν στρατιώτες δεν ήταν «κακά», όπως και τα σκυλιά που οδηγούν τυφλούς δεν είναι «καλά»: απλά είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης αναλόγως των συνθηκών, ακριβώς όπως κι εμείς κατηχούμαστε από το νομισματικό σύστημα.<br /><br />Το ερώτημα που τίθεται συχνά είναι: <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Δούλεψα για να αποκτήσω αυτά που έχω, γιατί πρέπει να δίδεται δωρεάν βοήθεια σ’ ανθρώπους στις υπανάπτυκτες χώρες;»</span></span><br /><br />Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι όσοι γεννιούνται σ’ αναπτυγμένες χώρες, που έχουν στη διάθεση τους ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, νοσοκομεία, σχολεία, αυτοκίνητα, τηλέφωνο, τηλεόραση, υπολογιστές και όλες τις μορφές της τεχνολογίας που κάνουν την ζωή μας ευκολότερη, δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα απολύτως στην δημιουργία αυτών των τεχνολογιών. Υπήρχαν ήδη. Παρ’ όλα αυτά όμως έχουν πλήρη πρόσβαση σ’ όλες.<br /><br />Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι το <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«βασικό πρόβλημα της οικονομίας»</span></span> που έχει προκύψει, δεν γίνεται αντιληπτό από τους περισσότερους ανθρώπους: Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν είναι ατελείωτες. Τουναντίον το ανταγωνιστικό περιβάλλον της αγοράς «δημιουργεί» ίσως ατελείωτες ανάγκες – ο ανταγωνισμός για επιβίωση είναι αποδεκτός – αλλά το να το αποδεχτούμε σαν δεδομένο για όλους αυτό είναι μάλλον υποκειμενικό και επισφαλές. Στη κοινωνία που ζούμε σήμερα, κίνητρο και μέτρο για την επιτυχία είναι η χρηματική ανταμοιβή και η συνεχής επιδίωξη πολλαπλασιασμού του (ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη), μοιάζει φυσικό επακόλουθο. Παρομοίως όμως το «βασικό πρόβλημα της οικονομίας» δεν είναι το υπέρτατο εμπόδιο για την μετάβαση σε μία <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">«Οικονομία Βασισμένη στους Φυσικούς Πόρους» (ΟΒΠ)</span></span>. Αν οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να πιστεύουν ότι θα απαιτούν υλιστικές απολαύσεις επ’ αόριστον, παρομοίως μπορούν να δεχθούν και το αντίθετο. Αυτό δεν είναι μία μεθοδολογία χωρίς βάση στο σημερινό σύστημα: σε μία ομιλία του προς του σπουδαστές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 2010, ο Αμερικανός ερευνητής μοντέλων που έχουν βάση σε διαφορετικά κίνητρα, <span style="font-weight: bold;">Dan Pink</span>, έθεσε προς συζήτηση τον παρακάτω αντισυμβατικό τρόπο προσέγγισης της απασχόλησης:<br /><br />Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, μια αυστραλιανή εταιρεία λογισμικού με την επωνυμία <span style="font-weight: bold;">Atlassian</span>, εισήγαγε ένα τέτοιο σύστημα που ονομάζεται <span style="font-weight: bold;">«FedEx days»</span> - που πιθανώς απορρέει από την ιδέα της παράδοσης και κατά την διάρκεια της νύχτας - στις επιχειρήσεις της. Η ιδέα είναι ότι, πολλές φορές το χρόνο, σ’ ολόκληρο το εργατικό δυναμικό παρέχεται 24 ώρες ελεύθερος χρόνος, για να κατασκευάσουν μια λύση σε ένα πρόβλημα δικής τους επιλογής. Τους επιτρέπεται να εργαστούν σ’ οτιδήποτε, χωρίς περιορισμούς στόχων ή προϋπολογισμών, αρκεί να μην σχετίζεται με την καθημερινή τους εργασία. Η Atlassian παραδέχεται ότι ορισμένες από τις πιο επιτυχημένες λύσεις λογισμικού της προέρχονταν από αυτές τις «FedEx days». Οι μηχανικοί που αναπτύσσουν τις ιδέες αυτές, υποκινούνται από την ευκαιρία που τους δίνεται να εκφράσουν τις δημιουργικές τους δυνατότητες και να παρουσιάσουν την ικανότητά τους και όχι λόγω κάποιας χρηματικής ανταμοιβής ή την ανάγκη για απόδοση οριοθετημένων αποτελεσμάτων.<br /><br />Αυτή η προσέγγιση έχει υιοθετηθεί από το γίγαντα του Διαδικτύου, <span style="font-weight: bold;">Google</span>, το οποίο λειτουργεί με μια πολιτική γνωστή ως <span style="font-weight: bold;">«Twenty Percent time»</span>. Αντί να δοθεί η δυνατότητα ελεύθερης εργασίας εκτός στόχων και αντικειμένων μιας ή δύο ήμερων το χρόνο στο προσωπικό, οι μηχανικοί της Google δουλεύουν εκτός επίβλεψης της διοίκησης σε ποσοστό 20% του συνολικού χρόνου εργασίας τους. Η υιοθέτηση αυτού του τρόπου εργασίας είχε ως αποτέλεσμα μερικά από τα πιο <span style="font-weight: bold;">διάσημα «εργαλεία»</span> της εταιρίας: <span style="font-weight: bold;">Google News & Gmail</span>. Σε μία ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του <span style="font-weight: bold;">Standford</span> ο αντιπρόεδρος και υπεύθυνος προϊόντων έρευνας και εμπειρίας χρήστη, δήλωσε ότι το 50% όλων των νέων αυτών προϊόντων είναι απόρροια αυτού του τρόπου εργασίας.<br /><br />Οι τάσεις αυτές οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας ολόκληρης φιλοσοφίας, όσον αφορά τα κίνητρα της εργασίας, γνωστή ως <span style="font-weight: bold;">«ROWE»</span>(αποτελέσματα εκ του περιβάλλοντος εργασίας) . Η φιλοσοφία ROWE δέχεται ως γεγονός ότι, στις επιχειρήσεις αλλά και τον ευρύτερο κόσμο, ο μοναδικός αναγνωρισμένος παράγοντας για τη μέτρηση της επιτυχίας, είναι τελικά τα αποτελέσματα. Εξ αυτού, επιχειρήσεις που υιοθέτησαν την προσέγγιση της φιλοσοφίας «ROWE», δεν θέτουν στο προσωπικό τους περιορισμούς ωραρίων, γραφείων, αντικειμενικών σκοπών ή οποιαδήποτε άλλη απαίτηση η οποία εγκλωβίζει την δημιουργικότητα τους. Οι απασχολούμενοι μπορούν να εργαστούν όταν θέλουν, όπου θέλουν, για όποιους σκοπούς θέλουν, αρκεί να επιτευχθεί ό τελικός στόχος. Δεν καθοδηγούνται για το πώς ή πότε να κάνουν πράγματα, και ως αποτέλεσμα αυτό τους επιτρέπει να αναπτύξουν τις δικές τους μοναδικές δημιουργικές μεθόδους και τα κίνητρά τους. Ως αποτέλεσμα, σ’ όλες τις περιπτώσεις που υιοθετήθηκε η φιλοσοφία «ROWE» η ικανοποίηση και η δραστηριοποίηση των εργαζομένων έχει αυξηθεί και εξ αυτού και η συνολική παραγωγικότητα.<br /><br />Το 1993, η <span style="font-weight: bold;">Microsoft</span> ξεκίνησε ένα έργο μικρής τελικά απήχησης, για τη δημιουργία μιας ψηφιακής εγκυκλοπαίδειας, που ονομάζεται <span style="font-weight: bold;">Encarta</span>. Μπορεί να έχετε υποθέσει σωστά, ότι Encarta δεν έτυχε ευρείας αποδοχής, λόγω του γεγονότος ότι ήταν εμπορικά ανεπιτυχής. Αυτή η έλλειψη επιτυχίας, ήρθε ως φυσικό επακόλουθο, παρά τις μεγάλες επενδύσεις που καταβλήθηκαν στους επαγγελματίες που δημιουργούν τις καταχωρήσεις εγκυκλοπαίδειας, και εργάστηκαν υπό άριστες συνθήκες (αλλά υπό αυστηρές προθεσμίες παράδοσης), σε αντίθεση με όσα μας λένε για την καθοδήγηση των ανθρωπίνων επιτευγμάτων από το χρηματικό κίνητρο. Οκτώ χρόνια μετά την παρουσίαση της Encarta, ένα άλλο εγκυκλοπαιδικό έργο ξεκίνησε, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο. Στο μοντέλο αυτό, δεν υπάρχουν αμοιβές για τους συνεισφέροντες, ούτε υπάρχει κανένα άλλο είδος, υλιστικής ανταμοιβής. Είναι βασισμένο απλώς στο γεγονός, ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν να εκφράζουν τη δημιουργικότητά τους, όταν δοθεί η ευκαιρία να συνεισφέρουν σε ένα σκοπό που δεν περιορίζεται από προσωπικά οφέλη. Ως αποτέλεσμα, η <span style="font-weight: bold;">Wikipedia</span> είναι αναμφισβήτητα η πιο γνωστή ψηφιακή εγκυκλοπαίδεια στον κόσμο σήμερα, με μεγάλη διαφορά, σε σχέση με την απήχηση της Encarta.<br /><br />Αυτό που αποδεικνύουν όλες αυτές οι επιτυχίες, είναι ότι επιτρέποντας στην ανθρώπινη φυλή να έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά, λιμνάζοντας στο ξεπερασμένο νομισματικό σύστημα, είναι απλώς αντιπαραγωγική και αναποτελεσματική. Όσο το δεχόμαστε αυτό, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια και η ηθική συμπεριφορά είναι ουσιαστικά αδύνατη.<br /><br /><span style="font-style: italic;"> <br />"Λέγαμε πόσο πολύ σημαντικό είναι, να επιτευχθεί, στον ανθρώπινο νου, η ριζική επανάσταση. Η κρίση είναι μια κρίση στη συνείδηση. Μια κρίση στην οποία δεν μπορούμε να δεχτούμε πια τα παλιά πρότυπα, τις αρχαίες παραδόσεις. Και, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που ο κόσμος είναι τώρα, με όλη την δυστυχία, τις συγκρούσεις, καταστροφική βία, την επιθετικότητα, και ούτω καθεξής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι όπως ήταν: εξακολουθεί να είναι βίαιος, επιθετικός, κτητικός, ανταγωνιστικός, και έχει χτίσει μια κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση..."</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Jiddu Krishnamurti</span></span><br /><br />Το άλλο μισό του <span style="font-weight: bold;">«βασικού οικονομικού προβλήματος»</span>, είναι αναμφισβήτητα λιγότερο ασαφές: <span style="font-weight: bold;">«οι πόροι του πλανήτη είναι πεπερασμένοι»</span>. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως: <span style="font-weight: bold;">«τα χρήματα είναι ο μόνος τρόπος για τη διανομή κάτι περιορισμένης ποσότητας»</span>.<br /><br /><br />Είναι αλήθεια ότι αν συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε περίπου 300 εκατομμύρια αυτοκίνητα με πετρέλαιο, θα μας τελειώσει. Είναι αλήθεια ότι αν συνεχίσουμε να θερμαίνουμε τα σπίτια μας με χρήση άνθρακα και φυσικού αερίου, θα μας τελειώσει. Είναι επίσης αλήθεια ότι, στο έργο του <span style="font-weight: bold;">«Η Δημοκρατία»</span>, ο Πλάτωνας προσδιόρισε ότι: <span style="font-weight: bold;">«Η αναγκαιότητα είναι η μητέρα της εφεύρεσης»</span>. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι, κάθε φορά που η ανθρωπότητα ξεμένει από μια φυσική πηγή, μια εναλλακτική λύση θα επιδιωχθεί. Αυτό δεν είναι λιγότερο αληθές σήμερα από ότι ήταν το 380 π.Χ.: συνειδητοποιώντας ότι οι ενεργειακές πηγές μας φθίνουν, μαζικές επενδύσεις έχουν γίνει σε «πράσινο» καύσιμο - ίσως περισσότερο από ότι έχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει. Το γεγονός είναι ότι θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την καύση όλων των ορυκτών καυσίμων από αύριο, χωρίς να ξεμείνουμε ποτέ από ενέργεια, χρησιμοποιώντας τις σύγχρονες τεχνολογίες. <span style="font-weight: bold;">Μόνο η Γεωθερμική ενέργεια, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί πηγή του ενεργειακού δυναμικού αρκετά ισχυρή για να τροφοδοτήσει τον κόσμο, όπως είναι τώρα, για τα επόμενα 4000 χρόνια.</span><br /><br /><br />Επιπροσθέτως, η θερμότητα του πυρήνα του Γης ανανεώνεται συνεχώς, επιτρέποντας στη γεωθερμική ενέργεια να τροφοδοτεί στην πραγματικότητα τα πάντα στη γη απείρως. Αν και έχω ασχοληθεί μόνο για λίγο με το θέμα της ενέργειας, δεν απαιτεί κάποιον εξειδικευμένο επιστήμονα για να αρχίσουμε να μαντεύουμε τον απεριόριστο αριθμό των πιθανών εναλλακτικών υλικών και των πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, δεδομένου της απίστευτα γνωστής τάσης του ανθρώπου προς την καινοτομία.<br /><br />Όταν ο <span style="font-weight: bold;">Franklin Delano Roosevelt</span>, 32ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, άρχισε ν’ αναζητά τρόπους για να εισέλθει η χώρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, <span style="font-weight: bold;">οι ΗΠΑ κατείχαν περίπου 600 μαχητικά αεροσκάφη</span>, και στερούνταν τα κεφάλαια για να κατασκευάσουν περισσότερα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ωστόσο, έχοντας πρόσβαση σε φυσικούς πόρους για την παραγωγή μαχητικών, κατασκεύαζαν 90.000 ετησίως, μέχρι το τέλος του πολέμου</span>.<br /><br />Αυτό δείχνει ότι, σε περιόδους πολέμου, είμαστε κάτι παραπάνω από ικανοί να παράγουμε όπλα σε απίστευτους ρυθμούς, ανεξάρτητα από τη διαθεσιμότητα των χρημάτων. Φανταστείτε αν η ίδια αποτελεσματικότητα εφαρμοζόταν σε καιρούς ειρήνης, και αντ' αυτού επιλέγαμε να παράγουμε τρόφιμα να χτίζουμε σχολεία και νοσοκομεία αντί για μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό είναι μια απόδειξη για την πραγματική ικανότητά μας να παράγουμε αφθονία, όταν είναι απαραίτητο.<br /><br /><br />Ελπίζω ότι θα κρίνετε αυτό το άρθρο με ανοιχτό μυαλό. Προφανώς, είναι δύσκολο να δεχθούμε ότι όσα σας έχουν διδάξει οι δάσκαλοι σας και τα βιβλία, σχετικά με τον τρόπο που ο άνθρωπος λειτουργεί εντός αυτού του συστήματος, είναι ένας συνδυασμός ψεμάτων και ανοησιών, αλλά ελπίζω ότι είστε αρκετά ευφυή για να μην δεχθείτε το πρώτο πράγμα που ακούτε ή διαβάζετε, ως ευαγγέλιο. Σε έναν κόσμο, όπου τόσα πολλά, είναι συγκεντρωμένα με βάναυσο τρόπο, στα χέρια λίγων σε βάρος τόσο πολλών, είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι κάτι είναι πολύ λάθος. Καθήκον απέναντι στον εαυτό σας και σε όλους τους άλλους γύρω σας, είναι να μην σταματήσετε ποτέ τις ερωτήσεις. Να είστε δάσκαλος και μαθητής: <span style="font-weight: bold;">“Εμπνεύστε τον καθένα γύρω σας με το παράδειγμά σας”</span>.<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Τα χρήματα είναι σημαντικά μόνο σε μια κοινωνία, που οι πόροι για την επιβίωσή είναι περιορισμένοι και πρέπει να ελέγχονται και οι άνθρωποι δέχονται χρήματα ως μέσο ανταλλαγής για τους λιγοστούς αυτούς πόρους. Τα χρήματα είναι ένας κοινωνικός συμβιβασμός: δεν είναι φυσικός πόρος και δεν αντιπροσωπεύει κανέναν. Δεν είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά έχουμε εξαναγκαστεί να τα θεωρούμε..."</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Jacque Fresco</span><br /><br />Η μετάφραση είναι δική μου από το άρθρο "Το βασικό πρόβλημα της οικονομίας" του τεύχους Αυγ-Σεπ 2010 του Newsletter του κινήματος Zeitgeist...</div>

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Χρεωθήκαμε την ζωή με την γέννηση μας, και όλοι μας θα πληρώσουμε το τίμημα της με τον θάνατο μας! Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν ενδιάμεσα ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

<a href="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s1600/orfeas_logo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; display: inline !important; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;" target="_blank"><img alt="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-EHQVtWRdVi4/UOXJin_fNYI/AAAAAAAAADw/tswFHVvEsEs/s200/orfeas_logo.jpg" title="Ελληνική Μυθολογία - Ο Μυθος του Ορφεα" width="200" /></a>Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ.<br /><br />Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλιά της Θράκης.<br /><br />Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του.<br /><br />Πρώτος ποιητής και εμπνευσμένος αοιδός.<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s1600/OrpheusBritonRiviere.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="Ο Μύθος του Ορφέα" border="0" height="186" src="http://4.bp.blogspot.com/-4NURbBswsjc/UOXKTQf102I/AAAAAAAAAD8/1lO3nMZTQZE/s320/OrpheusBritonRiviere.jpg" title="Ο Μύθος του Ορφέα" width="320" /></a>Η ζωή του δεν είναι παρά η ιστορία των κυρίαρχων και ακατανίκητων εκφράσεων της αρμονίας.<br />Πολλοί από τους αρχαίους είχαν εξυμνήσει αυτή την υπέροχη δύναμη της λύρας του Ορφέα, αυτό το Θεϊκό μάγεμα που από τους ανθρώπους που τρέχουν να το ακούσουνε μεταδίδεται σε ολόκληρη τη φύση. Τα άγρια θηρία βγαίνουν από τις φωλιές τους και έρχονται να σταθούν μπροστά στα πόδια του, τα δέντρα, ακόμα και οι βράχοι μετακινούνται για να έρθουν να τον ακούσουν.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s1600/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-NdYKO-2-wpM/UOXK5rt3qJI/AAAAAAAAAEI/AD-keU64K18/s320/49023-532-1%25281%2529-960.jpg" title="Ιασονας, Αργοναυτικη εκστρατεια" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">(Ιάσονας, Αργοναυτική εκστρατεία)</span></span></td></tr></tbody></table>Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρίζοντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας.<br /><br />Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε.<br /><br />Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ.<br /><br /><br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s1600/nymph_and_satyr.png" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Ευρυδικη & Σατυρος)" border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-hwCsZBzZTtQ/UOXLdA7SPeI/AAAAAAAAAEQ/cP6Ql0TB4QU/s200/nymph_and_satyr.png" title="(Ευρυδικη & Σατυρος)" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small; text-align: left;">(Ευρυδίκη & Σάτυρος)</span></td></tr></tbody></table>Μια μέρα που έτυχε να ξεφύγει από την ερωτική καταδίωξη ενός σάτυρου  τσιμπήθηκε από ένα φίδι που ήταν κρυμμένο στα χόρτα. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο.<br />Ο Ορφέας μένει με τη θλίψη.<br /><br />Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε.<br /><br />Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της. <br /><br /><br />Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη. Μέχρι να φθάσουν στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα!<br /><br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s1600/CerberusDante.jpg" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img alt="(Εξημερωση Κερβερου)" border="0" height="221" src="http://2.bp.blogspot.com/-hhcbtwVWuT0/UOXMjNxGCVI/AAAAAAAAAEc/dsr-wjJbZjQ/s320/CerberusDante.jpg" title="(Εξημερωση Κερβερου)" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small; text-align: left;">(Εξημέρωση Κέρβερου)</span></td></tr></tbody></table>Ο Ορφέας δέχθηκε τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει.<br /><br />Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του.<br /><br /><br /><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="415" src="http://www.youtube.com/embed/LVrZRc5i8w8" width="495"></iframe><br /><br /><br />Σχετικά άρθρα:<br /><br /><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ellhnikh-mythologia-dias.html" target="_blank"><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος πρώτο: ΔΙΑΣ</span></b></a><br /><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span></b> <a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/ploytonas-ellhnikh-mythologia.html" target="_blank"><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Δευτερο: ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ</span></b></a><br /><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span></b> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/artemis.html" target="_blank">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τρίτο: ΆΡΤΕΜΙΣ</a></span></b><br /><b><br /></b> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><a href="http://www.ramnousia.com/2012/12/blog-post_5676.html">Ελληνική Μυθολογία - Μέρος Τεταρτο: ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ</a></span></b>

Ελληνική Μυθολογία - Ο Μύθος του Ορφέα

Ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος της Καλλιόπης, μούσα της επικής ποίησης και του Οίαγρου βασιλ...

Διαβάστε περισσότερα »

Καζαμίας 2013

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxHiOJoMvnXvDNzGIj74P5WQh23lUS_jS5FOWl4gLHlZLhKLVIeI3Pr9Sq-hK_fPnO8kBUCy2J4trJTpVjVMcW9ye97thykyjI5ZRKXJn5gDg6ClzkAoZMWLOlVT5HzT0uCHmwmbel7wgy/s1600/kazamias.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Καζαμίας 2013"><img alt="Καζαμίας 2013" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxHiOJoMvnXvDNzGIj74P5WQh23lUS_jS5FOWl4gLHlZLhKLVIeI3Pr9Sq-hK_fPnO8kBUCy2J4trJTpVjVMcW9ye97thykyjI5ZRKXJn5gDg6ClzkAoZMWLOlVT5HzT0uCHmwmbel7wgy/s320/kazamias.jpg" title="Καζαμίας 2013" width="495" /></a></div><b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ιανουάριος</span></b><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Το κύμα ψύχους σε ολόκληρη τη χώρα συνεχίζεται. Η αιθαλομίχλη από τα τζάκια των Αθηνών ξεπερνά τα αρχαία τείχη του Πειραιά και κατευθύνεται προς τη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι συνωστίζονται κατά χιλιάδες στο λιμάνι για να μετοικίσουν στη Σαλαμίνα και η Μαρία Ρεπούση προετοιμάζει την επιστροφή της στα βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού με ένα κεφάλαιο - έκπληξη. Η Χρυσή Αυγή κατηγορεί τους αλλοδαπούς ότι βαριανασαίνουν και ζητά από το Νίκο Δένδια να δρομολογηθεί πράξη νομοθετικού περιεχομένου για τη καύση λαθρομεταναστών σε δημόσιους χώρους. Ο Αλέξης Τσίπρας συλλαμβάνεται στο Παγκράτι εξαιτίας του εξωτικού του μαυρίσματος από τη Χριστουγεννιάτικη περιοδεία του στη Λατινική Αμερική και οδηγείται στα VIP κελιά του Κορυδαλλού. Τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών φτάνουν στην Ελλάδα και το Πρώτο Θέμα παρουσιάζει αποκλειστικό φωτορεπορτάζ από τη νέα θαλαμηγό του Μιχάλη Σάλλα. Δύο ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Φεβρουάριος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο Ριζοσπάστης απολύει όλους όσους δεν φίλησαν, πριν την πρωινή τους βάρδια, το εικόνισμα του συντρόφου Λένιν και το ΠΑΜΕ Τύπου προκηρύσσει τρίωρη στάση εργασίας στον ΔΟΛ για συκοφαντικό δημοσίευμα κατά του κόμματος του λαού. Η νέα σύσταση της κομματικής εφημερίδας αποτελείται από άμισθους δόκιμους και μέλη της ΚΝΕ και το πόρταλ 902.gr αποθεώνει σε άρθρο του το πνεύμα του εθελοντισμού που διακατέχει όλα του τα μέλη. Η αιθαλομίχλη αρχίζει σιγά σιγά να εξαφανίζεται ενώ η πράξη νομοθετικού περιεχομένου για καύση λαθρομεταναστών καταψηφίζεται από τη βουλή. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας ο Γρηγόρης Ψαριανός απέχει, ενώ ο Βαγγέλης Βενιζέλος διοργανώνει αντιρατσιστικό συλλαλητήριο και προτείνει τη θεσμοθέτηση της καύσης νεκρών για την καταπολέμηση της αυξανόμενης ζήτησης καυσόξυλων. Ο Αλέξης Τσίπρας αποφυλακίζεται και δίνει ρητή εντολή στη Ζωή Κωνσταντοπούλου να μην αφήσει κανένα πολιτικό της αντίπαλο να ολοκληρώσει φράση σε τηλεοπτικό πάνελ. Τρία ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μάρτιος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οι φετινές απόκριες δεν άλλαξαν την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα. Ο Αντώνης Σαμαράς επιστρέφει τον κουκουλονόμο και όλοι οι Έλληνες πολίτες κυκλοφορούν με πλαστικές μάσκες προσώπων πολιτικών, καίγοντας μαγαζιά και τράπεζες για να ζεσταθούν. Όπως ομολόγησαν οι καταστηματάρχες εποχικών ειδών, τη μεγαλύτερη ζήτηση είχαν οι μάσκες Βαγγέλης Βενιζέλος. Οι δημοσιογράφοι του Σκάι και της Καθημερινής διοργανώνουν πορεία με ρεσό έξω από το μισοκαμένο Mall, ενώ η ΕΡΤ ξεκινά έκτακτο τηλεμαραθώνιο οικονομικής ενίσχυσης της οικογένειας Λάτση. Με μια κίνηση ΜΑΤ ο Νίκος Δένδιας ζητά από όλους τους αστυνομικούς που φυλάνε πλούσιους Έλληνες επιχειρηματίας να αποποιηθούν τους μισθούς τους για ένα μήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στα πραγματικά τους αφεντικά. Ένα ακόμη στελέχος του Πάνου Καμμένου παραιτείται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Απρίλιος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ο ερχομός της άνοιξης διαλύει την ατμόσφαιρα μπάρμπεκιου πάνω από την πρωτεύουσα. Ο ΟΑΕΔ προκηρύσσει 5.000 νέες θέσεις εργασίας για εποχικούς οδοκαθαριστές που θα φροντίσουν να γλύψουν όσες περιοχές βρίσκονται στη λίστα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης. Οι πρώτοι επενδυτές που καταφτάνουν από τα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής, εντυπωσιάζονται από το θέαμα των πεντακάθαρων δρόμων της Αθήνας. Απορρίπτεται όμως το αίτημα τους να επισκεφτούν την Ακρόπολη, γιατί ακόμη την ξεσκονίζουν. Μετά από δημοσίευμα του πρακτορείου Ρόιτερς, αποδεικνύεται ότι ο διαγωνισμός του ΟΑΕΔ ήταν μια βιτρίνα εκμετάλλευσης ανασφάλιστων εργαζομένων από γνωστούς εργολάβους και ΜΚΟ. Έθνος και Βήμα κατηγορούν το Ρόιτερς για ανθελληνική προπαγάνδα και το ΠΑΜΕ κλείνει όλους τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Η υπουργός τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη κατηγορεί το ΚΚΕ για υπονόμευση του ελληνικού τουρισμού. Η όμορφη υπουργός, για να αναθερμάνει τη σχέση της χώρας με τους ανά τον κόσμο επισκέπτες της, εγκρίνει τηλεοπτικό σποτ προώθησης της χώρας με φόντο τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Από το βίντεο που κυκλοφορεί πρώτα στο διαδίκτυο, η κυρία Κεφαλογιάννη διακρίνεται να κάνει μπάντζι τζάμπινγκ από την κορυφή της πυραμίδας του Χέοπα. Εν τω μεταξύ, ξεκινά τις εργασίες του το νέο συνέδριο του ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα, προς πείσμα όλων, επανεκλέγεται στη θέση του Γενικού Γραμματέα του κόμματος. Ο Ριζοσπάστης γράφει για το νέο κύμα αλλαγής στο κόμμα του λαού και η Αλέκα δέχεται συγχαρητήρια μέσω τουίτερ από τον Άδωνι Γεωργιάδη. Δύο ακόμη στελέχη του Πάνου Καμμένου παραιτούνται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Μάιος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Έφτασε το Πάσχα και ο ελληνισμός γιορτάζει με θρησκευτική κατάνυξη τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, επισκέπτεται το κελί του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και με δάκρυα στα μάτια ζητά από τον Κάρολο Παπούλια, μέσω της πρωινής εκπομπής του Γιώργου Αυτιά, να δοθεί συγχωροχάρτι στον καταπονημένο πιστό επιχειρηματία. Ο Νίκος Δένδιας συγκινείται από το δράμα του τραπεζίτη και ζητά να απομακρυνθεί ο Λαυρεντιάδης από τον Κορυδαλλό. Δίνει εντολή να παραμείνει σε κατ’ οίκον περιορισμό για το υπόλοιπο της ποινής του. Πρώτος επισκέπτης είναι ο Γιώργος Λούβαρης, ο οποίος του εξήγησε πώς εκείνος γλίτωσε τη φυλακή πριν από 20 και κάτι χρόνια, επειδή έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας. Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης ζητά να επανεξεταστεί από τους ιδιωτικούς γιατρούς του Βαγγέλη Βενιζέλου και διαπιστώνεται πως κι αυτός πάσχει από την ίδια ανίατη ασθένεια με τον πρώην φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ποινή παραμονής στο σπίτι του μειώνεται ως ένδειξη καλής θελήσεως από την τρικομματική κυβέρνηση. Ένα ακόμη στελέχος του Πάνου Καμμένου παραιτείται. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ιούνιος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Σε πρωινή του παρέμβαση στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, ο Πάνος Καμμένος παραιτείται από το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Καταγγέλλει τα ξένα κερδοσκοπικά fund για υπονόμευση του αγώνα του κατά του Αντρίκου Παπανδρέου και ανακοινώνει μέσω facebook την ίδρυση ενός νέου κόμματος με την ονομασία “Νέα, Νέα Δημοκρατία”. Ζώης, Μανώλης και τα υπόλοιπα παιδιά επιστρέφουν στο άρμα του Πάνου Καμμένου, ο οποίος υπόσχεται πως δεν πρόκειται ποτέ του, όσο ζει, να συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα και τους κουκουλοφόρους του. Το δεύτερο μέρος του φορολογικού νομοσχεδίου για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής αναβάλλεται μετά από ανακοίνωση του υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν αντέχουν άλλα φορολογικά βάρη, λέει ο υπουργός, και προχωρά στην ανακοίνωση νέων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις για να θωρακιστεί η ελληνική οικονομία και οι τράπεζες. Ο Ηλίας Κασιδιάρης παντρεύεται τη Βούλα Παπαχρήστου και ανάμεσα στους καλεσμένους του γάμου διακρίνονται ο Νίκος Ντερτιλής, ο Άδωνις Γεωργιάδης και οι πατήρ και υιός Πλεύρης. Κουμπάροι είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Μάκης Βορίδης.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ιούλιος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Τα πρώτα δείγματα ξενοφοβίας και ρατσισμού κάνουν της εμφάνιση τους στις κρατήσεις των ελληνικών παραθεριστικών περιοχών. Όλες οι αεροπορικές και ακτοπλοϊκές εταιρίες τυπώνουν σλόγκαν κατά του ρατσισμού πάνω στα εισιτήρια, ενώ ζητούν από την Όλγα Κεφαλογιάννη να φτιάξει μέσω του υπουργείου τουρισμού ένα τηλεοπτικό μήνυμα που θα προσελκύσει τους δύσπιστους τουρίστες. Εκείνη, επειδή ξόδεψε όλα τα χρήματα του υπουργείου για την προώθηση της χώρας μέσα από τις Πυραμίδες της Γκίζας, προβάλλει το βίντεο κλιπ από το αξέχαστο τραγούδι της Άννας Βίσση “Everything I am”, της ελληνικής Γιουροβίσιον του 2006. Έντρομοι οι ξένοι που βλέπουν ότι η Ελλάδα επέλεξε να προβληθεί μέσω ενός βίντεο μιας σιτεμένης ξανθιάς με κόκκινο φόρεμα που την κερατώνει ο αρρενωπός γκόμενος της, τρώει βρώμικα από παρακμιακές καντίνες, της βουτάνε την τσάντα στα βενζινάδικα και της βάζει χέρι ένας χλιμίτζουρας φορτηγατζής, ακυρώνουν τα λιγοστά τους εισιτήρια για την Ελλάδα και περνούν τις διακοπές τους στη γειτονική Τουρκία. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Αύγουστος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οι Έλληνες δεν πάνε διακοπές. Μένουν μπάστακες στις πόλεις τους να ζητιανεύουν από όσους τολμηρούς τουρίστες αποφάσισαν να δουν για μία φορά στη ζωή τους την Ακρόπολη και τα ελληνικά νησιά. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Μύκονος και η Πάρος είναι ελεύθερες για όλους τους γόνους της ελληνικής οικονομικής ελίτ. Το Σταρ Τσάνελ κατασκηνώνει στα μυκονιάτικα σοκάκια και προβάλλει 24 ώρες το 24ωρο τους αστακοπόλεμους και τις πανάκριβες σαμπάνιες στα ψηλοτάκουνα γοβάκια των εύθυμων νέων της επιχειρηματικής Ελλάδας του αύριο. Η Αθήνα ψήνεται και η ψύχραιμη και σκεπτόμενη πλειοψηφία που παρακολουθεί αποσβολωμένη τις εικόνες χλιδής των ελληνικών νησιών, σπάει όσα μαγαζιά αλλοδαπών μπορεί, για να βγάλει το άχτι της. Κόσμος κυνηγά μετανάστες στους δρόμους και όσοι ξένοι επισκέπτες γλιτώνουν από τη μήνη του εξαγριωμένου πλήθους τρέχουν στα κρουαζιερόπλοια τους και τα αεροδρόμια. Οι δικαστικές και οικονομικές αρχές ακόμη ελέγχουν τα στοιχεία της νέας λίστας Λαγκάρντ.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Σεπτέμβριος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οι δικαστικές αρχές της χώρας, μετά από πολύμηνες έρευνες σχετικά με τη νέα λίστα Λαγκάρντ που παραδόθηκε τον Δεκέμβρη του 2012, ζητούν από τον πρωθυπουργό να απαιτήσει την επανάληψη της αποστολής της διότι χύθηκε πάνω της καφές και μουστάρδα από ένα σάντουιτς. Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για σκάνδαλο ολκής και ζητά από την ελληνική αστυνομία να διεξάγει έκτακτη έρευνα για να διαπιστωθεί αν το σκούρο σημάδι είναι όντως από καφέ ή από μαύρο τσάι. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ συμφωνούν με την κυβερνητική γραμμή για καθαρές λύσεις χωρίς λεκέδες και δίνεται εντολή στους οικονομικούς εισαγγελείς να διακόψουν άμεσα τις έρευνες τους και να ζητήσουν από τη γαλλική κυβέρνηση να ξαναστείλει τη λίστα. Μέσα στην αναμπουμπούλα των εξελίξεων, το υπουργείο παιδείας ξεχνά ότι αυτόν το μήνα ανοίγουν τα σχολεία και στέλνει απολογητικό μήνυμα σε όλους τους μαθητές, εξηγώντας τους πως πρέπει να κάνουν λίγη υπομονή παραπάνω και σε τρεις μήνες να ζητήσουν από τον Άι Βασίλη να τους φέρει εκείνος τα σχολικά τους βιβλία.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οκτώβριος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Οι καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας των ελλείψεων σε βασικά είδη φέρνουν τον Αντώνη Σαμαρά και τον Νίκο Δένδια στα όρια τους. Μάκης Βορίδης από την Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη και Άδωνις Γεωργιάδης από το τουίτερ ζητούν από τον υπουργό προστασίας του πολίτη να δώσει εντολή να μπουν ΜΑΤ και ειδικά θωρακισμένα οχήματα της ελληνικής αστυνομίας μέσα στις σχολές των αναρχοσυριζαίων μαθητών. Ο Αλέξης Τσίπρας κατεβαίνει να χαιρετήσει τους νέους επαναστάτες και αποχωρεί γεμάτος περηφάνια πέντε λεπτά μετά την άφιξή του. Η Αλέκα Παπαρήγα, αφού πρώτα διασφάλισε μέσω της ΚΝΕ ότι οι καταληψίες δεν πρόσκεινται στο ΚΚΕ, διαβλέπει, μέσα από κύριο άρθρο του Ριζοσπάστη, τον κίνδυνο στροφής των δυνάμεων καταστολής ενάντια στο κόμμα και καταδικάζει τους τραμπούκους μαθητές ως οπορτουνιστές και πράκτορες της CIA. Στο μεταξύ, η οικονομική κρίση χτυπά ανεπανόρθωτα τα δύο μεγαλύτερα ελληνικά κανάλια. Μέγκα και ΑΝΤ1 συγχωνεύονται και μετονομάζονται σε Γιαουρτλού TV. Ο Γιώργος Παπαδάκης βαφτίζεται μουσουλμάνος και παρουσιάζει την πρωινή εκπομπή “Καλημέρα Ανατολή” ως Μαχμούτ Σουλεϊμάνογλου. Η Φαίη Σκορδά παρουσιάζεται μπροστά στην κάμερα με μαντήλα και μακρύ φόρεμα μέχρι τον αστράγαλο, ενώ μια φορά την εβδομάδα ο σύζυγός της και συμπαρουσιαστής της Γιώργος Λιάγκας, πρωταγωνιστεί μαζί της στο ειδικό αφιέρωμα του πρωινάδικου τους με τίτλο “Πώς το ξύλο συνετίζει τη γυναίκα”. Το πρόγραμμα ειδήσεων του καναλιού μεταστρέφεται προς τα Οθωμανικά ήθη και έθιμα, ενώ σε κάθε Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη δίνεται βήμα μισής ώρας στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Σκάι και το Σταρ κατάφεραν να ξεφύγουν από τη λαίλαπα της οικονομικής καταστροφής των ΜΜΕ διότι επένδυσαν στη σίγουρη λύση του λαθρεμπορίου και των ξέκωλων. Η ΕΡΤ παραμένει ως έχει, με την Ανθή Σαλαγκούδη να παίρνει το κομμάτι της ζώνης 3 το μεσημέρι με 10 το βράδυ, για να δικαιολογήσει το μισθό της.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Νοέμβριος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Η Apple ανακοινώνει την κυκλοφορία του νέου iPhone και οι μαζικές συγκεντρώσεις των μαθητών σε ολόκληρη τη χώρα διαλύονται. Ο Πάσχος Μανδραβέλης αναλύει σε άρθρο του στην Καθημερινή πως αυτό το φαινόμενο μεταστροφής της ελληνικής νεολαίας αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη του καπιταλισμού έναντι της αναρχοάπλυτης αριστεράς, ενώ ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος εξηγεί πως η εμμονή των νέων στους φραπέδες και το γρήγορο mobile internet αποτελεί τη μόνη έγκυρη επεξήγηση της αλματώδους αύξησης της ανεργίας στις μικρές ηλικίες. Μικρή μερίδα φοιτητών παραμένει στη Νομική Αθηνών αντικαθιστώντας το σύνθημα "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" με το "Android ρε μουνιά". Με διάγγελμα του ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει πως οι κόποι της χώρας έπιασαν τόπο κι ότι εξασφάλισε μετά από πολύμηνους αγώνες του ίδιου και της κυβέρνησης του, μια θέση εργασίας για τους μισούς Έλληνες. Στους δύο κατοίκους ενός σπιτιού, ο ένας έχει σίγουρα δουλειά, τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι για αυτήν την τεράστια επιτυχία δούλευαν σκληρά η Άνγκελα Μέρκελ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και ο Μανώλης Καψής.</span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <b><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Δεκέμβριος</span></b><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Στον απόηχο της ανακοίνωσης ότι οι μισοί Έλληνες είναι άνεργοι, το ποσοστό μεγάλης δημοσκόπησης του Βήματος για το πόσοι σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα αγγίζει το 80%. Στην ερώτηση αν προτιμούν να καθαρίζουν τουαλέτες στη Σουηδία από το να επαναστατήσουν κατά των μέτρων λιτότητας, το 73% είπε ναι, το 4% όχι και το 13% απάντησε πως εξαρτάται από το αν η σουηδική δίαιτα είναι πλούσια σε υδατάνθρακες. Οι αλυσίδες καταστημάτων ρούχων λανσάρουν το χριστουγεννιάτικο τους εμπόρευμα με την ευφάνταστη διαφήμιση “αν δεν έχεις λεφτά να πας στην εκκλησία” ενώ ο Σκάι και το Γιαουρτλού TV διοργανώνουν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για τους άπορους Έλληνες που χτυπήθηκαν από την κρίση. Σε μια κίνηση ανιδιοτελούς ανθρωπιάς, η Όλγα Τρέμη δωρίζει το αγαπημένο της κολιέ Βαν Κλιφ στα άπορα παιδιά του Περάματος, ενώ η Μαριάννα Βαρδινογιάννη βραβεύει τη γνωστή δημοσιογράφο για την συμβολή της στη σκληρή μάχη κατά της φτώχειας και της ανέχειας. </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">Ευτυχισμένο το 2013... </span><br /><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;"><br /></span> <a href="http://polyfimos.blogspot.gr/" rel="nofollow" target="_blank" title="polyfimos"><span style="font-family: Georgia, Times New Roman, serif;">ΠΗΓΗ</span></a></div></div>

Καζαμίας 2013

Ιανουάριος Το κύμα ψύχους σε ολόκληρη τη χώρα συνεχίζεται. Η αιθαλομίχλη από τα τζάκια των Αθηνών ξεπερνά τα αρχαία τείχη του Πειραιά και κ...

Διαβάστε περισσότερα »